ล่อลวงเธอ

“5306。”

มินามิเอดะส่งหมายเลขห้องไป แต่ไม่ใช่ให้แฟนหนุ่มของเธอ เจียงเฉอ

ความคิดนี้เกิดขึ้นหลังจากที่เธอพบว่าเขานอกใจเพียงครึ่งชั่วโมง

ในตอนนั้น ผู้หญิงคนนั้นกำลังใช้เท้าเดินไปบนขาเขาอย่างมีเลศนัย ทั้งสองฝ่ายแสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญในเกมที่ตื่นเต้นนี้ คิดว่าไม่มีใครรู้

เมื่อเสียงกริ่งประตูดังขึ้น เธอก็กลับมามีสติ ปรับเสื้อคลุมที่ควรจะเป็นของขวัญวันเกิดที่เจียงเฉอเป็นคนเปิดเอง

เมื่อประตูเปิด มินามิเอดะเกือบถูกจูบจนหายใจไม่ออก มองเห็นเพียงดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกจนกระทั่งจมูกที่สูงโด่งสัมผัสที่ปลายจมูกของเธอ เธอถึงเห็นว่าเป็น ฟู่ ฮั่นโจว

แต่ฟู่ ฮั่นโจวไม่ให้โอกาสผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาได้ตอบสนอง เมื่อเห็นว่าเธอสวมอะไรใต้เสื้อคลุม แขนของเขาก็ออกแรงเพียงนิดเดียว เธอก็ถูกเขาโอบเอวพิงกับกระจกสูงข้างประตู

เขามีกลิ่นหอมของไม้หอมเย็น มินามิเอดะหลับตาลงเมื่อรู้สึกหมดสติ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไป

การที่เธอเริ่มก่อนอาจทำให้ฟู่ ฮั่นโจวเร่าร้อนขึ้น เขาร้อนแรงจนต่างจากที่เธอเคยรู้จัก

แต่มินามิเอดะไม่รู้ว่า ขณะที่ประตูลิฟต์เปิด เจียงเฉอก็เดินมาถึงหน้าประตูและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

ฟู่ ฮั่นโจวใช้มือข้างเดียวจับมือเธอไว้เหนือศีรษะ อีกข้างหนึ่งลูบผมเธอ ทั้งตัวเขาบังมินามิเอดะไว้ เมื่อเจียงเฉอโมโหเตรียมจะพุ่งเข้ามา ฟู่ ฮั่นโจวก็หันมายิ้มร้ายกาจให้เจียงเฉอ

ใบหน้าเจียงเฉอซีดเผือดทันที ฟู่ ฮั่นโจวใช้ขาปิดประตูอย่างแรง พร้อมกับเสียงพิเศษของประตูโรงแรม

เจียงเฉอคงไม่มีวันลืมเหตุการณ์เมื่อกี้ แต่ช่างเถอะ ใครจะสน

“ครั้งแรก?” เสียงของฟู่ ฮั่นโจวดังขึ้นในความมืด

มินามิเอดะไม่ตอบ แต่การกระทำของเขาก็อ่อนโยนลงมาก ไม่เหมือนตอนแรกที่เร่าร้อน เธอจำได้เพียงว่าตัวเองแทบจะเกาะฟู่ ฮั่นโจวตลอดเวลา

เธอคิดถึงคำพูดของคนอื่นในงานเลี้ยงก่อนหน้านี้ว่า ฟู่ ฮั่นโจวดูเหมือนจะเก่งมาก เธอคิดว่าครั้งหน้าตัวเองก็คงจะเล่าเรื่องนี้ได้

ตีสี่ครึ่ง

หลังจากเสียบโทรศัพท์กับที่ชาร์จ เธอก็เห็นมีสายที่ไม่ได้รับ 30 สาย ทั้งหมดมาจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

มินามิเอดะไม่มีความสนใจที่จะโทรกลับ เพราะเดาว่าน่าจะเป็นเจียงเฉอที่พบว่าเธอได้บล็อกเขาแล้วจึงใช้โทรศัพท์คนอื่นโทรมา

