คู่เบตาของฉัน คยาน ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของพวกโร๊คส์และสูญเสียความทรงจำไป
เขาจำฉันที่กำลังตั้งท้องลูกของเขาไม่ได้ แต่กลับไปผูกพันธะให้หมาป่าเพศเมียอีกตัวหนึ่งคือแกมม่าเอเวลิน คยานบอกว่าเอเวลินคือคู่แท้ของเขา และในฐานะโอเมก้า ฉันไม่คู่ควรกับเขาเลย
ฉันจึงยกเลิกความสัมพันธ์เมทของเรา
แต่ในพิธีสมรสระหว่างฉันกับเมทคนที่สอง หัวหน้าฝูงอัลฟ่า คยานกลับมีน้ำตาคลอเบ้า "เธอจะพาลูกของฉันไปแต่งงานกับคนอื่นหรือ
?" ฉันลูบท้องที่แบนราบ ตอบกลับอย่างสงบ "แน่นอนว่าไม่ ลูกของคุณจากไปแล้ว"
1
ในวันที่ไปตรวจครรภ์ สามีเบต้าของฉัน คยาน ไม่มาตามนัด เขาทิ้งฉันไว้ที่โรงพยาบาลแล้วเลือกที่จะไปรับแฟนเก่า เอเวลิน กลับบ้านของฝูงหมาป่า
แต่ระหว่างทาง พวกเขาถูกโจมตีโดยโร๊คส์
เมื่อฉันไปถึงบ้านของฝูงหมาป่าด้วยความกังวล ฉันกลับเห็นคยานจูบเอเวลินอย่างลืมตัว
“คยาน คุณกำลังทำอะไร?” ฉันไม่อยากเชื่อเลย
คนที่เคยสาบานต่อหน้าพระจันทร์ว่าจะซื่อสัตย์ต่อฉัน กลับทรยศฉัน! “คุณเป็นใครกัน ฉันไม่เคยรู้จักคุณเลย” คยานมองฉันด้วยความงุนงง
ฉันได้ทราบจากหมอประจำฝูงในไม่ช้าว่า คยานได้รับบาดเจ็บที่สมองจากการโจมตีของโร๊คส์และสูญเสียความทรงจำ
ฉันตกใจมาก “ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” คยานจำทุกคนได้
แต่กลับลืมฉันที่เป็นเมทของเขาและกำลังตั้งท้อง เอเวลินพยายามปลอบฉัน
แต่คำพูดของเธอนั้นแสนจะเหน็บแนม “ที่รัก คุณไม่รู้หรอกว่าการต่อสู้กับพวกโร๊คส์นั้นน่ากลัวแค่ไหน เพราะคุณเป็นแค่อะไรที่ทำอะไรไม่ได้เลยอย่างโอเมก้า ”
“ฉันจะผูกพันธะให้เอเวลิน เธอคือหมาป่าเพศเมียที่เคยช่วยชีวิตฉันในสนามรบ ” คยานประกาศ “จริงๆ แล้วฉันเป็นคนช่วยคุณ” ฉันเจ็บปวดจนใจสลาย “อย่าโกหกเลย ไวโอเล็ต
คุณเป็นแค่โอเมก้าที่ไร้ค่า จะช่วยฉันได้ยังไง?” คยานมองฉันด้วยสายตาที่แสนจะเกลียดชัง “ถึงตอนนั้นฉันจะตาบอด ฉันก็ยังแยกแยะได้ว่าเป็นหมาป่าเพศเมียที่แข็งแกร่งแบบเอเวลินที่ช่วยฉัน!”
ฉันไม่เคยบอกคยานเลยว่า การพบกันครั้งแรกของเราคือที่สนามรบ
ตอนนั้นเขาถูกศัตรูทำร้ายจนตาบาดเจ็บ ฉันได้แปลงร่างเป็นหมาป่าแล้วแบกเขาฝ่าภูเขาหิมะไปหาหมอ
ฉันไม่อยากให้เขารักฉันเพียงเพราะตอบแทนบุญคุณ
แต่ตอนนี้เอเวลินกลับแอบอ้างเป็นฉัน และต้องการที่จะชิงเมทของฉันไป!
