เช้าวันรุ่งขึ้น เคทลินเริ่มลบตัวเอง ไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่คอยรับใช้กรวีร์ แต่เป็นผู้หญิงที่ถูกผูกมัดไว้กับความทรงจำของจิณณ์ เธอต้องการการเริ่มต้นใหม่ที่สะอาดหมดจด ชีวิตใหม่ที่ไม่มีเงาของอดีตตามหลอกหลอน
เธอเริ่มต้นด้วยรูปถ่าย
มันเป็นรูปเล็กๆ ในกรอบของจิณณ์ที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง รอยยิ้มของเขาอบอุ่น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายแสงที่ดับมอดไปนานแล้ว ตลอดห้าปีที่ผ่านมา รูปใบนี้คือสมอของเธอ คือเหตุผลที่เธอทนอยู่
นิ้วของเธอสั่นเทาขณะหยิบมันขึ้นมา เธอมองใบหน้าของเขา จดจำทุกเส้นสาย ทุกรายละเอียด จากนั้นเธอก็เลื่อนรูปถ่ายออกจากกรอบ
การฉีกมันคงเป็นการกระทำที่มาจากอารมณ์รุนแรง จากความโกรธ แต่สิ่งที่เธอรู้สึกคือความสงบเยือกเย็นของการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว
เธอหยิบไฟแช็กขึ้นมา
เปลวไฟเลียที่มุมของรูปถ่าย มันม้วนงอ เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล แล้วก็ดำ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของจิณณ์บิดเบี้ยว แล้วก็เลือนหายไปในกองเถ้าถ่าน
เธอปล่อยให้เถ้าถ่านร่วงหล่นลงในกล่องเครื่องประดับเล็กๆ ที่ว่างเปล่า กล่องที่จิณณ์เคยให้เธอ เธอปิดฝา เสียงคลิกเบาๆ ดังสะท้อนในห้องที่เงียบงัน มันคือการฝังศพ
จากนั้นเธอก็ย้ายไปที่ตู้เสื้อผ้า มันเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่กรวีร์เห็นชอบ เสื้อผ้าทำงานเรียบๆ สีเข้ม เครื่องแบบของเคทลิน ผู้ช่วยที่มีประสิทธิภาพ
เธอเอาพวกมันออกมาทั้งหมด พับอย่างเรียบร้อยแล้วใส่ลงในกล่องกระดาษแข็ง เธอจะนำไปบริจาค พวกมันเป็นของคนๆ หนึ่งที่ไม่มีตัวตนอีกต่อไปแล้ว
โทรศัพท์ของเธอสั่น เป็นข้อความจากเชอรีน
รูปถ่าย
มันเป็นภาพระยะใกล้ของแหวนเพชรที่สวยงามน่าทึ่งบนนิ้วของเชอรีน มือของเธอสอดประสานอยู่กับมือของกรวีร์
คำบรรยายเขียนว่า: เขามีรสนิยมดีที่สุดเลยใช่ไหมล่ะ? รออนาคตของเราไม่ไหวแล้ว <3
เคทลินจ้องมองหน้าจอ ใบหน้าของเธอว่างเปล่า ส่วนที่เคยเจ็บปวดกับเรื่องแบบนี้ได้ตายไปแล้ว
เธอลบข้อความโดยไม่ตอบกลับ
ต่อมาในวันนั้น กรวีร์เรียกตัวเธอ เขาอยู่ในห้องยิมที่บ้าน เหงื่อชุ่มโชกขณะที่เขาชกกระสอบทรายอย่างหนักหน่วง
เขาไม่หยุดเมื่อเธอเข้ามา
“เชอรีนไม่ชอบร้านจัดเลี้ยงที่เธอเลือกสำหรับงานเลี้ยง” เขาพูดระหว่างหอบหายใจ “เธอบอกว่าเมนูของพวกเขาน่าเบื่อ”
“ทราบแล้วค่ะ” เคทลินตอบ
“เธอต้องการอาหารจากร้านธารา สกาย จัดการให้ด้วย”
ธารา สกาย เป็นร้านอาหารที่หรูหราและพิเศษที่สุดในเมือง และยังเป็นที่ที่จิณณ์พาเธอไปฉลองครบรอบปีแรกของพวกเขา
