พลั้กก
ของในมือที่คิดว่าจะเอามาฝากเขาผล็อยล่วงจากมือโดยที่หญิงสาวควบคุมตัวเองไม่ได้พร้อมรีบวิ่งออกไปจากห้องอย่างไม่หันกลับมามองหลังอีกเลยน้ำตาเจ้ากำก็ดันจะเอ่อไหลออกมาเสียอย่างนั้นแต่เธอก็พยายามกลั้นเอาไว้เพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธอร้องให้เสียใจ
“หนูดี!!”
เจมส์ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างหล่นเขาจึงละจากการที่กำลังนัวจูบกับหญิงสาวพวกนั้นหันมามองว่ามันเกิดอะไรขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นหนูดีที่วิ่งหันหลังไปเขาจึงรีบวิ่งตามเพราะคิดว่าเธอน่าจะตกใจกับภาพที่เห็นเขาไม่คิดว่าเธอจะมาที่นี่ได้เพราะหากเขาเสร็จกิจจากที่นี่เขาก็จะแวะเข้าไปหาเธอที่บ้านเองอยู่แล้ว
“มานี่ได้ไงวะ”
แจ็คถึงกับเกาหัวยิกๆเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนบอกหนูดีให้มาที่นี่ทั้งที่เจมส์ก็บอกกับเขาเองว่ายังไม่ไดบอกหนูดีว่ากลับมาถึงแล้ว
หนูดีวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเพราะกลัวว่าตอนนี้น้ำตาของเธอมันจะเอ่อไหลออกมาให้ใครเห็นเธอจะต้องไปถึงรถของเธอโดยเร็วที่สุด
“หนูดี...”
เจมส์วิ่งตามหนูดีมาติดๆโดยที่เขาเองก็ยังไม่ได้ใส่เสื้อหากใครมองพวกเขาตอนนี้ก็เหมือนกับผัวเมียที่พึ่งทะเลาะกันเป็นแน่
เอี๊ยด..
“อร้ายยยย”
“หนูดี”
เจมส์คว้าตัวหนูดีเอาไว้ในอ้อมอกได้ทันก่อนที่รถอีกคันในลานจอดรถจะแล่นมาชนเธอเขาไม่ได้สนใจคำตะโกนต่อว่าจากรถคันนั้นเพราะหนูดีผิดจริงที่วิ่งโดยไม่ดูอะไรเลยดีที่เขาช่วยเธอเอาไว้ได้ทัน
“..พี่เจมส์..”
หนูดีหายใจเหนื่อยหอบตัวโยนด้วยความตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเธออยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มก็เริ่มผ่อนลมหายใจลงเมื่อครู่เธอคิดว่าเธอจะลงไปนอนกลิ้งแล้วเสียอีก
หลังจากเหตุการณ์ที่ลานจอดรถจบลงเจมส์ก็พาหนูดีกลับมาคุยที่เพนท์เฮ้าส์ในห้องของเขาและด้านนอกก็ให้แจ็คจัดการส่งผู้หญิงพวกนั้นกลับให้เรียบร้อยเพราะไม่อยากให้หนูดีนั้นหมดความเคารพพวกเขาและมองพวกเขาเป็นผู้ชายอีกแบบเสียตอนนี้ใคระไปคิดว่าเธอจะบุกมาหาเขาถึงที่นี่กัน
“หนูดีขอโทษนะคะที่มาไม่ได้บอกก่อน”
หนูดีนั่งตัวลีบติดอยู่กับมุมโซฟาในห้องนอนของเขาตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาด้วยซ้ำเพราะภาพเมื่อครู่มันยังติดตาของเธออยู่เลยถึงจะรู้ว่ามันคงจะเป็นเรื่องปกติของผู้ชายแต่เธอก็ยังสลัดความกังวลนี้ออกไปไม่ได้เสียที
“อืม..แล้วมาที่นี่มีธุระอะไรหรอ”
เจมส์พาหญิงสาวมานั่งในห้องเขาเปิดตู้หยิบเสื้อยืดสีดำขนาดพอดีตัวมาใส่พร้อมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอเขาพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดอยากจะรู้ว่าเธอมาที่นี่เพราะเรื่องอะไร
“เอ่อ..คือว่าหนูดีเอาของมาให้ต้อนรับที่พี่เจมส์กลับมาค่ะ...แต่มัน..”
