“พอเจอคนที่ใช่ ฉันก็เลยยอมสละคาน ขอโทษทีนะแก” ใบหน้าของว่าที่เจ้าสาวยังคงแดงระเรื่อ ก่อนหน้านี้การแต่งงานไม่เคยมีอยู่ในหัวของเธอเลยจริงๆ กระทั่งได้พบกับว่าที่เจ้าบ่าวผ่านการแนะนำของผู้ใหญ่เมื่อหกเดือนก่อน
ยิ่งได้รู้จักก็ยิ่งคิดว่าใช่ คนนี้แหละที่เธออยากฝากชีวิตไว้ไปจนแก่เฒ่า เพราะอานนท์เป็นคนดีมาก ครอบครัวเขาเองก็ด้วย หน้าที่การงานของชายหนุ่มก็มั่นคงเป็นถึงเจ้าของสวนยางหลายร้อยไร่และโรงรับซื้อยางแผ่นส่งออก
“ฉันดีใจด้วยนะก้อย ดีใจจากใจจริงที่แกเจอคนที่ใช่แล้ว” เอ่ยจบเนตรดาวก็ยื่นมือไปกุมมือของแก้วตาไว้
“อื้อ...ขอบใจแกมากนะที่มางานได้” นั่นเพราะงานแต่งงานของเธอกับคนรักจัดขึ้นแบบฉุกละหุก เพราะเมื่อเธอตกลงรับคำว่าจะแต่งงานด้วย อานนท์ก็รีบจัดงานแต่งงานทันที
“สบายมาก เกงานวันสองวันเพื่อแกจะเป็นอะไรไป”
“แล้วพ่อกับแม่แกสบายดีไหม”
“สบายดี”
“แกพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ตื่นมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันด้วย โอเค้”
“โอเค” เนตรดาวพยักหน้ารับ ก่อนที่แก้วตาจะกลับออกไปจากห้อง ซึ่งคืนนี้เธอและว่าที่สามีก็นอนค้างกันที่นี่ด้วยเช่นกัน เพราะงานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นที่นี่ในตอนเช้า รวมถึงงานเลี้ยงฉลองริมทะเลในช่วงหัวค่ำด้วย โดยทางรีสอร์ตเป็นคนตระเตรียมงานพิธีให้หมดแทบจะทุกอย่าง
เมื่อแก้วตากลับออกไป เนตรดาวก็มองไปยังสระว่ายน้ำหลังห้อง ลังเลว่าเธอจะเปลี่ยนชุดแล้วลงไปเล่นน้ำตอนนี้ดีไหมหรือรอพรุ่งนี้แทน แต่อีกใจก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะยุ่งกับงานแต่งงานของแก้วตาจนไม่มีเวลาได้เล่น นั่นทำให้เนตรดาวตัดสินใจหยิบชุดว่ายน้ำที่แก้วตากำชับให้ติดมาในกระเป๋าออกมาถือไว้ แล้วรีบเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำทันที
ห้านาทีถัดมาเนตรดาวก็อยู่ในชุดว่ายน้ำทูพีชแบบสายคล้องคอสีน้ำเงินสด ส่วนตัวกางเกงเป็นแบบเอวสูงเน้นโชว์รูปร่างที่นานๆ เธอจะยอมเปิดเผยให้คนอื่นได้เห็น แม้จะเป็นคนตัวเล็กเพราะสูงแค่ร้อยหกสิบห้าแต่รูปร่างของเธอก็สมส่วน
เนตรดาวค่อยๆ เดินลงสระท่ามกลางความสลัวของแสงไฟยามค่ำคืน ที่เปิดให้แสงสว่างอยู่โดยรอบ เธอเพลิดเพลินกับการว่ายน้ำอย่างสบายใจ ยิ่งแขกส่วนใหญ่ของทางรีสอร์ตไม่ได้เข้าใช้สระว่ายน้ำในเวลานี้ เนตรดาวก็ยิ่งมีความเป็นส่วนตัว และนั่นทำให้เธอลืมเรื่องเวลาไปเสียสนิท ว่าที่นี่ห้ามลงเล่นน้ำหลังสี่ทุ่ม
“ดึกป่านนี้แล้ว ยังให้แขกลงเล่นน้ำอีกเหรอ” น้ำเสียงห้วนๆ ของปุณณ์ที่ยังคงไม่กลับบ้านเอ่ยถามกับผู้จัดการรีสอร์ตขึ้น แขกที่เข้าพักเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนแต่เป็นแขกที่จะมาร่วมงานแต่งงานวันพรุ่งนี้ทั้งนั้น เพราะอานนท์แทบจะเหมารีสอร์ตเขาสำหรับไว้เป็นที่พักรับรอง
“ขอโทษด้วยค่ะ”
“บอกให้แขกขึ้นซะ”