ข้างนอกฟ้ายังมืดอยู่ เธอตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าบนเตียงมีแค่เธอคนเดียว คงเป็นเพราะฟู่ ฮั่นโจวกลับไปแล้ว

เสื้อผ้าที่เคยกระจัดกระจายอยู่บนพื้นถูกวางเรียบร้อยบนโซฟา แอร์ก็ปรับอุณหภูมิให้สบายที่สุด

เธอเปิดผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง คิดว่าคำวิจารณ์ของคนอื่นที่มีต่อฟู่ ฮั่นโจวดูจะตื้นไปหน่อย อย่างน้อยเมื่อคืนเธอก็มีประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยม

แต่เธอไม่คิดจะอยู่ที่นี่นานไปกว่านี้ ตอนแรกเธอมากับเจียงเฉอเพื่อฉลองวันเกิด แต่ตอนนี้อยู่ต่อไปก็เสียเวลา กลับไปทำงานที่บริษัทดีกว่า

อย่างน้อยทำให้เจ้านายพอใจมากกว่ามานั่งเศร้าใจ

มินามิเอดะไม่เคยคิดจะทำให้ตัวเองต้องทนทุกข์ ในขณะที่เธอกำลังเลือกเสื้อผ้าจากกระเป๋าเดินทาง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ฟู่

ฮั่นโจวไม่คิดว่าพออาบน้ำเสร็จจะได้เห็นภาพที่น่าพอใจ ผู้หญิงมีรูปร่างดี แม้จะผอมแต่ก็มีส่วนเว้าส่วนโค้ง ผมยาวเป็นลอนทำให้ผิวดูขาวขึ้นบางทีเพราะเหตุการณ์ที่เพิ่งจบลงผิวของเธอยังมีสีชมพูจางๆ

มีเสน่ห์ราวกับนางฟ้า

นี่คือความรู้สึกที่ลึกซึ้งที่สุดของฟู่

ฮั่นโจว มินามิเอดะหยุดนิ่งแค่ชั่วครู่ แต่ก็กลับมามีสติและมองฟู่ ฮั่นโจว เธอมองเขาอย่างเปิดเผยมากขึ้น

เพราะก่อนหน้านี้ฟู่ ฮั่นโจวให้ความรู้สึกว่าเป็นคนที่มีวินัย เงียบขรึม เย็นชา แต่เมื่อคืนเธอได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเขา

ฟู่ ฮั่นโจวก็ไม่หลบสายตาของเธอ ปล่อยให้เธอมองอย่างวิจารณ์

หยดน้ำที่ยังไม่แห้งไหลลงไปตามกล้ามเนื้อที่ชัดเจนเข้าไปในผ้าขนหนู ใต้แสงไฟสลัว มินามิเอดะอยากจะเป่านกหวีดอย่างไม่รู้ตัว

“คุณฟู่” พอพูดออกมาเธอถึงรู้ว่าคอของเธอแหบแห้ง

เสียงหัวเราะเบาๆ ชัดเจนว่าเป็นเสียงของชายคนนั้น

สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะทักทายกัน มินามิเอดะยอมแพ้ “ฉันคิดว่าคุณมองฉันแบบนี้ไม่เหมาะสมเลย”

เพราะเขายังมีผ้าขนหนูปิดตัวอยู่ แต่เธอมีเพียงผมยาว

และมันก็ไม่ใช่ภาพที่น่าดู

“คุณจะว่าอะไรไหม ถ้าจะทำอีกครั้ง?”

มินามิเอดะ: ?

เธอหันคออย่างแข็งกร้าว คิดว่าเธอได้ยินผิด

“แปะ” ไฟดวงสุดท้ายในห้องก็ถูกปิด ผู้ชายคนนั้นโอบเอวเธอยกขึ้น มินามิเอดะโอบคอเขาโดยสัญชาตญาณ

ในช่วงเวลาที่อารมณ์พลุ่งพล่าน เธอได้ยินเสียงเขากระซิบข้างหู “ขอโทษที บางทีผมอาจจะเสพติดรสชาติที่ลิ้มลอง”