อลิน POV:
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?” เสียงของพีทไล่ตามฉันออกมาจากประตู แต่ฉันไม่หยุด
เสียงหัวเราะของโซเฟียที่เบาและไม่ใส่ใจลอยตามหลังเขามา “โอ๊ย อย่าไปสนใจเธอเลยพีท เธอก็แค่ทำตัวดราม่าไปงั้นแหละ ว่าแต่...เรื่องทริปภูเก็ตที่คุณสัญญาไว้กับฉันล่ะ...”
ฝีเท้าของเขาไม่ได้ตามมา แน่นอนอยู่แล้ว เขาเป็นของเธออีกครั้งแล้ว เหมือนที่เคยเป็นมาตลอด
อากาศเย็นยามค่ำคืนปะทะใบหน้าให้ความรู้สึกดี เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่น้ำหนักที่กดทับหน้าอกของฉันได้ถูกยกออกไป มันเงียบสงบ สบายใจ
ฉันกำกระเป๋าถือแน่น ขอบกระดาษที่เซ็นแล้วให้ความรู้สึกมั่นคงและปลอบโยน อิสรภาพ
เขากลับมาบ้านดึกมาก หลังจากที่แกลเลอรี่ปิดไปนานแล้วและโซเฟียถูกพาไปทุกที่ที่เธอต้องการ ฉันอยู่ในห้องนอนของเรา กำลังจัดกระเป๋าเดินทางใบเล็ก
เขาโอบกอดฉันจากด้านหลัง คางของเขาวางอยู่บนไหล่ของฉัน มันเป็นท่าทางที่คุ้นเคย ท่าทางที่เคยทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย
ตอนนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือนกรงขัง
“ขอโทษที่มาช้า” เขากระซิบข้างๆ ผมของฉัน “เฟียแย่มากเลย เขารู้สึกผิดมากเรื่อง... คุณก็รู้”
ฉันไม่ตอบ
เขาถอนหายใจ อ้อมแขนของเขากระชับแน่นขึ้น “คุณยังโกรธเรื่องคืนนี้อยู่เหรอ?”
เสียงหัวเราะแห้งๆ ไร้ความรู้สึกหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน “โกรธเหรอ? ไม่หรอกพีท ฉันไม่ได้โกรธ”
เขาหมุนตัวฉันให้หันหน้าไปหาเขา คิ้วของเขาขมวดด้วยความสับสน เขาคุ้นเคยกับน้ำตาของฉัน คำวิงวอนเงียบๆ ของฉัน เขาไม่รู้ว่าจะรับมือกับความว่างเปล่าที่สงบนิ่งนี้ได้อย่างไร “แล้วมีอะไรผิดปกติ?”
“ฉันแค่เหนื่อย” ฉันพูด พลางมองผ่านเขาไปยังชีวิตที่ฉันกำลังจะทิ้งไว้เบื้องหลัง “เหนื่อยกับการเป็นของปลอบใจ”
“นั่นไม่ยุติธรรมเลย อลิน คุณก็รู้ข้อตกลงที่เรามีกับโซเฟีย ตอนนี้มันจบแล้ว การบอกลาเก้าครั้งจบลงแล้ว ตอนนี้ถึงตาของเราแล้ว”
ตาของฉัน ราวกับว่าฉันเป็นเกมที่ในที่สุดเขาก็ได้เล่น
“ไม่” ฉันพูด น้ำเสียงราบเรียบ “มันจบแล้ว”
ฉันดึงเอกสารที่พับไว้ออกจากกระเป๋าถือแล้วยื่นให้เขา
เขารับมันไป สายตาของเขากวาดอ่านข้อความทางกฎหมาย ฉันมองใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป ความสับสนกลายเป็นความไม่เชื่อ จากนั้นก็กลายเป็นความโกรธที่คุกรุ่นขึ้นมาอย่างมืดมน กระดาษสั่นเทาในมือของเขา
“นี่มันอะไร? นี่มันเรื่องตลกใช่ไหม?” เขาถามเสียงต่ำและอันตราย
“คุณเซ็นมันเมื่อชั่วโมงที่แล้ว พีท คุณกระตือรือร้นที่จะเอาใจเธอมากจนไม่ได้อ่านด้วยซ้ำว่าคุณตกลงอะไรไป”
เขามองไปที่บรรทัดลายเซ็น ที่ลายเซ็นหวัดๆ ของตัวเอง “เธอหลอกฉัน”
“ใช่” ฉันเห็นด้วย “แต่คุณปล่อยให้เธอทำ คุณปล่อยให้เธอทำเสมอ”
เป็นเวลาหลายปีที่ฉันฟังเขาปกป้องเธอ *“เธอก็แค่เปราะบาง อลิน” “เธอผ่านอะไรมาเยอะ” “เธอไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”* เขามีข้อแก้ตัวไม่สิ้นสุดสำหรับความโหดร้ายของเธอ และไม่มีคำปลอบใจแม้แต่คำเดียวสำหรับความเจ็บปวดของฉัน