“ค่ะ...เดี๋ยวดิฉันไปแจ้งแขกให้” เอ่ยรับจบ ผู้จัดการรีสอร์ตก็รีบตรงไปหาแขกคนที่ว่า ซึ่งก็คือเนตรดาวที่เวลานี้ยังคงเพลิดเพลินกับการเล่นน้ำ และเมื่อรู้ว่าเธออยู่ในสระเกินเวลา เนตรดาวก็รีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ก่อนจะรีบขึ้นจากสระว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว
เมื่อเคลียร์เรียบร้อยผู้จัดการรีสอร์ตก็กลับมาหาปุณณ์อีกครั้ง วันนี้ชายหนุ่มอยู่ดึกกว่าทุกวัน อาจเพราะพรุ่งนี้มีการใช้พื้นที่ รีสอร์ตจัดงานแต่งงาน แถมเจ้าบ่าวยังเป็นญาติห่างๆ ของชายหนุ่มด้วยกระมัง ถึงได้ลงมาคุมงานด้วยตัวเองแบบนี้
“งานแต่งงานที่จะใช้พื้นที่พรุ่งนี้ จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้มีอะไรผิดพลาด” ปุณณ์เอ่ยกำชับอีกครั้ง นั่นเพราะไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาดในวันแต่งงานของอานนท์ เพราะมันจะพลอยทำให้ รีสอร์ตของเขาเสื่อมเสียชื่อเสียงตามไปด้วย
“ค่ะ” ผู้จัดการรีสอร์ตพยักหน้ารับ ส่วนปุณณ์ก็แยกตัวไปเดินดูความเรียบร้อยอีกสักหน่อยก็จะกลับบ้านเช่นกัน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขามีเอกสารต้องเซ็นจึงเดินกลับไปที่ห้องทำงานและใช้เวลาอยู่ที่นั่นเกือบครึ่งชั่วโมง
กระทั่งเคลียร์งานเสร็จก็ปิดโน้ตบุ๊คปิดไฟในห้องเพื่อจะกลับไปพักผ่อน แต่ทว่าเมื่อเดินผ่านมุมตึกที่เชื่อมระหว่างห้องพักและส่วนที่เป็นออฟฟิศ ร่างหนาก็ปะทะเข้ากับใครคนหนึ่งเข้าอย่างจัง ปุณณ์ทรงตัวได้ดีแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับลงไปนั่งกับพื้น
“ขอโทษครับ ผมไม่ทันมอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็ไม่ได้มอง” เอ่ยเสร็จเนตรดาวที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้นก็เงยหน้าขึ้นมองชายที่เธอชนเข้าเมื่อครู่นี้ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นยืน
เพียงแวบแรกที่ปุณณ์มองเห็นหญิงสาวตรงหน้า หัวใจของเขาก็ถึงกับเต้นไม่เป็นจังหวะ เลือดในตัวสูบฉีดจนรู้สึกหายใจไม่ทัน
“โรส” ปุณณ์พึมพำชื่อคนรักที่จากไปเบาๆ พร้อมกับเพ่งมองเธอให้ชัดๆ ว่าผู้หญิงคนนี้คือโรสจริงใช่ไหมหรือเขาแค่ฝันไปเท่านั้น
ปุณณ์ขยับเท้าเข้าไปหาอย่างลืมตัวพร้อมยื่นมือออกไปหวังคว้าตัวเนตรดาวเข้ามากอด เพราะเขานั้นคิดถึงเธอเหลือเกิน แต่ท่าทางของเขาทำให้หญิงสาวตรงหน้าหวาดระแวงจนต้องถอยหลังให้ห่าง พร้อมหันซ้ายหันขวามองหาใครก็ได้ หากพบเธอก็จะตะโกนขอให้เข้ามาช่วย แต่ทว่าเวลานี้กลับไม่มีใคร
“โรส...นั่นใช่คุณหรือเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อในสายตาตัวเอง เพราะตั้งแต่โรสเสียชีวิตไปเขาไม่เคยฝันถึงเธอด้วยซ้ำ แล้วจู่ๆ วันนี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้า
“หยุดนะ ขยับออกไปให้ห่างจากฉัน” เพราะรู้สึกไม่ปลอดภัยทำให้เนตรดาวขยับออกห่างจากชายตรงหน้าเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังคงตามมาประชิดไม่เลิกราเช่นกัน แถมยังพูดอะไรที่เนตรดาวฟังแล้วไม่เข้าใจอีกต่างหาก
“ผมรอคุณมาตั้งนาน รอว่าเมื่อไหร่คุณจะมาหาผม ในที่สุด...” ยังไม่ทันทีที่ปุณณ์จะได้เอ่ยจนจบประโยค เนตรดาวก็แทรกขึ้น
