มุมมองของเขมิกา โรจน์สกุล:
“หยุดได้แล้ว เขมิกา” จุลจักรออกคำสั่ง เสียงของเขาเจือไปด้วยความไม่อดทนอย่างเหนื่อยหน่ายของราชาที่กำลังจัดการกับชาวบ้านที่บ้าคลั่ง
“มันเป็นอุบัติเหตุ เฮเลนรู้สึกแย่มาก”
เขาปลอบประโลมเธอขณะที่เธอซบหน้ากับอกของเขา ไหล่สั่นเทาด้วยสิ่งที่ฉันรู้ว่าเป็นเสียงสะอื้นจอมปลอม
“ฉันจะซื้อโลงศพที่ดีกว่านี้ให้ อันที่ดีที่สุดที่เงินซื้อได้ ตอนนี้หยุดสร้างเรื่องได้แล้ว”
โลงศพที่ดีกว่านี้
เขาคิดว่าเงินจะแก้ไขเรื่องนี้ได้
เขาคิดว่าเขาจะซื้อความเงียบของฉัน ซื้อการให้อภัยของฉัน ปิดทับบาดแผลที่เปิดกว้างและกรีดร้องของการตายของน้องชายฉันด้วยเงินที่เปื้อนเลือดของเขา
ความโกรธในตัวฉันซึ่งเคยเป็นไฟที่คุกรุ่นอยู่ ได้ระเบิดออกเป็นซูเปอร์โนวา
มันเผาผลาญน้ำตา ความเศร้าโศก ความตกใจของฉันจนหมดสิ้น เหลือเพียงความแน่วแน่ที่เย็นชาและแข็งกระด้าง
ในจังหวะเดียว ฉันหมุนตัวกลับ
มือของฉันเหวี่ยงขึ้น เสียงที่มันกระทบกับแก้มของเฮเลนดังก้องในความเงียบงันของโบสถ์
ศีรษะของเธอสะบัดไปด้านข้าง รอยมือสีแดงปรากฏขึ้นบนผิวขาวซีดของเธอ
เสียงสะอื้นจอมปลอมของเธอกลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและประหลาดใจอย่างแท้จริง
ทุกคนแข็งทื่อ
ผู้ร่วมไว้อาลัย บอดี้การ์ด แม้กระทั่งจุลจักร
พวกเขามองฉันราวกับว่าฉันมีหัวที่สองงอกออกมา
พี่สาวผู้โศกเศร้าและแตกสลายได้หายไปแล้ว
เทพีแห่งความแค้นยืนอยู่แทนที่
“แก” ฉันคำราม เสียงกระซิบอาบยาพิษขณะที่ฉันชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่เฮเลน “แกจะต้องไหม้ในนรกสำหรับเรื่องนี้”
ความตกใจของจุลจักรแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวราวกับพายุ
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
“จับตัวเธอไว้” เขาตะโกนใส่บอดี้การ์ดของเขา “เดี๋ยวนี้!”
ชายร่างใหญ่สองคนเคลื่อนเข้ามาหาฉัน สีหน้าลังเล
พวกเขาทำงานให้จุลจักรมาหลายปี พวกเขารู้จักฉันในฐานะภรรยาของเขา ผู้หญิงที่เขาเคยทะนุถนอม
“พวกแกจะรออะไรอยู่?” จุลจักรตะคอก เสียงสั่นด้วยความโกรธ “ทำสิ!”
เขาชี้มาที่ฉัน
“ทำให้เธอขอโทษเฮเลน คุกเข่าลง”
ฉันหัวเราะ เสียงแหบแห้งและแหลมคม
“ขอโทษเหรอ? ฉันยอมตายดีกว่า”
ผู้จัดงานศพ ชายร่างเล็กหัวล้าน รีบวิ่งเข้ามา
“คุณจุลจักรครับ ได้โปรดเถอะครับ ที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ อย่าให้มีเรื่องไปมากกว่านี้เลยครับ”
จุลจักรส่งสายตาที่อันตรายถึงชีวิตไปให้เขาจนชายคนนั้นถอยกรูดและหายไปในเงามืด
โบสถ์แห่งนี้เป็นของเขาแล้วตอนนี้ เขาคือพระเจ้าที่นี่
“โอกาสสุดท้ายนะ เขมิกา” จุลจักรพูด เสียงเบาอย่างเป็นอันตราย “ขอโทษซะ”
เมื่อฉันเพียงแค่จ้องมองกลับไปที่เขาด้วยความเกลียดชังทั้งหมดในจิตวิญญาณของฉัน เขาก็พยักหน้าให้ลูกน้องของเขา
“หักขามันซะ”
บอดี้การ์ดแลกเปลี่ยนสายตาที่น่าสยดสยอง
“ท่านครับ” คนหนึ่งเริ่มพูด “เธอคือ...”
“เธอไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น” จุลจักรตัดบท เสียงของเขาลดลงจนเย็นยะเยือก “เธอเป็นแค่ตัวเกะกะ ทำตามที่ฉันสั่ง หรือพวกแกจะไปอยู่กับน้องชายของเธอก็ได้”
นั่นคือทั้งหมดที่ต้องใช้
ความกลัวที่ดิบเถื่อนและเป็นสัญชาตญาณได้ลบเลือนความภักดีที่พวกเขามีต่อฉันจนหมดสิ้น
พวกเขาคว้าแขนฉันไว้ กำแน่นอย่างไม่ปรานี
ฉันดิ้นรน แต่มันไร้ประโยชน์ พวกเขาคือภูเขาแห่งกล้ามเนื้อ และฉันเป็นเพียงผู้หญิงที่แตกสลายด้วยความเศร้าโศก
พวกเขาบังคับให้ฉันคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ
ฉันเงยหน้าขึ้นมองจุลจักร มองใบหน้าที่ฉันเคยรักมากกว่าชีวิต และไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า
ไม่มีความรัก ไม่มีความทรงจำ มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นชาและโหดร้าย
หนึ่งในนั้นยกที่รองคุกเข่าทำจากไม้หนักๆ ขึ้นมาจากม้านั่งแถวหน้า
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขาอ้อนวอนให้ฉันพูดคำนั้นออกมา ให้ขอโทษ
ฉันสบตาเขาและส่ายหน้าช้าๆ
ไม่มีวัน
จุลจักรพยักหน้าอีกครั้ง
ที่รองคุกเข่าฟาดลงมา
เสียงกระดูกของฉันเองที่หักดังลั่นอย่างน่าสะอิดสะเอียนในโบสถ์ที่เงียบสงัด
ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนพุ่งขึ้นมาที่ขาของฉัน ร้อนแรงและทำให้ตาพร่า
ฉันกรีดร้อง เสียงยาวและแหบแห้งของความเจ็บปวดอย่างสัตว์ป่า
พวกเขาไม่หยุด
พวกเขาฟาดมันลงบนขาอีกข้างของฉัน
เสียงแตกอีกครั้ง การระเบิดของความเจ็บปวดอีกครั้งที่ขู่ว่าจะกลืนกินฉันทั้งเป็น
ฉันทรุดลงไปกองกับพื้น ร่างกายของฉันไร้ประโยชน์และแตกสลาย
โลกกำลังหมุนคว้าง จุดดำๆ เต้นระบำอยู่ตรงหน้าฉัน
ผ่านม่านหมอกแห่งความเจ็บปวด ฉันเห็นจุลจักรหันหลังให้ฉัน
เขาค่อยๆ ประคองเฮเลน ซึ่งตอนนี้กำลังมองฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ได้ชัยชนะและมุ่งร้าย ออกจากโบสถ์ไป
“จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย” คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยินเขาก่อนที่ความมืดจะเข้าครอบงำฉันในที่สุด
ขณะที่ฉันกำลังจะหมดสติ ความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
หลายปีก่อน คู่แข่งทางธุรกิจที่น่ารังเกียจคนหนึ่งต้อนฉันที่งานกาลา มือของเขาลูบไล้ต่ำเกินไปบนหลังของฉัน
จุลจักรเห็นจากอีกฟากของห้อง
เขาไม่ได้ขึ้นเสียง เขาไม่ได้สร้างเรื่อง
เขาเพียงแค่เดินเข้ามา จับมือชายคนนั้น และหักนิ้วของเขาทีละนิ้วจนชายคนนั้นคุกเข่าลง ครวญครางด้วยความเจ็บปวด
จุลจักรโน้มตัวลงและกระซิบว่า “ถ้าแกกล้าแม้แต่จะหายใจรดภรรยาฉันอีกครั้ง ฉันจะทำลายแกด้วยมือของฉันเอง”
เขาเคยเป็นผู้พิทักษ์ของฉัน
ผู้พิทักษ์ที่ดุร้าย หวงแหน และเปี่ยมด้วยรักของฉัน
เขาเคยยอมที่จะหักมือชายอีกคนเพียงเพื่อการสัมผัสที่ไม่ให้เกียรติ
ตอนนี้ เขาสั่งให้หักขาของฉันเองในโบสถ์ เหนือร่างของน้องชายที่ตายไปแล้ว
เส้นแบ่งระหว่างความรักและความเกลียดชัง ฉันตระหนักได้ขณะที่ความมืดมิดเข้าครอบงำ มันไม่ใช่เส้นแบ่งเลย
มันคือหน้าผา
และจุลจักรเพิ่งจะผลักฉันตกลงไป
ความรักของฉันที่มีต่อเขา จิตวิญญาณของฉัน แตกสลายอยู่บนโขดหินเบื้องล่าง
