“ไอเหี้…” คนตัวเล็กที่กำลังจะอ้าปากด่าอีกคนนั้น จู่ๆ เธอก็เป็นลมหมดสติไป เนื่องจากอดข้าวมาหลายวัน แถมวันนี้เธอยังใช้แรงต่อสู้มากมายเพื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอด แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่รอดน้ำมือของคุณหมอคนนี้ไปได้
“คนิ้ง! คนิ้ง!” จู่ๆ เธอก็สลบไป จนผมต้องรีบลุกขึ้นมาตรวจเช็คร่างกายของเธอ ซึ่งดูเหมือนว่าร่างกายเธอจะอ่อนเพลียจากการอดอาหาร และที่น่าแปลกคือ ตรงนั้นของเธอฉีกขาดและมีเลือดออกอยู่มาก ราวกับว่าเมื่อครู่นั้นเป็นครั้งแรกของเธอ
คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลอง กำลังทำหน้าที่หมอและให้น้ำเกลือกับสาวสวยที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียงนอนของเขา
“บอกแม่บ้านทำข้าวต้มขึ้นมาให้ฉันที่ห้องที” เสียงคุณหมอติน พูดบอกกับปลายสายที่เป็นลูกน้องคนสนิทที่ประจำการอยู่ชั้นล่างของบ้าน
ตอนนี้มีเรื่องมากมายที่ผมกำลังโทษตัวเองที่วันนั้นเผลอพูดไม่ดีกับเธอไปแบบนั้น…
ภาพเหตุการณ์วันที่คุณหมอตินและคนิ้งทะเลาะกัน…
“ไหนหมอบอกว่าแค่ไปรักษาคุณเยลไงคะ แล้วทำไมต้องนอนเฝ้าเธอที่นั่นด้วยล่ะ ฮือ” คนิ้งเอ่ยถามกับสามีของเธอ คนที่อยู่กินกันมานานเกือบสี่ปี
“ก็เพราะนายขอให้ฉันอยู่ไง ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันไม่อยากขัดใจนาย แล้วอีกอย่างเยลก็กำลังป่วยนะ เธอเข้าใจหน่อยสิคนิ้ง”
ผมเองก็ไม่อยากที่จะอยู่ค้างที่นั่นเช่นกัน เพราะรู้ว่าคนิ้งไม่สบายใจเรื่องผมกับเยล เพราะนายเคยพูดกับผมว่าอยากให้ผมแต่งงานกับลูกสาวของท่าน หากว่าผมไม่มีใคร แต่นั่นมันก็เป็นก่อนที่ผมกับคนิ้งเราจะรักกัน ซึ่งตอนนี้ผมก็เลือกแล้วว่าจะอยู่กับเธอ…
“งั้นถ้านายสั่งให้หมอไปตาย หมอก็จะไปเหรอคะ?”
“คนิ้ง! เธออย่าลืมสิ ว่าที่เธอมีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะนายของฉันช่วยเธอออกมาจากที่ซ่องนั่น!”
เธอเป็นผู้หญิงที่นายพามาให้ผมรักษา เพราะเธอได้รับบาดเจ็บและถูกทารุณกักขังอยู่ในซ่อง ซึ่งตอนที่เธอมาเป็นคนไข้ของผม เธอบอกกับผมว่าไม่มีญาติที่ไหนและไม่มีที่ให้ไป
ผมจึงรักษาเธอจนหายดีและให้ที่อยู่รวมถึงงานและเงินเดือนกับเธอ โดยการให้เธอมาเป็นผู้ช่วยที่คลินิกของผม และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนจนถึงตอนนี้
“จริงสิ คนิ้งมาจากซ่องนี่นา จะไปดีเทียบเท่ากับคุณหนูเยลได้ยังไง”
“เฮ้อคนิ้ง! พอสักทีเถอะ! หยุดพูดบ้าๆ แล้วคิดไปเองคนเดียวได้แล้ว!” หมอตินใช้มือทั้งสองข้างบีบเข้าที่ต้นแขนของเธอ และเขย่าตัวเธอเพื่อเรียกสติ เพราะดูเหมือนเธอกำลังจะพูดพร่ำเพ้อและใช้จินตนาการมโนภาพคิดทุกอย่างไปเองคนเดียว
“ฮึกๆๆ หมอ”
“หยุดสักทีเถอะนะ ฉันใกล้จะเป็นบ้าไปกับเธอด้วยแล้ว” นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายที่ผมได้พูดบอกเธอไป และปล่อยทิ้งให้เธออยู่ในห้องนอนเพียงลำพัง ส่วนตัวเองก็มาสงบสติอารมณ์อยู่ที่คลินิกที่ทำงาน แต่ไม่คิดว่าเธอจะใช้ช่วงเวลาที่ผมไม่อยู่บ้านหนีออกไป
ห้องคุณหมอติน เวลาปัจจุบัน..
ก๊อกๆ
“อาหารมาแล้วค่ะคุณหมอ..”
“เข้ามา..”
แม่บ้านวัยกลางคนเดินถือถาดข้าวต้มเข้ามาพร้อมกับน้ำดื่มสะอาดที่วางอยู่ในถาด อาหารของคนป่วยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเตียง…
“วางไว้ที่โต๊ะแล้วก็ออกไปได้..”
เขาเฝ้ามองเธออยู่ที่ข้างเตียงเงียบๆ แบบนั้น และไม่อยากจะทำเสียงดัง กลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอควรได้รับการพักรักษา
“เฮ้อ~ ตื่นมาแล้วจะงี่เง่าอีกไหมนะ” เจ้าของมือหนาลูบหัวสาวสวยที่นอนหลับอยู่อย่างเป็นกังวล เพราะกลัวว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้วจะอาละวาดจนเป็นลมไปอีกรอบ
ครืด~
เมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นนาย คุณหมอตินก็ลุกขึ้นเดินไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกห้อง “ครับนาย..”
“เจอเมียแกแล้วใช่ไหม?” เสียงนายใหญ่ หัวหน้าแก๊งมาเฟียเอ่ยถามกับตินลูกน้องคนสนิท ที่เขาเป็นคนส่งตินเรียนแพทย์และเปิดคลินิกให้ เพื่อให้เป็นหมอประจำตระกูลและประจำแก๊ง
“เจอแล้วครับนาย ขอบคุณมากนะครับที่ให้คนช่วยตามหาเธอ”
“เรื่องแค่นี้ฉันทำให้แกได้อยู่แล้วล่ะ ก็แกช่วยชีวิตลูกสาวฉันไว้หนิ” นอกจากที่ผมจะมีบุญคุณกับมันแล้ว มันเองก็มีบุญคุณกับผมเช่นกัน ที่ช่วยรักษาลูกสาวของผมที่เจ็บป่วยจากอุบัติเหตุให้กลับมาหายดีได้
“ตอนนี้ผมอาจจะไม่ได้เข้าไปหานายสักพักนะครับ เพราะคนิ้งเธอไม่สบายอยู่น่ะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอก ดูแลเมียแกไปเถอะ”
“ขอบคุณครับนาย..”
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
