หญิงสาวขืนร่างหนี รู้ตัวว่าถูกลวนลามอย่างหน้าไม่อายจากผู้ชายคนนี้ เธอเสียงเขียวขึ้นมาทันที
"มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันร้องจริง ๆ ด้วย"
บัวได้ยินเสียงหัวเราะของเขาชัดเจน ช่างเป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้เธอฝันร้ายจริง ๆ
"เรามีเรื่องต้องคุยกันไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้เห็นหมดแล้วนี่ยังจ้องตาไม่กะพริบ ทำไมอยากเหรอคะ"
เขาพูดเพราะแต่กลับท่าทางกลับคุกคาม
"อยากอะไร อึก!"
บัวถามเสียงสั่นแต่แล้วจู่ ๆ เธอก็สะอึกขึ้นมา
ผู้ชายหยาบคายคนนี้กอดเธอแน่นขึ้นอีก และก้มลงมาคล้ายกระซิบที่ข้างหู
"อยาก...โดนบ้างเหรอ โดนเอาน่ะ เสียวนะอยากลองมั้ย จะจัดให้เด็ดกว่าผู้หญิงคนนั้นเลยรับรอง"
ชายหนุ่มแปลกหน้าใช้มืออีกข้างจับใบหน้านวลให้เงยขึ้นมาก่อนจะโน้มใบหน้าคมลงไปใกล้ๆ จนจมูกโด่งคมสันชนเข้ากับจมูกรั้นเล็ก
"ไอ้บ้า ไอ้ลามก ใครจะอยากเอากับแก ปล่อยนะ ปล่อยฉัน"
บัวตะโกนด่าเสียงดัง เขาฉวยโอกาสนี้ก้มลงมาปิดปากของเธอด้วยปากของเขา เสียงเพลงดังจนเธอหูอื้อ และไม่มีใครสนใจและเธอทั้ง ๆ ที่มีคนอยู่ตรงนี้หลายคนซึ่งบัวไม่เคยรู้เลยว่าคนพวกนี้คือคนของเขา
ริมฝีปากหนาแทะเล็มริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธอไม่หยุด เขาจูบรุนแรงเรียกร้องเอาแต่ใจและหยาบคาย จูบจนเธอหายใจไม่ทันยังพยายามจะล้วงลิ้นเข้ามาในปากของเธอ
ในขณะที่บัวกำลังมึนงงและตกใจจนหยุดชะงัก เวลานี้นั่นเองที่ทำให้เขาสอดลิ้นเข้ามาได้สำเร็จ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนสอดลิ้นเข้ามาในปากของเธอ ถึงจะตกใจแต่บัวปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาทำให้เธอได้รับรู้ถึงรสชาติแปลกใหม่ที่ไม่เคยลองมาก่อน
สัมผัสเจนจัดทำให้เธออ่อนระทวยและเริ่มหายใจไม่ออก เธออึดอัดและผลักไส แต่เขากอดประกบจูบเธอดูดดื่มจนกระทั่งลากลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเล็กแล้วประกบจูบดูดดื่มลงมาอีกหลายครั้ง เขายังครางเบา ๆ
"อื้ม หวาน อื้ม ไม่พอ ขออีก"
เธอไม่ประสาจึงถูกรังแก ส่วนคนที่รังแกก็ทำราวกับว่ามันไม่พอ เขาเรียกร้องเอาแต่ใจและอยากได้เพิ่มอีก บัวถูกเขาจูบจนรู้สึกเหมือนปากตัวเองจะบวมช้ำ สุดท้ายผู้ชายคนนั้นก็ปล่อยเธอ ร่างกายของบัวอ่อนแรงซวนเซซบอยู่บนอกของเขา ในขณะที่ชายหนุ่มพูดเสียงไม่ดังแต่ได้ยินชัดเจน
"หวานมากค่ะคนสวย นี่แค่จูบนะคะยังอร่อยขนาดนี้ ว่ายังไงข้อเสนอของพี่ไม่สนใจเหรอคะ ไปต่อกันดีหรือเปล่า พี่จะเอาแรง ๆ ให้ครางเหมือนหมาน้อยน่ารักเลยคอยดู"
"..กะ...แก ไอ้เลว ไอ้คนฉวยโอกาส" บัวเพิ่งได้สติ ใบหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย เธอผลักเขาออกแล้วชี้นิ้วใส่หน้าคนโตกว่าด้วยความโมโหจนนิ้วสั่น...เขาเป็นใครกัน..มีสิทธิ์อะไรมาทำกับเธอแบบนี้!...
