เธอมองใบหน้าของเขาซึ่งยังคงเหมือนเดิมทุกประการกับเมื่อหลายปีก่อน
คิ้วคมเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง
แล้วเขาเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ？
น่าจะตั้งแต่วันที่ ‘เธอ’ คนนั้นปรากฏตัวล่ะมั้ง
“คุณแน่ใจเหรอว่าจะหย่า？” เธอถามเป็นครั้งสุดท้าย
เขาไม่ตอบ และเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง
แล้วสุดท้าย เขาก็ค่อยๆ อ้าปาก
เขากล่าวว่า “ใช่ คุณ……”
“ตกลง”
เขายังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ เธอก็ตอบตกลงไปแล้ว
เขาตกตะลึงไปชั่วขณะ
ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขามองไปที่เธอด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
“สือเนี่ยน คุณนี่นับวันยิ่งเก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ”
น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธแบบที่ไม่ค่อยเป็นมาก่อน
“คุณคิดไว้อยู่แล้วว่าผมต้องทำให้คุณตอบตกลงให้ได้ คุณก็เลยบีบบังคับผมงั้นเหรอ？”
สือเนี่ยนไม่ได้พูดอะไร เธอเอาแต่จ้องมองเงาของเธอกับเขาบนกำแพงสีขาวอย่างเงียบๆ
ลู่เยียนจือดับบุหรี่ในมือและไม่พูดอะไรอีก แล้วก็สวมเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกไป
เขาเหมือนจะไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะคิดอย่างไร แล้วก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าคำขอของเขามันน่าอับอายมากแค่ไหน ทำให้เธอต้องเสียใจมากแค่ไหน
เพราะเขารู้ว่า เธอไม่มีทางไปจากเขาได้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอด
“ปัง！”
ลู่เยียนจือปิดประตูและออกไป
ในห้องนอนจึงเหลือเพียงสือเนี่ยนแค่คนเดียว
เธอเฝ้าดูเขาปิดประตูเดินออกไปอย่างเงียบๆ
แล้วเธอก็นั่งอยู่ที่หัวเตียงเป็นเวลานาน
“อืด อืด”
การสั่นแจ้งเตือนของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น
มีคนส่งข้อความหาเธอ
เธอจึงเอื้อมมือออกไปหยิบโทรศัพท์มา
คนที่เธอเมมชื่อไว้ว่า ‘แอคหลุมของเธอ’ ส่งข้อความมาหาเธอ
แอคหลุมของเธอ：【เขามาหาฉันอีกแล้วล่ะ 】
รูปภาพที่แนบมาคือภาพใบหน้าด้านข้างของลู่เยียนจือที่สะท้อนบนกระจกตรงโถงทางเข้า
ใบหน้าของเขากำลังยิ้มแย้มอย่างอบอุ่น แววตาก็ดูอ่อนโยนแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
นิ้วของเธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสือเนี่ยนก็เลื่อนขึ้นด้านบน
ข้อความที่แล้ว：【เขาบอกว่า ในใจเขามีฉันด้วยล่ะ 】
ข้อความก่อนหน้านี้：【คืนที่ฝนตกหนาวไหม？ ฉันไม่หนาวเลย เพราะมีเขาอยู่ข้างๆ ฉัน 】
ข้อความก่อนหน้านี้อีก：【คนที่ไม่ถูกรักต่างหากที่เป็นมือที่สาม สือเนี่ยน คุณมันก็แค่ตัวเลือกที่เขาต้องเลือกไปแต่งงานสะเดาะเคราะห์เท่านั้นแหละ เขาชื่นชมความงามของฉัน ชอบในสไตล์ของฉัน คนที่เขารักคือฉันต่างหาก 】
……
มีข้อความแบบนี้เยอะมาก
ซึ่งทุกข้อความล้วนแล้วแต่เป็นหลักฐานที่บ่งบอกว่าเขาทรยศเธอทั้งนั้น
เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ลู่เยียนจือที่เฉยเมยต่อเธอมาตลอดเจ็ดปี เวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น……
เขาจะดูมีชีวิตชีวาได้ขนาดนี้
เธอเปิดไปจนถึงข้อความสุดท้ายโดยที่ไม่ได้อ่าน แค่จะเปิดประวัติการแชททั้งหมดให้รันไปจนจบเท่านั้น แล้วมันก็มาหยุดอยู่ที่ข้อความแรก【คุณน่าจะรู้นะว่าฉันเป็นใคร ดอกไม้ในห้องรับแขกวันนี้สวยไหม？ ฉันเป็นคนให้เขาเอง แถมเขายังบอกว่ามันสวยมากด้วย” 】
เหอะ……
แน่นอนว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
หานเวยเป็นนักจัดดอกไม้ชื่อดังที่มีเอกลักษณ์บนแพลตฟอร์มแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่รู้จักจากการจัดดอกไม้ให้วิลล่าหรูและเพนท์เฮ้าส์ขนาดใหญ่ของเหล่าเศรษฐีระดับสูง
สือเนี่ยนก็เคยเอาประวัติการแชทเหล่านี้ให้ลู่เยียนจืออ่านแล้ว แต่เขากลับบอกว่าเธอไม่มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ว่าข้อความเหล่านี้หานเวยเป็นคนส่งมา
แถมเขายังสงสัยด้วยว่าเธอจงใจใช้แอคหลุมส่งข้อความเหล่านี้ให้ตัวเอง เพื่อจะใส่ร้ายหานเวย
เนื่องจากในประวัติการแชทมีรูปภาพน้อยมาก หรือต่อให้จะมีก็สามารถถ่ายได้โดยคนทั่วไปจากมุมมองบุคคลที่สามอยู่ดี
ยกเว้นของวันนี้
ควรต้องเอาภาพนี้ให้ลู่เยียนจือดูไหมนะ？
สือเนี่ยนโยนโทรศัพท์ไปด้านข้าง แล้วก็หยิบเอกสารชุดหนึ่งที่อยู่ด้านล่างสุดของตู้หัวเตียงออกมา
เธอหยิบใบรับรองการตั้งครรภ์ที่เธอเพิ่งได้รับเมื่อเช้าออกมา
เธอตั้งท้องลูกของลู่เยียนจือแล้ว
แถมยังเป็นในเวลาที่ไม่เหมาะสมที่สุดด้วย
น้ำตาไหลหยดลงบนเอกสารและกระจายออกไปเป็นบริเวณกว้าง
หัวใจของเขาไม่ใช่ของเธออีกแล้ว ต่อให้จะมีหลักฐานไปแล้วมันจะไปมีประโยชน์อะไร？
เธอปาดน้ำตาออก
สือเนี่ยนหยิบไฟแช็กที่ลู่เยียนจือใช้จุดบุหรี่มาจุดเผาเอกสาร
เขาไม่รู้เลยว่า การหย่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะยอมทำตามคำขอของเขาแล้ว
เจ็ดปีแห่งช่วงชีวิตวัยรุ่น เจ็ดปีแห่งความทรงจำ
บุญคุณของเขา เธอชดใช้คืนให้จนพอแล้ว
เธอไม่อยากจะรักเขาอีกแล้ว