ฉันไม่สามารถยอมรับจุดจบแบบนี้ได้
เพื่อให้คยานจำฉันได้ ฉันอดทนกับความไม่สบายในช่วงเริ่มต้นของการตั้งครรภ์ เดินทางไปทั่วฝูงใหญ่ทั้งห้า ค้นหาผู้รักษาของหมาป่าทุกคน แม้กระทั่งขอความช่วยเหลือจากผู้วิเศษ
เมื่อฉันกลับมาที่บ้านของฝูงหมาป่าพร้อมยาวิเศษที่หาได้ยากลำบาก ฉันได้ยินคยานคุยกับเพื่อนของเขา โบริน
“คยาน คุณไม่ได้สูญเสียความทรงจำเลย ทำไมไม่ปฏิเสธโอเมก้า ไวโอเล็ต ตรงๆ ไปเลยล่ะ?” “ไวโอเล็ตคงไม่ยอมรับการปฏิเสธของฉันหรอก เธอทะเยอทะยานเกินไปและจะพยายามอยู่ที่บ้านเบต้าให้ได้ ดังนั้นฉันจึงต้องแกล้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำเพื่อหลีกเลี่ยงการรบกวนจากเธอ”
โบรินเตือน “เธอยังท้องลูกของคุณนะ?”
“เอเวลินได้รับบาดเจ็บที่ท้องในสนามรบและไม่สามารถมีลูกได้ ถึงแม้สายเลือดโอเมก้าที่ต่ำต้อยของไวโอเล็ตจะส่งผลต่อลูกของฉัน แต่ถ้าได้ลูกไปเชื่อว่าเอเวลินจะสามารถเลี้ยงดูเขาให้เป็นทายาทที่ยอดเยี่ยมได้แน่นอน
” คำพูดของคยานเหมือนมีดแหลมที่แทงเข้ามาในใจของฉัน
“วันที่ไวโอเล็ตคลอดลูกนั่นแหละ คือวันที่เธอจะถูกขับไล่ออกจากฝูง”
ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา ต้องเอามือปิดปากไม่ให้ตัวเองอาเจียนออกมา
คยานพูดถึงวิธีที่เขาหลบหลังฉันเพื่อความรักกับเอเวลินมาตลอดหลายปี
ฉันเพิ่งเข้าใจว่าพวกเขาได้กลับมารักกันอีกครั้งนานแล้ว
คยานมักจะอ้างว่าต้องจัดการงานของฝูงเพื่อไปนอนกับเธอ และสัญญาว่าถ้าเอเวลินท้องจะสามารถพาเธอกลับบ้านได้
แต่เอเวลินไม่สามารถมีลูกได้
ดังนั้นพวกเขาจึงจับตามองมาที่ครรภ์ของฉัน
คยานไม่ได้รักฉันอีกต่อไปแล้ว เพียงแต่ต้องการใช้ฉันเพื่อให้กำเนิดทายาทของเขาและเอเวลิน
ฉันไม่รู้ว่าฉันกัดฟันอดทนได้อย่างไร ไม่ให้เสียงหลุดออกมา
แล้วออกจากบ้านของฝูงหมาป่า ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดหมายเลขที่เงียบเหงามานาน
“พี่คะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว ช่วยพาฉันกลับบ้านที. .
. ” ยังไม่ได้ยินคำตอบ ท้องของฉันก็ปวดหน่วงๆ ขึ้นมา ความเจ็บปวดและความกลัวทำให้ฉันหมดแรงทันที มือถือหล่นลงพื้น ฉันก้มมองลงไป
ระหว่างขาของฉันมีเลือดอุ่นๆ ซึมออกมาจนทำให้ชุดขาวที่สวมอยู่เปื้อนเป็นดอกไม้สีแดง . ..