หนูดีชี้ไปที่กล่องที่วาวอยู่บนโต๊ะวางของว่าเธอต้องการน้ำของสิ่งนี้มาให้เขาเพื่อต้อนรับการกลับมาครั้งนี้แต่ก็ต้องมีสีหน้าที่ห่อเหี่ยวลงไปอีกเพราะรู้ว่าของข้างในน่าจะพังไปหมดแล้ว
“เอามานี่..ขอบใจนะ”
เจมส์รีบหยิบกล่องจากมือของหญิงสาวมาวางไว้ที่หน้าตักของตัวเองพร้อมมองหน้าหญิงสาวบอกับเธอด้วยสายตาจริงจังว่าเขาจะไม่คืนให้และชอบใจมากของทุกอย่างที่เธอให้แล้วเขาจะไม่คืนและของทุกอย่างที่เธอเคยให้เขาก็เก็บมันไว้อย่างดีด้วย
“แต่มันพังแล้วนะคะ”
หนูดีเอื้อมมือของเธอหมายจะหยิบกล่องนั่นคืนแต่เจมส์ก็ยกกล่องนั้นหนีมือของเธอไปอยู่ดี
“ไม่เป็นไรนี่..ก็ตั้งใจจะให้ไม่ใช่หรือไง”
เจมส์ถามหญิงสาวกลับด้วยสีหน้าเชิงคำถามเล็กน้อยถึงเธอจะอยากเอากลับแต่เขาจะไม่ยอมให้คืน
“เอ่อ..ค่ะ..งั้นหนูดีขอตัวกลับเลยนะคะ”
หนูดีไม่คิดว่าเขาจะคืนของเธอยากเย็นขนาดนี้แต่ถ้าหากเขาอยากได้แบบพังๆเธอก็จะให้เขาไปทั้งขอตัวกลับทันที
“อยู่กินข้าวเที่ยงด้วยกันก่อนสิ”
เจมส์ยังอยากให้หญิงสาวอยู่ต่อเพราะอีกสักพักก็ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้ว
“ไม่ดีกว่าค่ะเชิญพี่ๆตามสบาย..พอดีหนูดีมีนัดกับเพื่อนแล้วค่ะ”
หนูดีหรือจะอยู่เธอไม่รู้ว่าหากเธอนั่งทานข้าวที่นี่ไม่รู้ว่าจะมีเพื่อนร่วมโต๊ะกี่คนเอไม่อยู่จะดีกว่าทั้งยังอ้างว่าเธอมีนัดทานอาหารกลางวันกับพวกเพื่อนเของเธออีก
“..งั้นเดี๋ยวพี่เดินลงไปส่ง..”
เจมส์เลิกคิ้วเล็กน้อยไม่คิดว่าเธอจะมีนัดแล้วเมื่อเป็นเช่นนั้นเขาก็ขอเดินไปส่งเธอที่รถก็ยังดีเพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์อย่างเมื่อครู่อีก
ลานจอดรถ
“หนูดี”
“พี่โทนี่”
หนูดีหันหน้าขวับหาเสียงที่ส่งเสียงเรียกเธอตาแป๋วเมื่อเห็นว่ารถหรูสีขาวเปิดกระจกลงคนด้านในเป็นคนที่เธอคุ้นเคยเขาคือพี่ชายของลีน่านักธุรกิจแบรนด์จิวเวอร์รี่ชื่อดังจึงยิ้มทักทายเขาขึ้นและพึ่งนึกได้ว่าที่นี่ก็เป็นที่อยู่ของเพนท์เฮ้าส์โทนี่เหมือนกัน
“มาทำอะไรที่นี่หรอ”
โทนี่ทักทายหญิงสาวด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่งค่อนข้างดีใจที่ได้เจอหญิงสาวที่นี่แต่ไม่ยักรู้ว่าเธอมาทำอะไรเพราะที่นี่ก็ไม่ใช่ที่สาธารณะที่คนนอกจะเข้ามาได้
“เอ่อ..มาหาพี่ชายน่ะค่ะ..นี่พี่เจมส์...พี่เจมส์คะนี่พี่โทนี่ค่ะ”
หนูดีรีบแนะนำคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอให้คนที่อยู่บนรถได้รู้จัก
เจมส์แอบตะขิดตะขวงในใจเล็กน้อยเขาไม่ได้อยากให้เธอแนะนำเขาในฐานะพี่ชายต่อหน้าผู้ชายคนอื่นเสียหน่อยแต่ก็อย่างว่าหากไม่ใช่สถานะนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นสถานะไหนเพราะเธอคงเห็นเขาเป็นได้แค่เท่านี้ยิ่งนึกก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดในใจแปลกๆ
“อ่อ..คุณเจมส์สวัสดีครับวันนี้เจอกันสักทีนะครับเห็นหนูดีพูดถึงอยู่บ่อยๆ..พี่จะไปทานข้าวไปด้วยกันมั้ย”
โทนี่เหลือบสายตามามองชายร่างใหญ่ทีอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ชายคนนี้เองที่หญิงสาวมักจะพูดถึงอยู่บ่อยๆวันนี้เขาได้เจอตัวจริงเสียทีแต่ดูท่าเขานั้นไม่ค่อยจะชอบหน้าเขาสักเท่าไรแต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจไม่คนที่เขาสนใจมีเพียงหญิงสาวผู้เดียวเท่านั้น
“ค่ะ..งั้นเดี๋ยวหนูดีขับรถตามพี่โทนี่ไปนะคะ”
หนูดีรับปากโทนี่อย่างว่าง่าย
“ไหนบอกว่ามีนัดกับเพื่อนไง”
บอกว่ามีนัดกับเพื่อนไหนตกปากรับคำไปกับผู้ชายต่อหน้าพี่เจมส์ล่ะหนูดีเดี๋ยวก็เจอดีหรอกกก
