ลบไม่ได้ช่วยให้ลืม

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์แล้ว และทารกแข็งแรงดีมากค่ะ” หมอยื่นรายงานผลตรวจการตั้งครรภ์ให้เซี่ยอวี๋อัน

เซี่ยอวี๋อันยังคงตกตะลึงอย่างมาก จนยังตั้งสติไม่ทัน ด้วยความไม่อยากเชื่อจึงถามย้ำอีกครั้งว่า “คุณหมอ แน่ใจเหรอคะ？”

“แน่ใจสิ！ เด็กอายุเกือบสามสัปดาห์แล้วนะคะ！” คุณหมอกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่น

จนกระทั่งออกจากโรงพยาบาล เซี่ยอวี๋อันยังกำใบรายงานผลนั้นไว้แน่น ความดีใจที่ปะปนอยู่กับความตกตะลึงค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นมาในหัวใจ

ตอนแต่งงาน เฟิงจี้หานเคยบอกเธอไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า เขาไม่ต้องการมีลูก ทุกครั้งที่ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กัน ก็จะมีการป้องกันเสมอ

แต่เมื่อเดือนที่แล้ว คุณปู่บังคับให้พวกเขามีลูก ท่านถึงกับขังทั้งสองคนไว้ในห้องเลยทีเดียว

คืนนั้นเฟิงจี้หานทรมานเธอจนถึงรุ่งเช้าถึงยอมปล่อย ลองกันแทบทุกท่วงท่า

เซี่ยอวี๋อันอดคิดไม่ได้ว่า ผ่านมาสามปีแล้ว บางทีเฟิงจี้หานอาจเปลี่ยนความคิดไปแล้วก็ได้

เซี่ยอวี๋อันถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ลังเลอยู่ว่าจะบอกข่าวการตั้งครรภ์ของตัวเองให้เฟิงจี้หานรู้เดี๋ยวนี้ดีหรือไม่

จู่ๆ เสียงจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทันใดนั้นก็มีข้อความเด้งขึ้นมา

【มาหาฉันที่ห้องทำงานหน่อย 】

เซี่ยอวี๋อันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเฟิงจี้หานไม่เคยเป็นฝ่ายเรียกให้เธอไปที่บริษัทมาก่อน

……

เวลานี้พนักงานเลิกงานกันหมดแล้ว เซี่ยอวี๋อันจึงขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นบนสุดของเฟิงซื่อ กรุ๊ป ซึ่งเป็นห้องทำงานของเฟิงจี้หาน

ตลอดทางเธอรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย พลางจินตนาการถึงสีหน้าของเฟิงจี้หานตั้งแต่ความตกใจไปจนถึงความดีใจ

เขาก็คงจะดีใจ เหมือนกับเธอใช่ไหมนะ？

แต่ว่าเมื่อผลักประตูห้องทำงานเข้าไป เซี่ยอวี๋อันถึงกลับชะงักงัน ใบหน้าซีดเผือด เลือดฝาดหายไปในพริบตา

บนพื้นในห้องทำงานมีเสื้อผ้าของผู้หญิงกระจัดกระจายอย่างรกรุงรัง และยังมีรองเท้าส้นสูงสีชมพูคู่หนึ่งด้วย

ข้างๆ กันในห้องน้ำยังมีเสียงน้ำไหลซู่ๆ ดังออกมา

หัวใจของเซี่ยอวี๋อันเหมือนถูกใครสักคนแทงเข้าอย่างแรง จนแทบหายใจไม่ออกในชั่วพริบตา

ที่เฟิงจี้หานเรียกเธอมา ก็เพื่อให้มาเห็นภาพพวกนี้น่ะเหรอ！

“คุณมาทำไม！”

เสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งดังขึ้นจากด้านหลัง

เซี่ยอวี๋อันหันกลับไปก็เห็นเฟิงจี้หานยืนอยู่ตรงหน้าประตู กำลังมองเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ

เขาสวมเสื้อเชิ้ต ปลดกระดุมตรงปกออกสองเม็ด บริเวณลำคอด้านข้างมีรอยแดงคลุมเครือชวนให้คิดไปไกล……