"ผมชื่อลี...เรียกให้ดี ๆ หน่อยสิครับ ว่าแต่ว่าสนใจหรือเปล่า เอากับผมมั้ย รับรองคุณคนสวยจะลืมไม่ลง"
"ไอ้ชั่วเอ้ย...ไอ้เลว ไอ้คนฉวยโอกาส"
บัวก่นด่าใส่ชายหนุ่มก่อนจะรีบวิ่งหนีไปหาเพื่อน..เพราะดู ๆ แล้วถ้าอยู่ต่อ..เธออาจจะเป็นเหมือนผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้นก็ได้... และเธอยังรู้สึกหลอนเมื่อยังได้ยินเสียงของผู้ชายคนนั้นดังก้องอยู่ในหู
เอากับผมมั้ย รับรองคุณคนสวยจะลืมไม่ลง
ลีมองคนตัวเล็กที่วิ่งหนีคล้ายกระต่ายตื่นตูมไปจนลับสายตา...ก่อนจะแสยะยิ้มร้ายเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย! รสชาติของเธอยังคงติดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา
.................................
บัววิ่งหน้าตาตื่นกลับเข้ามาที่โต๊ะ คิดจะบอกเพื่อนว่าตัวเองเจออะไรมาบ้าง แต่ว่าตอนนี้ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้แล้ว เพราะแต่ละคนเมาเละไม่เป็นท่า บัวถอนหายใจนับศพเพื่อนที่เกือบจะตายเกลื่อนแล้วด่าออกมาด้วยความโมโห
"นี่พวกมึงไม่คิดจะเหลือสติให้ตัวเองบ้างเหรอวะ กูเบื่อเก็บศพพวกมึงเต็มที พวกมึงนี่ตัวภาระชัด ๆ"
โชคยังดีที่บ้านเพื่อนคนหนึ่งของเธอรวย จึงมีคนขับรถมาคอยดูแลและขับส่งเพื่อนถึงบ้านกันครบทุกคน บัวหิ้วปีกเพื่อนสาวที่เมาจนอ้วกไปหลายครั้งออกมาจากห้องน้ำ เธอยังกลัวว่าเขาจะตามมาและอดมองไปรอบ ๆ ร้านไม่ได้ เมื่อไม่เห็นร่างสูงของผู้ชายคนนั้นบัวก็เบาใจ
เขาคงเมาแล้วไปลากผู้หญิงคนอื่นไปนอนด้วยแล้ว หล่อแบบนั้นคงมีคนเสนอตัวจนเลือกไม่ไหว หญิงสาวปัดความคิดวุ่นวายออกจากหัว แล้วดันร่างเพื่อนสาวขึ้นรถไป
" ให้คนขับรถของกูไปส่งป่าวมึง"
คาราแม่คอทองแดงที่พังยับเพราะเมาปลิ้นทุกงานพูดเสียงงัวเงียด้วยความหวังดี
"ไม่เป็นไรกูกลับเองได้บ้านกูอยู่ซอยถัดไปเอง สบายมาก...มึงนั่นแหละกลับดีๆ นะ ไปส่งเพื่อนให้ครบทุกคนด้วย"
คาร่าโบกมือบ๊ายบายในขณะที่คนอื่นเมาพับอยู่ในรถและยังทับกันเหมือนปลาเน่า ๆ เข่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอ้วก บัวจึงโบกมือไล่พวกเขาให้กลับบ้าน ก่อนจะเดินไปยังที่จอดมอเตอร์ไซต์หน้าผับ
บัวไม่ได้ขี่มอเตอร์ไซต์มาแต่เธอขี่จักรยานมาเที่ยว หลายคนมองแปลก ๆ แต่เธอไม่สนใจ บ้านของเธออยู่ในซอยถัดไปและตอนนี้เป็นเวลาผับเลิกคนเดินออกมาจากผับยังกับมดแตกรัง ยังมีพนักงานร้านค้าร้านอาหารในบริเวณนี้ที่เลิกงานเวลาไล่เลี่ยกันอีกด้วย
เธอใส่กางเกงยีนตัวเก่งแล้วเสื้อกล้ามน่ารัก ขับจักรยานคันเล็กน่ารักเหมือนเจ้าของแล้วฮัมเพลงเบา ๆ กระทั่งรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ที่ต้นคอ ยังรู้สึกเหมือนมีใครบางคนจ้องเธอไม่วางตา หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นใครสักคน เท้าจึงเร่งปั่นจักรยานให้เร็วขึ้น หรือว่าคืนนี้เธอจะเจอผีจริง ๆ วะ
ตอนนั้นเธอเมาผีจึงตามมาหลอกหลอน
.
