ในเวลานั้น รถโรลส์รอยซ์สีดำที่มีป้ายทะเบียนเจียง A88888 ค่อยๆ จอดที่หน้าสนามบิน
ชายกลางคนในชุดสูทสีดำรีบเดินไปเปิดประตูรถด้วยความเคารพ
ถ้าคนในแวดวงสังคมชั้นสูงของเจียงโจวเห็นฉากนี้ คงต้องตกตะลึง เพราะชายกลางคนนั้นคือซู เฉิงหวู่ เศรษฐีอันดับหนึ่งของเจียงโจว แต่ตอนนี้เขากลับต้องมาเปิดประตูรถให้คนอื่น
จากนั้น ชายชราผมขาวใส่ชุดจีนโบราณสีกรมท่าได้ลงจากรถ มือถือไม้เท้าที่ประดับด้วยไพลินขนาดใหญ่ แม้จะดูแก่ชราและอ่อนแอ แต่ร่างกายยังคงตั้งตรงเต็มไปด้วยอำนาจ
“คุณชายหนุ่มควรจะออกมาแล้วใช่ไหม?” ชายชราเปิดปากพูด สายตาจ้องเขม็งไปที่ทางออกของสนามบิน
ในขณะนั้นเอง ก็มีร่างสองร่างที่เต็มไปด้วยพลังปรากฏให้เห็น
ชายชราจับจ้องไปที่เงาร่างหนุ่มที่เดินอยู่ด้านหน้า แล้วเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว โค้งตัวและก้มหัวลงด้วยท่าทางที่ไหลลื่น พูดด้วยความเคารพว่า “ฮั่น เทียนเฉิง ครอบครัวยูเหวินจากหยานดู มารับคุณชายหนุ่มกลับไปหยานดูเพื่อบริหารครอบครัวยูเหวิน”
เมื่อได้ยินชายชรากล่าวแนะนำตัว หยางเฉินก็รู้ทันทีว่าชายชราคนนี้คือใคร
แต่เมื่อได้ยินคำว่า 'ครอบครัวยูเหวิน' ความดีใจที่ได้กลับบ้านเกิดก็ถูกทำลายจนหมดสิ้น ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาในทันที
หยางเฉินมองฮั่น เทียนเฉิงด้วยสายตาที่ดูถูก “มันช่างน่าขันนัก เมื่อสิบปีก่อน ผมกับแม่ถูกขับออกจากครอบครัว และถูกขู่ห้ามเหยียบหยานดูเพียงเพราะผมเป็นลูกนอกสมรส ไม่มีสิทธิ์ในครอบครัวยูเหวิน แต่ตอนนี้กลับให้ผมไปบริหารครอบครัว
?” “เมื่อสิบแปดปีที่แล้ว ตอนที่ผมอายุเพียงเก้าขวบ ผมกับแม่ต้องคุกเข่าหน้าประตูบ้านตระกูลยูเหวินท่ามกลางฝนที่ตกหนักทั้งคืน พวกคุณเคยมีใครสักคนที่รู้สึกสงสารบ้างไหม?”
“ห้าปีก่อน แม่ของผมป่วยหนัก ผมขอร้องให้ครอบครัวยูเหวินช่วย แต่พวกคุณทำอย่างไร?”
“ตอนนี้รู้ว่าผมกลับจากทิศเหนือพร้อมกับเกียรติและอำนาจ ก็อยากให้ผมบริหารครอบครัวยูเหวิน?”
“ไปบอกคนนั้นเถอะว่า สำหรับผม ครอบครัวยูเหวินมันไม่สำคัญอะไรเลย ถ้ายังกล้ามากวนผมอีก อย่าหาว่าผมจะไปหยานดูเอง”
คำพูดเหล่านี้ถูกกดไว้ในใจมาหลายปีแล้ว ห้าปีที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักในกองทัพทำให้จิตใจเขาเป็นเหมือนน้ำที่นิ่งสงบ ไม่เคยมีอารมณ์ที่รุนแรงเช่นนี้ แต่ความทรงจำที่ถูกกดไว้กลับทำให้ชายหนุ่มทรงพลังคนนี้มีน้ำตาคลอ
ฮั่น เทียนเฉิงถอนหายใจยาว เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เขาพูดว่า “กลุ่มหยานเฉินจะมาตั้งที่เจียงโจวเร็วๆ นี้ มันเป็นธุรกิจที่แม่ของคุณสร้างขึ้นจากศูนย์ในหยานดูโดยใช้ชื่อของคุณกับเธอ ตอนนี้แม่ของคุณจากไปแล้ว กลุ่มหยานเฉินควรจะเป็นของคุณ”
หยางเฉินหัวเราะเยาะ “ไม่ใช่ครอบครัวยูเหวินคืนให้ผม กลุ่มหยานเฉินเป็นของแม่ผมมาตลอด เพียงแต่ถูกพวกคุณแย่งไปอย่างโหดร้าย”
เมื่อพูดจบ หยางเฉินก็เดินจากไปทันที
“ครอบครัวยูเหวินทำผิดกับพวกคุณจริงๆ!” ฮั่น เทียนเฉิงพูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย มองตามหลังหยางเฉินที่เดินจากไป
จากนั้นหันไปสั่งซู เฉิงหวู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ “ซู ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องทำทุกวิถีทางที่จะช่วยคุณชายหนุ่ม ”
ซู เฉิงหวู่ตอบด้วยความเคารพ “ฮั่น เทียนเฉิง ถ้าไม่มีคุณ ผมก็ไม่มีวันนี้ คุณวางใจได้ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยคุณชายหนุ่ม”
ฮั่น เทียนเฉิงกล่าวต่อว่า “จริงสิ คุณชายหนุ่มแต่งงานแล้วเมื่อห้าปีก่อน ตอนนี้เมื่อเขากลับมาแล้ว คุณต้องไปแสดงความยินดีที่ตระกูลฉินในนามครอบครัวยูเหวิน”
“ครับ!”
