มุมมองของเอลินา กัลล์:
“โครงการนี้ใช้เวลาหกเดือน” เสียงของผู้อำนวยการดังมาจากซูริก “ต้องตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง คุณแน่ใจนะครับ คุณกัลล์?”
“ฉันแน่ใจค่ะ” ฉันตอบ คำพูดนั้นรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งจริงแท้สิ่งแรกที่ฉันได้พูดในรอบหลายปี ฉันกำลังสร้างป้อมปราการของตัวเอง กฎแห่งการหุบปากของฉันเอง
เมื่อฉันกลับมาถึงบ้าน มันให้ความรู้สึกแปลกแยก ที่นี่ไม่ใช่บ้าน มันคือศูนย์กลางอำนาจของตระกูลเดชา และฉันก็เป็นแค่ของประดับราคาแพงชิ้นหนึ่ง ความโกรธที่เย็นเยียบและบริสุทธิ์แผดเผาไปทั่วร่าง ฉันคว้าถุงขยะสีดำหนาๆ จากใต้อ่างล้างจาน
ถ้วยกาแฟที่ฉันเคยชงให้เขาทุกเช้า ถูกฟาดลงกับเคาน์เตอร์หินอ่อนจนแตกละเอียด
รูปถ่ายในวันแต่งงานของเรา กระจกแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ขณะที่ฉันฉีกรูปคู่ยิ้มแย้มของเราออกจากกรอบ
ผ้าห่มแคชเมียร์ที่เขาเคยใช้ห่มให้ฉันในคืนที่หนาวเหน็บ
ชุดสูทสั่งตัดพิเศษของเขา ชุดที่ทำให้เขาดูเหมือนเทพเจ้าแห่งโลกใต้ดิน ที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นของอำนาจและคำโกหก
ฉันลากถุงขยะที่หนักอึ้งไปด้วยซากวิญญาณของการแต่งงานของเราไปทิ้งที่ริมถนนเหมือนขยะทั่วไป มันคือการลบหลู่อาณาเขตของเขา เป็นการดูหมิ่นเจ้าพ่อโดยตรง แต่ฉันไม่สน
จากนั้นฉันก็เก็บของของตัวเอง แบบร่างงานสถาปัตยกรรม หนังสือ โมเดลต่างๆ ฉันโทรหาบริษัทขนย้ายและบอกให้พวกเขานำทุกอย่างไปที่สตูดิโออพาร์ตเมนต์เก่าของฉัน สถานที่ที่ฉันเก็บไว้เหมือนคำสัญญาลับๆ กับตัวเอง
เขาไม่กลับบ้านในคืนนั้น หรือคืนถัดไป จนกระทั่งเย็นวันที่สองที่เขาเดินเข้ามาในบ้าน เขาสวมหน้ากากแห่งความเหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิตสองหน้า
“เอลินา” เขาพูด รอยยิ้มของเขาไปไม่ถึงดวงตา เขาขยับเข้ามาเพื่อจะกอดฉัน ดึงฉันเข้าไปในอ้อมแขนที่คุ้นเคย
แต่ฉันได้กลิ่นมัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ หอมหวานที่ไม่ใช่ของฉัน มันคือกลิ่นของผู้หญิงตระกูลวรโชติ
ฉันผงะถอยหลัง ผลักหน้าอกของเขา “ฉันเหนื่อย”
คำโกหกหลุดออกมาอย่างง่ายดาย มันคือโล่กำบัง
เขาขมวดคิ้ว ท่าทางที่เคยทำให้ฉันอยากจะปลอบโยน แต่ตอนนี้มันดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง เขาหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเอกสาร “ของขวัญ จากการเดินทางของผม”
ข้างในเป็นผ้าพันคอผ้าไหมในลายที่ฉันเกลียดและน้ำหอมขวดหนึ่งที่ฉันไม่มีวันใช้ มันคือของขวัญสำหรับคนแปลกหน้า สำหรับภรรยาที่ไร้ตัวตน เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตา ไม่เคยใส่ใจที่จะรู้จักฉันเลย เป็นการดูหมิ่นผู้หญิงที่ควรจะเป็นราชินีของเขา
ฉันสบตาเขา ดวงตาของฉันแข็งกร้าว “ฉันอยากมีลูกค่ะ อเล็กซานเดอร์”
คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศระหว่างเรา เป็นคำท้าทาย
สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้น “เราคุยกันเรื่องนี้แล้วนะ นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญของตระกูล” เขากำลังปกป้องความลับของเขา ปกป้องทายาทตระกูลวรโชติของเขา
ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็สั่น ไม่ใช่เครื่องหลักของเขา แต่เป็นเครื่องที่สอง เครื่องสำรอง หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับเบอร์ที่ไม่ปรากฏชื่อ สายจากตระกูลวรโชติของเขา
“เรื่องงาน” เขาพูดเสียงห้วน เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากฉัน—ท่าทีที่เย็นชาและเมินเฉย—แล้วเดินออกจากประตูไป ทิ้งฉันไว้ในความเงียบงันที่สะท้อนแต่คำโกหกของเขา
คืนนั้น ขณะที่ฉันนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ฉันก็เห็นมัน โทรศัพท์เครื่องที่สองหลุดออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขาและซ่อนอยู่ใต้โซฟาครึ่งหนึ่ง หน้าจอยังสว่างอยู่
ข้อความจากสการ์เล็ต
*ลีโอเป็นไข้ เขาร้องหาคุณ ช่วยมาหน่อย*
คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามา ฉันโซเซไปที่ห้องน้ำ ท้องของฉันบีบตัวอย่างรุนแรง ฉันอาเจียนลงในโถส้วม ร่างกายของฉันพยายามขับไล่ยาพิษแห่งการทรยศของเขาออกมา
และแล้ว ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวและเป็นไปไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจ ความคิดที่เกิดจากประจำเดือนที่ไม่มาและความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก
ฉันกำลังตั้งท้อง ฉันกำลังอุ้มทายาทโดยชอบธรรมของตระกูลเดชา ทายาทของชายที่เพิ่งทิ้งฉันไปดูแลลูกนอกสมรสของเขา
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันขับรถไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ใบหน้าของหมอดูใจดี เสียงของเขาอ่อนโยนขณะที่เขายืนยัน
“ยินดีด้วยครับ คุณเดชา” เขาพูดพลางชี้ไปที่จุดเล็กๆ ที่กะพริบบนหน้าจอ “คุณตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้วครับ”