กรวีร์รู้เรื่องนี้ เขาเคยอยู่ที่นั่นด้วย ในฐานะวัยรุ่นหน้าบึ้งที่ถูกบังคับให้มาเป็นเพื่อนพี่ชาย
ความทรงจำนั้นเป็นเหมือนวิญญาณในห้อง จิณณ์หัวเราะ ยกแก้วให้เธอ *เพื่อเรา*
ตอนนี้ กรวีร์ต้องการเสิร์ฟความทรงจำนั้นบนจานในงานหมั้นของเขา
มันเป็นการกระทำสุดท้ายที่จงใจลบเลือน เป็นการประกาศว่าแม้แต่อดีตของเธอก็ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป มันเป็นของเขา ที่จะถูกนำไปใช้ใหม่หรือทิ้งขว้างตามที่เขาเห็นสมควร
เขาหยุดชกแล้วหันมาหาเธอ เช็ดหน้าด้วยผ้าขนหนู เขาเห็นประกายความเจ็บปวดบนใบหน้าของเธอ และความรู้สึกผิดที่แปลกประหลาดและไม่พึงประสงค์ก็บิดม้วนในท้องของเขา เขาไม่เข้าใจมัน เขาผลักมันออกไป บอกตัวเองว่าแม้แต่หมาที่เลี้ยงมานานก็ยังทำให้รู้สึกอะไรบางอย่างได้ เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมา บิดฝาออก แล้วดื่มอย่างแรง
จากนั้นเขาก็ยื่นมันให้เธอ
“นี่” เขาพูดเสียงเรียบ “เธอดูซีดๆ ดื่มซะ”
มันเป็นน้ำยี่ห้อเดียวกับที่เขาดื่มเสมอ ยี่ห้อเดียวกับที่เขาเคยขว้างใส่หัวเธอด้วยความโมโห ทิ้งรอยช้ำที่เธอต้องใช้เครื่องสำอางปกปิดเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
เธอรับขวดน้ำไป นิ้วของเธอปิดรอบพลาสติกเย็นๆ
เธอสบตาเขา ดวงตาของเธอว่างเปล่า ประกายความปรารถนาวาบผ่านใบหน้าของเขา ก่อนจะถูกปิดบังอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มเยาะ เขาเกลียดที่เขารู้สึกแบบนั้น เกลียดที่ผู้หญิงคนนี้ ลูกน้องของเขา สามารถส่งผลกระทบต่อเขาได้ มันเป็นจุดอ่อนที่เขาไม่อาจมีได้
“อย่าคิดอะไรไปไกลล่ะ” เขาพูดเสียงยานคาง เจือด้วยความดูถูก “ฉันยังจำคืนที่เธอคลานขึ้นเตียงฉันตอนที่ฉันเมาได้ ความใจดีเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้หมายความว่าฉันอยากให้มันเกิดขึ้นอีก มันน่าอับอาย”
เธอคลายเกลียวฝาแล้วดื่ม
น้ำเย็นและไร้รสชาติ มันไหลลงคอเธอ เป็นเหมือนการล้างบาปที่ว่างเปล่า เธอไม่คิดจะแก้ต่างให้เขา เธอไม่คิดจะเตือนเขาว่าคืนนั้นเป็นเขาเองที่เมาโซซัดโซเซเข้ามาในห้องของเธอ เข้าใจผิดว่าเธอเป็นคนอื่นในความมึนเมา และบังคับขืนใจเธอ เธอตัวแข็งทื่อ ติดอยู่ระหว่างคำสัญญากับพี่ชายของเขาและความตกใจกับการกระทำของเขา ใบหน้าของเขาที่คล้ายกับจิณณ์มากในความมืด ตอนเช้า เขาไม่ขอโทษ เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กล่าวหาว่าเธอเป็นผู้หญิงไร้ยางอายที่เสนอตัวให้เขา เธอเคยพยายามอธิบายครั้งหนึ่ง แต่เขาไม่เชื่อ ตอนนี้ ความทรงจำที่ผิดเพี้ยนของเขาเป็นเพียงโซ่อีกเส้นหนึ่งที่เธอยินดีที่จะทำลาย
มันเป็นการยืนยันครั้งสุดท้ายที่เธอต้องการ
ไม่มีอะไรเหลือให้รักษา ไม่มีอะไรเหลือให้ยึดเหนี่ยวอีกต่อไป