เซี่ยอวี๋อันฝืนบังคับตัวเองให้เบือนสายตาออก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ก่อนจะชี้ไปที่เสื้อผ้าบนพื้นแล้วถามว่า “นี่มันอะไรกัน？”

เฟิงจี้หานขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่ว่าประตูห้องน้ำกลับถูกผลักเปิดออก หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมขนาดใหญ่ของเฟิงจี้หานเดินออกมาจากด้านใน

กระดุมถูกติดไว้เพียงสองเม็ดตรงอก เผยให้เห็นแผ่นอกขาวโพลนเป็นบริเวณกว้าง และขาเรียวยาวสวยทั้งสองข้าง

“จี้หาน ฉันอาบน้ำเสร็จแล้ว……” เสียงของหญิงสาวชะงักไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยอวี๋อันอย่างลนลาน

ใบหน้าสะสวยที่คุ้นเคยอย่างยิ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า

เซี่ยอวี๋อันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างไร้เสียง

ไม่แปลกเลยที่เฟิงจี้หานจะยอมให้ผู้หญิงคนอื่นอยู่ในห้องทำงานของเขาได้

ที่แท้ก็คือเซี่ยชูหราน

‘ผู้หญิงในดวงใจ’ ที่เฟิงจี้หานเฝ้าคิดถึงไม่เคยลืม ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว

การแต่งงานระหว่างเซี่ยอวี๋อันกับเฟิงจี้หาน เป็นเพียงการยอมจำนนต่อแรงกดดันจากผู้ใหญ่เท่านั้น แม้กระทั่งพิธีจัดงานแต่งก็ไม่มี ยิ่งไปกว่านั้น แทบไม่มีใครคนนอกรู้เลยว่าเธอคือภรรยาของเฟิงจี้หาน

เซี่ยอวี๋อันรู้มาตลอดว่า เขาไม่ได้รักเธอ

เธอช่างไร้เดียงสาเพียงใด ถึงได้คิดไปเองว่าเฟิงจี้หานจะรักลูกของพวกเขา

ตอนนี้เมื่อเซี่ยชูหรานกลับมาแล้ว เกรงว่าเขาคงแทบจะอยากให้เธอรีบไสหัวออกจากตระกูลเฟิงเสียเร็ว ๆ แล้วคืนตำแหน่ง ‘คุณนายเฟิง’ ให้แก่เซี่ยชูหราน

เซี่ยอวี่อันไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้ราวกับตัวตลก เธอจึงหันหลังกลับและแทบจะหนีออกไปอย่างกระเซอะกระเซิง

เฟิงจี้หานไม่คิดจะรั้งเธอไว้ และยิ่งไม่คิดจะเสียเวลาอธิบายใดๆ กับเธอเลยด้วย

จนกระทั่งร่างของเซี่ยอวี๋อันลับตาไป เซี่ยชูหรานจึงทำท่าทีราวรู้สึกผิด พูดอย่างระมัดระวังว่า “จี้หาน ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้เลยว่าอวี๋อันอยู่ข้างนอก ให้ฉันไปอธิบายกับเธอสักหน่อยไหม？”

พอออกมาจากสนามบินก็เกิดฝนตกพอดี เป็นเซี่ยซูหรานที่เป็นฝ่ายเสนออยากมาอาบน้ำที่ห้องทำงานของเฟิงจี้หาน เธอเพียงแค่ฉวยโอกาสตอนที่เฟิงจี้หานออกไปข้างนอก ส่งข้อความหนึ่งไปหาเซี่ยอวี๋อัน แล้วก็รีบลบมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

สายตาของเฟิงจี้หานยังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่ร่างของเซี่ยอวี๋อันหายลับไป นิ้วมือเรียวยาวที่เห็นข้อนิ้วชัดเกร็งแน่น กำเป็นหมัดด้วยแรงอัดอั้น

เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ไม่จำเป็น”

ในแววตาของเซี่ยชูหรานฉายประกายแห่งความได้ใจวาบหนึ่ง