เขาเลือกเธอ ทุกครั้ง เขาเลือกเธอแทนวันครบรอบของเรา แทนครอบครัวของฉัน แทนสุขภาพของฉัน แทนการงานของฉัน เขาเลือกเธอเมื่อฉันขอร้องให้เขาอยู่ และเขาเลือกเธอเมื่อฉันเงียบ
เตียงไม่ได้ถูกจัด ฉันไม่เคยปล่อยให้เตียงไม่เป็นระเบียบ มันเป็นหนึ่งในกิจวัตรเล็กๆ น้อยๆ ในบ้านที่กำหนดชีวิตของเราร่วมกัน อีกหนึ่งเรื่องโกหก
คืนนั้น เขาไปนอนที่ห้องรับแขก
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันยังคงจัดกระเป๋าต่อไป ชีวิตของฉันบรรจุอยู่ในกระเป๋าเดินทางสองใบ ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นของเขา หรือเป็นของผีของเธอที่หลอกหลอนอยู่ทุกห้อง
ที่ด้านหลังตู้เสื้อผ้าของฉัน ซ่อนอยู่ในกล่องเครื่องประดับ ฉันพบมัน ต่างหูเพชรเม็ดโตข้างหนึ่ง ของโซเฟีย เธอมักจะทิ้งของของตัวเองไว้เสมอ เพื่อแสดงอาณาเขต
ฉันหยิบสร้อยคอที่เข้าชุดกันที่พีทให้ฉันในวันครบรอบแต่งงานปีที่สองของเรา ตอนนั้นมันให้ความรู้สึกหนักอึ้ง เหมือนโซ่ตรวนแห่งภาระผูกพัน ตอนนี้มันให้ความรู้สึกแค่ถูกและไร้ค่า ปนเปื้อน
ทั้งบ้านให้ความรู้สึกปนเปื้อน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น ภาพวาดทุกภาพบนผนัง เป็นอนุสาวรีย์แห่งความโง่เขลาของฉัน
ฉันมองไปที่แผนสำหรับแกลเลอรี่ใหม่ของฉันที่กางอยู่บนโต๊ะอาหาร นี่คือของฉัน ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือของฉันเอง ด้วยสายตาที่เฉียบแหลมในการมองหาผู้มีพรสวรรค์ มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันที่พีทไม่สามารถแตะต้องได้
ฉันส่งข้อความถึงทนายความของฉัน เพื่อยุบบริษัทที่ปรึกษาที่เชื่อมโยงฉันกับมรกรต กรุ๊ป อาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวพีท อีกหนึ่งความผูกพันที่ถูกตัดขาด
โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นข้อความจากแอน เพื่อนของฉัน เธอเป็นนักข่าว ประเภทที่รู้เรื่องต่างๆ อยู่เสมอ *คืนนี้เธอควรจะมางานเลี้ยงรุ่นนะ มันอาจจะ...ทำให้ตาสว่างขึ้นก็ได้*
ฉันวางแผนที่จะไม่ไป ความคิดที่จะต้องเผชิญหน้ากับฝูงชนที่ยิ้มแย้มแต่แฝงไปด้วยพิษสงทำให้ฉันขนลุก แต่ข้อความของแอนแฝงไปด้วยคำเตือน
โซเฟียอยู่ที่นั่นแน่นอน เธอกำลังเป็นจุดสนใจ มีวงล้อมของผู้ชื่นชมคอยฟังทุกคำพูดของเธอ เธอดูเหมือนนักล่าที่เพิ่งต้อนเหยื่อจนมุม
“แล้วจะเชื่อไหมว่า พีททิ้งเธอไว้ข้างถนนเลย” โซเฟียกำลังพูด น้ำเสียงของเธอถูกปรับให้ดราม่าที่สุด “เขาบอกว่าเขาทนไม่ได้ที่ได้ยินฉันกลัวขนาดนั้น เขาตรงมาหาฉันเลย เขาเป็นฮีโร่ของฉันเสมอ”
ผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันจำได้ เบลล่า ถอนหายใจอย่างเพ้อฝัน “เขาภักดีกับเธอมากเลยนะเฟีย เป็นมาตลอด”
โซเฟียสบตาฉันแล้วยิ้มให้เล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสงสาร “โอ้ อลิน ที่รัก อยู่นี่เอง”
เธอเคลื่อนตัวมาหาฉันอย่างนุ่มนวล กลิ่นน้ำหอมของเธอฉุนและน่าอึดอัด “พีทเป็นห่วงเธอมากเลยนะ เขาบอกฉันว่าเขารู้สึกแย่มากที่...ช่วงนี้เธออารมณ์แปรปรวน”
