คำพูดของรีนีอาจทำให้กระทบกระเทือนจิตใจของซิลเวียและทำให้เกิดความกลัว ซิลเวียเงียบไปและครุ่นคิดเป็นเวลานาน ขณะที่รีนีเตรียมรับมือกับคำกล่าวที่ท้าทายอีกครั้ง วิลเลียมก็เข้ามาขัดขวางและคว้าโทรศัพท์จากมือของเธอ จูบของเขาที่ดุเดือดและเรียกร้องสิทธิ์นั้นทำให้เธอหายใจไม่ออก
วิลเลียมไม่ใช่คนที่จะให้คำสัญญาอย่างไร้ความหมาย แต่เขาแสดงให้เธอเห็นอย่างชัดเจนว่าความอ่อนโยนคืออะไร หลังจากที่รู้สึกเหมือนต้องทนทุกข์ทรมานมานานแสนนาน รีนีก็ร้องไห้ออกมา ร้องขอความเมตตา จากนั้นเขาจึงยอมใจอ่อนในที่สุด
หลังจากที่ผ่านเรื่องเลวร้ายมาแล้ว เธอก็ผล็อยหลับไปแทบจะทันที ตลอดทั้งคืน เธออยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น โดยรู้เพียงว่าวิลเลียมกำลังลุกออกไปจากเตียง
เมื่อรุ่งเช้ามาถึง รีนีก็ตื่นขึ้นมาคนเดียว เธอนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ที่มีทั้งความทรงจำใหม่และเก่า จิตใจของเธอล่องลอยอยู่ในห้วงความคิด เธอหันไปทางผ้าม่านที่ปิดสนิทจนทำให้มองไม่เห็นเส้นแบ่งระหว่างแสงแดดในยามเช้ากับแสงพลบค่ำ
ความเหนื่อยล้าเข้ามาครอบงำเธอ เมื่อเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ร่างกายของเธอยังคงปวดเมื่อยจากความรู้สึกเมื่อคืนอยู่ ตอนที่เธอเห็น—โพสต์ของ Sylvia บน Instagram ที่จับภาพ William จากด้านหลังขณะที่กำลังทำอาหารอยู่ได้อย่างชัดเจน การรับรู้นี้ทำให้เธอเจ็บปวดเหมือนถูกมีดแทง
เรนีโกรธจัดและโยนโทรศัพท์ของเธอไปที่ผนัง แม้เธอจะออกแรงมาก แต่โทรศัพท์ก็ไม่เป็นอะไรเลย
“ไอ้คนโกหก！ ไอ้สารเลว！” เธอตะโกนออกมาและกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
เธอพยายามเลิกผ้าห่มขึ้นเพื่อที่จะลุกยืน แต่ความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ทำให้การเคลื่อนไหวเป็นไปได้ยาก ไอ้เลวคนนั้นทำร้ายเธอไว้มากมาย อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ เลย กลับกันเขาดูร่าเริงและยินดีไปทำอาหารให้คนรักของเขา
ความโกรธของเธอปะทุขึ้นจากความเจ็บปวดและการทรยศที่เพิ่งเปิดเผย
โพสต์ของซิลเวียเป็นการยั่วยุอย่างเห็นได้ชัด
ขณะนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูเป็นระยะ ตามมาด้วยเสียงนอบน้อมของแม่บ้านที่ดังเข้ามา “คุณนายมิทเชลล์ คุณตื่นหรือยังคะ？ คุณมิทเชลล์ให้ฉันเตรียมบางอย่างเพื่อช่วยบรรเทาอาการเมาค้างให้คุณค่ะ”
รีนีเดือดดาลด้วยความรำคาญ ตอนนี้เขาออกไปเที่ยวสนุกกับผู้หญิงของเขาอยู่ ทำไมเขาถึงต้องส่งสาวใช้มาด้วย เธอสูดลมหายใจเข้าแรงๆ พยายามระงับพายุที่กำลังก่อตัวภายในตัวเธอ
“ตอนนี้ฉันดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณนะ” ไม่ต้องหรอก” รีนีตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
กระนั้น สาวใช้ก็ยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตู น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลและหนักแน่น “คุณนายมิทเชลล์ คุณมิทเชลล์ยังได้เตรียมยาไว้ให้คุณโดยเฉพาะด้วย คุณอยากจะออกมาทานหน่อยไหม？”
รีนีรู้สึกสับสนและอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย เธอจึงเปิดประตูและมองออกไป “ยาอะไร？” เธอถามโดยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“คุณรู้ไหมว่า หลังจากเมื่อคืนนี้...” สาวใช้พูดจบอย่างนุ่มนวล
นั่นเป็นฟางเส้นสุดท้าย การควบคุมของรีนีขาดสะบั้นเหมือนเชือกที่ถูกยืดให้แน่นเป็นเวลานานเกินไป
เธอเกือบจะทนไม่ไหวอีกแล้ว มันจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว
ในช่วงสามปีหลังการแต่งงาน รีนีพยายามขวนขวายที่จะกินยาคุมกำเนิดหลังจากที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน ความคิดที่จะเริ่มต้นมีครอบครัวยังไม่ดึงดูดใจเธอนัก เพราะเธอไม่พร้อมที่จะเป็นแม่