.
เช้าวันต่อมา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก แอดดด!
"บัว!!.....ตื่นหรือยัง"
"งื้ม.....ขออีกห้านาทีน้าาาา!"
"ไม่ต้องเลย!...ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เราบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ากลับดึก"
"อือ...จ้า...แม่คนที่สอง"
"ไม่ต้องมาประชดเลยนะ...ลุกขึ้นมากินข้าวกลางวันก่อนเร็ว...มีเรียนบ่ายโมงนะวันนี้ลืมไปแล้วหรอ..นี่มันเที่ยงครึ่งแล้ว"
พรึ่บ!
บัวผุดลุกขึ้นมาจากที่นอนด้วยความตกใจ
"เออ!...ใช่..ลืมไปเลย...แล้วทำไมแกไม่ปลุกเราตั้งนานแล้วอ้า"
"ไม่ต้องเลย...เราปลุกแกตั้งแต่ห้าโมงแล้วนะ...เลิกเถียงแล้วลุกไปล้างหน้าล้างตาได้แล้ว"
กว่าจะจัดการอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวเที่ยงเสร็จก็ปาไปบ่ายโมงพอดี ...
มหาวิทยาลัย RMIT University
"สายจนได้...."
"เราขอโทษนะพลอย..โกรธเราป่าว"
"เราจะไปโกรธแกทำไมเล่า.. ปะ!..เข้าเรียนได้แล้ว"
"เออ พลอย..เดี๋ยวเรียนเสร็จแกกลับบ้านไปก่อนเลยนะ..ไม่ต้องรอเรา..เราจะไปร้านสักกับคาร่าอะ"
"บัว...จะสักอีกแล้ว...ไม่กลัวเจ็บหรือไง..เราห้ามก็ไม่ฟัง.."
"นะๆๆ...เราขออีกครั้งเดียวแล้วจะไม่สักแล้ว...."
"โอเค..แต่อีกแค่ครั้งเดียวนะ..ถ้าแม่บัวรู้..โดนบ่นแน่!"
.
