ชมพูนุท POV:
ฉันมองท่านแม่และท่านพ่อของศรัณย์พร ในใจรู้สึกผิดอย่างมหันต์ พวกท่านรักและเอ็นดูฉันเหมือนลูกแท้ๆ ตั้งแต่ฉันกำพร้าพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก
ฉันจำได้ว่าในชาติที่แล้วฉันเป็นเด็กที่เชื่อฟังและไม่เคยทำให้พวกท่านเสียใจเลย
แต่ในชาตินี้ฉันต้องทำให้พวกท่านเสียใจ ฉันต้องทำตามแผนที่วางไว้เพื่อปลดเปลื้องศรัณย์พรจากความเจ็บปวดในอดีต
"ท่านแม่เพคะ ท่านพ่อเพคะ หม่อมฉันคงไม่สามารถแต่งงานกับคุณศรัณย์พรได้แล้วเพคะ" ฉันพูดออกไปเบาๆ แต่คำพูดของฉันกลับทำให้พวกท่านตกใจ
ท่านแม่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"อะไรนะชมพูนุท? เธอพูดอะไรของเธอ?"
"หม่อมฉันจะไปจากที่นี่เพคะ หม่อมฉันจะไปใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด"
ท่านแม่รีบเดินเข้ามาหาฉันและจับมือฉันไว้แน่น
"เธอจะไปไหนชมพูนุท? เกิดอะไรขึ้น? ศรัณย์พรทำอะไรเธอหรือเปล่า?"
ท่านแม่มองฉันด้วยความกังวล ในแววตาของท่านเต็มไปด้วยความรักและความเป็นห่วง
"ไม่ใช่อย่างนั้นเพคะท่านแม่" ฉันตอบอย่างแผ่วเบา
"แล้วทำไมเธอถึงต้องไป? ศรัณย์พรไม่รักเธอแล้วเหรอ? ไม่จริงหรอก เขาต้องรักเธอแน่ๆ"
ท่านแม่มองหน้าฉันด้วยความไม่เชื่อ
"เขาช่วยเหลือเธอมาตลอด เขาปกป้องเธอมาตลอด เขาจะไม่มีวันทิ้งเธอไปหรอก"
ฉันจำได้ว่าในชาติที่แล้วท่านแม่ก็พูดแบบนี้กับฉัน แต่ฉันก็ยังคงต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดที่ศรัณย์พรทำกับฉัน
ฉันยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาให้ท่านแม่
"เขาไม่ได้รักหม่อมฉันเพคะท่านแม่ เขาแค่รู้สึกผิดที่ต้องปกป้องหม่อมฉัน"
"ไม่จริงหรอก! เขาต้องรักเธอแน่ๆ เขาไม่มีทางจะทิ้งเธอไปหรอก"
"หม่อมฉันฝันร้ายเพคะท่านแม่" ฉันเริ่มเล่าเรื่องโกหกออกไป "หม่อมฉันฝันว่าถ้าหม่อมฉันยังคงดึงดันที่จะแต่งงานกับคุณศรัณย์พร เขาจะต้องตายเพราะหม่อมฉันเพคะ"
ท่านแม่มองฉันด้วยความไม่เชื่อ
"ฝันก็แค่ฝันชมพูนุท เธอจะเอาความฝันมาตัดสินชีวิตได้ยังไง?"
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ และยิ้มอย่างฝืนๆ
"หม่อมฉันเชื่อว่าความฝันนี้เป็นลางบอกเหตุเพคะท่านแม่ หม่อมฉันไม่อยากให้คุณศรัณย์พรต้องตาย"
"หม่อมฉันอยากให้คุณศรัณย์พรได้มีชีวิตที่ยืนยาวและมีความสุข ได้อยู่กับคนที่เขารักจริงๆ"
"หม่อมฉันอยากให้เขามีสิทธิ์เลือกคนที่เขาจะแต่งงานด้วย"
ฉันคุกเข่าลงต่อหน้าท่านแม่และท่านพ่อ กราบลงสามครั้ง
"หม่อมฉันขออนุญาตไปจากที่นี่เพคะ หม่อมฉันจะไม่มีวันลืมพระคุณของท่านทั้งสองเลยเพคะ"
ท่านพ่อเดินเข้ามาและช่วยฉันลุกขึ้น ท่านมองฉันด้วยสายตาที่เศร้าสร้อยแต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ
ท่านแม่ร้องไห้โฮออกมา ท่านยื่นถุงเงินให้ฉัน
"เธอเอาเงินนี่ไปนะชมพูนุท ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่นะลูก"
"ขอบคุณเพคะท่านแม่" ฉันกอดท่านแม่แน่น น้ำตาของฉันไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้
ฉันหวังว่าการกระทำของฉันในครั้งนี้จะช่วยหยุดยั้งโศกนาฏกรรมในชาติที่แล้วได้
ฉันหวังว่าในชาตินี้ทุกคนจะได้มีความสุข
ฉันรู้ดีว่าปมแรกและปมที่สองในใจศรัณย์พรได้รับการปลดเปลื้องแล้ว
ปมแรกคือการที่เขาไม่สามารถเลือกคนที่เขารักได้
ปมที่สองคือการที่เขาต้องแต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รัก
แต่ยังมีปมสุดท้ายที่ฉันยังต้องแก้ไข มันคือเรื่องของลดาวัลย์
ค่ำคืนนั้นฉันมาที่หอคอยแห่งดวงดาว สถานที่ที่คู่รักหลายคู่มักจะมาขอพรให้ความรักของพวกเขาเป็นนิรันดร์
ฉันมองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ในใจฉันรู้สึกสงบอย่างประหลาด
"เธอมาทำอะไรที่นี่ชมพูนุท?"
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหลังฉัน ฉันหันไปมองและพบว่าศรัณย์พรยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
"คุณศรัณย์พร?"
เขารีบเดินเข้ามาหาฉันและคว้าแขนฉันไว้แน่น
"เธอทำอะไรกับลดาวัลย์? เธอรู้ตัวไหมว่าเธอทำให้ลดาวัลย์พยายามฆ่าตัวตาย?"
คำพูดของเขาทำให้ฉันตกใจ แขนของฉันเจ็บปวดจากการที่เขาบีบมันแน่น ใบหน้าของฉันซีดเผือด