ปกติเธอจะจัดการชีวิตประจำวันด้วยตัวเอง แต่กลับรู้สึกแตกต่างออกไป เหมือนเป็นการก้าวก่าย เมื่อวิลเลียมให้คนเอายามาให้เธอ
“ฉันไม่กิน！” รีนีพูดขึ้นอย่างท้าทาย น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “บอกไอ้เวรนั่นซะว่าถ้าฉันท้อง ฉันจะมีลูก！ มาดูกันว่าเขาจะจัดการกับเรื่องนั้นยังไง！”
คำพูดของเธอดังมาก ขณะที่เธอกระแทกประตูด้วยเสียงดังสนั่น เสียงนั้นดังไปทั่ว
เมื่อสาวใช้เดินออกมา เธอก็เริ่มค้นหาเม็ดยาที่เธอซื้อมาก่อนหน้านี้ คำพูดของเธอเมื่อกี้เป็นเพียงการเหน็บแนมอย่างขมขื่นเท่านั้น
เธอหมดแรงและล้มตัวลงบนเตียงนุ่มๆ เธอบิดตัวไปมาพยายามหาความสบายในผ้าปูที่นอนนุ่มๆ ขณะที่ความง่วงเริ่มทำลายความรู้สึกนึกคิดของเธอ จิตใจของเธอก็เดือดพล่านด่าสาปวิลเลียม เธอนึกถึงการกลับมาจากค่ายทหารของเขาอย่างกะทันหัน การที่เขาปรากฏตัวกะทันหัน จะเกี่ยวข้องกับเรื่องวุ่นวายบางอย่างของซิลเวียหรือเปล่านะ？
ความจริงแล้ว ความสงสัยของรีนีไม่ได้ไร้เหตุผล การกลับมาของวิลเลียมมีความเกี่ยวข้องกับซิลเวียทั้งหมด ตอนที่เขาออกจากโรงพยาบาล เขาพยายามติดต่อเรนี แต่กลับได้มาเพียงความเงียบงัน จากการสืบของเขาทำให้เขารู้ว่าช่วงนี้เธอออกไปเที่ยวสนุก รวมไปถึงเพื่อนที่เธอพาไปด้วย ด้วยความโกรธปนกับความสิ้นหวัง ทำให้เขาบุกไปที่บาร์ที่เธอไปบ่อยๆ เขาลากเธอออกไป แล้วรีบไปดูแลซิลเวีย
ระหว่างนั้นที่โรงพยาบาล ซิลเวียนั่งอย่างไม่สบายตัว ในขณะที่แพทย์กำลังสรุปการตรวจของเขา
“คุณผู้หญิงครับ นอกจากอาการโลหิตจางเล็กน้อยแล้ว อย่างอื่นปกติดีครับ ว่าแต่ว่าสุภาพบุรุษคนนี้เป็นสามีของคุณใช่ไหมครับ？”
คำถามนี้ทำให้ซิลเวียตั้งตัวไม่ทัน แก้มของเธอแดงก่ำด้วยความเขินอาย
วิลเลียมเอียงตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วถามว่า “คุณหมอครับ เธอควรระมัดระวังเรื่องอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ？ เธอจำเป็นต้องหลีกเลี่ยงอาหารบางชนิดไหม？”
เขาไม่ยืนยันหรือปฏิเสธแต่อย่างใด เนื่องจากรักษาศักดิ์ศรีของซิลเวียไว้
“หลีกเลี่ยงอาหารทะเล โดยเฉพาะปู อีกอย่าง เธอสามารถทานในสิ่งที่เธอชอบได้ครับ จงขอบคุณที่เธอไม่ต้องทรมานกับอาการคลื่นไส้อยู่ตลอดเวลา เธอกำลังรับมือกับอาการแพ้ท้อง—ถือว่าคุณโชคดีมากที่เธอยังกินอาหารได้โดยไม่อาเจียน
“ครับ “ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ คุณหมอ” คำตอบของวิลเลียมสุภาพและทำให้รู้สึกโล่งใจ
วิลเลียมแอบมองซิลเวียหลังออกมาจากห้องตรวจ เธออุ้มท้องของตัวเองอย่างอ่อนโยน ท่าทางของเธอเปี่ยมด้วยความสุขที่เหมือนกับเป็นแม่มือใหม่
เขาถอนหายใจ เสียงกระซิบที่แทบไม่ได้ยินหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา “ซิลเวีย”
“วิลเลียม ฉันคิดว่า... ฉันรู้สึกได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจลูกน้อย” เสียงของซิลเวียสั่นเครือด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อสบตากับเขา
เขาหยุดชะงัก โดยคำพูดถัดไปของเขานั้นมันหนักเสียงจนสามารถกดทับตัวเขาได้เลย “ซิลเวีย คุณควรพิจารณายุติการตั้งครรภ์”
“ไม่！” เสียงของเธอสั่นเครือราวกับการปฏิเสธออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ น้ำตาของเธอเริ่มคลอเบ้าทันที ขณะที่เธอวิงวอนเขาว่า “วิลเลียม ฉันต้องการเด็กคนนี้” ขอฉันเก็บเขาไว้หน่อยนะ อย่าบังคับให้ฉันยอมแพ้ ถ้ามันจำเป็น ฉันก็สามารถเลี้ยงเด็กคนนี้เองได้เอง...”
“คุณคิดว่า คุณจะเก็บเด็กไว้โดยไม่ได้รับการยินยอมจากฉันเลยเหรอ？”
เสียงที่เย็นและเฉียบแหลมของรีนีทำให้เกิดความขัดแย้งในการสนทนาของพวกเขา ทั้งซิลเวียและวิลเลียมหันไปมองเธอที่มุมทางเดิน เธอยืนเอามือกอดอกไว้ จู่ๆ เธอก็โผล่มาในงานเลี้ยงซะงั้น ท่าทางและสายตาที่เฉียบคมของเธอทำให้เห็นได้ชัดถึงท่าทีของเธอ—ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของวิลเลียม และคำพูดของเธอเองก็มีน้ำหนักต่อสถานะของเธอด้วย