รถแท็กซี่คันหนึ่งแล่นไปอย่างรวดเร็ว หยางเฉินที่นั่งอยู่เบาะหลัง กำลังคิดถึงอดีต
ในคืนนั้นที่ฝนตกหนัก การคุกเข่าหน้าประตูบ้านตระกูลยูเหวินได้ปิดกั้นความหวังของเขาในครอบครัวยูเหวินอย่างสิ้นเชิง ห้าปีก่อน แม่ของเขาป่วยหนักและจากไปในที่สุด ขณะที่หยางเฉินเพิ่งจบการศึกษา ไม่มีเงินเลย และถูกใส่ร้าย จนได้ใช้เวลาคืนเดียวกับฉินซี ตระกูลฉินต้องการรักษาชื่อเสียง
จึงให้หยางเฉินแต่งงานเข้าไปในครอบครัว เพื่อรักษาแม่ เขายอมแต่งงานและขอเงินห้าหมื่นจากตระกูลฉิน แต่ก่อนที่จะได้เอาเงินไปรักษาแม่ แม่ก็จากไปโดยที่เขาไม่ได้เห็นหน้าเป็นครั้งสุดท้าย
หลังจากแม่เสียชีวิต หยางเฉินก็ทำตามสัญญา แต่งงานเข้าไปในตระกูลฉิน แต่อยู่ไม่นานก็ออกจากบ้านไปเข้าร่วมกองทัพ
การจากไปครั้งนั้นกินเวลาถึงห้าปี!
ที่หน้าประตูบ้านเก่าๆ คันหนึ่งมีรถมายบัคใหม่เอี่ยมจอดอยู่
หยางเฉินมองรถหรูที่มีราคาสูงและยิ้มอย่างอ่อนโยน “ดูเหมือนว่าตระกูลของฉินซีจะได้รับการยอมรับจากตระกูลฉินมากกว่าเมื่อห้าปีก่อน พ่อภรรยาของผมถึงกับขับรถหรูราคาสามสี่ล้านเลย”
เมื่อกลับมาที่ตระกูลฉินอีกครั้ง หยางเฉินมีความรู้สึกที่ซับซ้อนมาก
ห้าปีก่อนที่เขาจากไปโดยไม่บอกลาหลังจากแต่งงาน ในที่สุดมันก็เป็นความผิดของเขา
ฉินซีต้องทนกับคำพูดที่ไม่ดีมากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
แต่ตอนนั้นเขารู้สึกต่ำต้อย มีเพียงการเข้าร่วมกองทัพเท่านั้นที่อาจทำให้เขาเหมาะสมกับฉินซีได้ ตอนนี้เขากลับมาแล้วด้วยความสำเร็จ มีอำนาจและทรัพย์สินมหาศาลในมือ ในที่สุดเขาก็มีสิทธิ์บอกทุกคนว่าเขาเหมาะสมกับฉินซี
เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้าน หยางเฉินยกมือขึ้นเพื่อเคาะ แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินบทสนทนาที่บาดหูจากภายในบ้าน
เสียงของแม่ของฉินซีดังขึ้น “อา วัง คุณป้ากำลังขอใบรับรองการเสียชีวิตของคนไม่มีประโยชน์คนนั้น คุณอย่าเพิ่งรีบร้อน รอให้ได้ใบรับรองแล้ว ฉินซีก็จะกลับมาเป็นโสดอีกครั้ง”
พ่อของฉินซีเสริมว่า “เมื่อถึงเวลานั้น พ่อของฉินซีจะเป็นคนแรกที่ยอมรับการแต่งงานของคุณกับฉินซี”
“ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่มากครับ แต่เรื่องของฉินซีก็ฝากให้พวกคุณจัดการด้วยนะครับ”
“อา วัง ไม่ต้องห่วงเลย ฉินซีต้องยอมแน่นอน”
“งั้นก็ฝากให้คุณพ่อคุณแม่จัดการทุกอย่างด้วยนะครับ จริงสิ คุณแม่ นี่คือรังนกแท้ที่เพื่อนผมเอามาจากต่างประเทศ คุณพ่อ นี่คือพระหยกน้ำแข็งที่ผมเองนำมาจากพม่า”
ทั้งบ้านตระกูลฉินเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของพ่อแม่ของฉินซี หยางเฉินใบหน้าสลับแดงสลับขาว
แต่เมื่อคิดถึงเงาร่างที่ไม่เคยลืมได้ เขาพยายามกดความโกรธในใจ ไม่ว่าจะยังไง เขาก็เป็นฝ่ายผิดกับฉินซี
ยิ่งไปกว่านั้น การกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อเธอ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
หยางเฉินใช้นิ้วเคาะประตู เสียงเคาะดังขึ้น
“ใครน่ะ?”
เสียงของแม่ของฉินซีเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ จากนั้นก็ได้ยินเสียงเดินเข้ามาใกล้
แม่ของฉินซีเปิดประตูออก รอยยิ้มยังไม่หายไปจากใบหน้า แต่ทันทีที่เห็นร่างที่ไม่อยากพบเจออีก เธอก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี พูดด้วยความโกรธและตกใจ “นาย...นายคือหยางเฉิน?”