ตกเย็น
"เจอกันที่บ้านนะบัว" พลอยบอกบัวก่อนจะปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับบ้าน
"ปั่นดี ๆ นะพลอย ถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วย" บัวมองตามจักรยานของพลอยจนลับสายตา คาร่าเข้ามาคล้องแขนของเธอแล้วดึงเบา ๆ
"ปะ บัว รีบเลยพูดแล้วจะหาว่าคุยตอนนี้นะร้านสักร้านนี้กำลังเป็นที่นิยมตอนนี้เลย ฝีมือช่างสักดี ร้านสักดี ราคาไม่แพง ใช้ของคุณภาพสะอาดมาก ๆ ถ้าจะให้คะแนนเท่าที่กูรู้จักร้านสักมา ร้านนี้ชนะขาด คนเต็มร้านทุกวันเลย"
"โห มึงขนาดนั้นเลย!..แล้วกว่าจะไปถึงนี่..จะได้คิวที่เท่าไหร่วะ"
"เรื่องนั้นมึงไม่ต้องห่วง..กูจองคิวไว้ล่วงหน้าเเล้ว"
"แล้วจองไว้คิวที่เท่าไหร่อะ"
"กูได้คนที่หนึ่ง..มึงก็ต่อจากกูเนี้ยแหละ"
บัวนั่งรถมากับคาร่าทั้งคู่คุยกันมาตลอดทางจนมาถึงร้านสัก
ร้านสัก LEASM
บัวถึงกับตาโตกับร้านที่ได้เห็นข้างหน้า..มันเป็นร้านที่ใหญ่และไฮโซโก้หรูจนดูไม่เหมือนเป็นร้านสัก ดูไปดูมาเหมือนเป็นคาเฟ่สวย ๆ มากกว่า การตกแต่งที่เต็มไปด้วยลายเพ้นท์ต่าง ๆ และยังมีแสงไฟที่สาดส่องทำให้ลายเหล่านี้มีมิติยิ่งทำให้คนรู้สึกคล้ายจะจมดิ่งอยู่กับงานศิลปะ เมื่อเดินเข้ามาบัวยิ่งตกตะลึงกับความสวยของร้าน เธอมองไปรอบ ๆ ที่นี่ขายกาแฟจริง ๆ ด้วย ยังมีลูกค้านั่งรออยู่ตามโต๊ะต่าง ๆ ดูคึกคักมาก ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงแต่ละคนก็สวย ๆ ด้วยกันทั้งนั้น
"มึง.." บัวสะกิดมือเพื่อนสาวที่ทำเหมือนว่าคุ้นเคยกับที่นี่เอามาก ๆ
"ว่า..!"
"ทำไมผู้หญิงเยอะจังวะ"
"อ๋อ..วันนี้เจ้าของเข้าร้านน่ะ กูจะบอกว่าหล่อมากมึง นาน ๆ ถึงจะเข้าร้านสักที สาว ๆ ก็เลยมารอกันเยอะกว่าปกติ"
"เจ้าของร้านหรือดาราวะ..อะไรจะขนาดนั้น" บัวปิดปากหัวเราะ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครบ้าผู้ชายตนต้องยอมมาสักเพราะเจ้าของร้านหล่อ สองสาวหามุมนั่งรอก็ได้เวลาที่คาร่าต้องเข้าไปสัก
"คิวแรกเชิญคุณคาร่าครับ"
"งั้นก็ไปก่อนนะมึง"
คาร่าพูดจบก็เดินหายเข้าไปในห้องสัก บัวจึงสั่งขนมและน้ำปั่นมากินรออย่างสบายใจ คงเป็นเพราะบรรยากาศของที่นี่เหมือนร้านคาเฟ่และสวยมาก จึงทำให้เธอรู้สึกเพลิดเพลินในการรอ ยังหยิบโทรศัพท์มาอัพสเตตัส ตัวคนเดียวแต่ไม่เหงา ลงในติ๊กตอกด้วย
เมื่อคาร่านั่งลงบนเก้าอี้ พนักงานสักหน้าตาน่ารักมีรอยสักเต็มตัวก็ประจำตำแหน่ง เขาส่งหนังสือแบบรอยสักให้เธอดูแล้วเอียงคอถามยิ้ม ๆ
"จะสักรูปอะไรดีครับ" พนักงานอย่าง คาร่ากลับตอบอย่าง
"เอ่อ ขอโทษนะคะ แล้วเจ้าของร้านไปไหนเหรอคะ"
"เจ้านายเหรอครับ น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งครับ ทำไมครับมีธุระจะคุยกับเจ้านายเหรอครับ"
"ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ"
ช่างสักหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วพูดลอย ๆ
"ดูข้างนอกสิครับ ผู้หญิงเต็มเลยคิดว่าทุกคนมีธุระกับเจ้านายกันแทบทั้งนั้น วันไหนได้ข่าวเจ้านายเข้ามาที่ร้านคนก็เต็มแบบนี้ตลอดครับ"
คาร่าถึงกับถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดเมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่ตนคิด.. จนกระทั่งเสียงนุ่มทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น
"..คิว..มึงออกไปก่อน..เดี๋ยวกูจัดการต่อเอง"
"ครับ..เจ้านาย!"
