อิสระไม่ได้กลับมาที่เพนต์เฮาส์เป็นเวลาสองสัปดาห์
เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ก็อยู่บนหน้าปกนิตยสารและแท็บลอยด์ทุกฉบับในเมือง
เขากับไคลีย์ถูกถ่ายรูปอยู่ทุกที่: แถวหน้าแฟชั่นวีก, พักร้อนบนเรือยอชต์ที่ภูเก็ต, จูบกันใต้หอไอเฟล
พวกเขากลายเป็นคู่รักทองคู่ใหม่ของกรุงเทพฯ
ในการให้สัมภาษณ์ อิสระพูดถึงไคลีย์อย่างชื่นชม เขาเรียกเธอว่าผู้ช่วยให้รอด ผู้หญิงที่ดึงเขาออกมาจากวังวนที่มืดมิดและเป็นพิษ เขาไม่เคยเอ่ยชื่อรุจิรา แต่ความหมายก็ชัดเจน
รุจิราเฝ้ามองทั้งหมดจากเพนต์เฮาส์ของเธอ เป็นผู้สังเกตการณ์เงียบๆ ในป้อมปราการสูงเสียดฟ้าของเธอ
"เขาเริ่มจะหยิ่งผยองแล้วครับ" มานพตั้งข้อสังเกต วางแท็บเล็ตที่มีพาดหัวข่าวล่าสุดบนโต๊ะของเธอ "เขาคิดว่าคุณยอมแพ้แล้ว"
รุจิราไม่พูดอะไร
สำหรับโลกภายนอก เธอยังคงรักษาภาพลักษณ์ที่ทรงพลังและไม่หวั่นไหว เธอเข้าร่วมประชุมคณะกรรมการ ปิดดีลมูลค่าหลายพันล้าน และเป็นเจ้าภาพจัดงานระดมทุนทางการเมือง
ไม่มีใครรู้ว่าเธอกับอิสระแต่งงานกัน เป็นความลับที่พวกเขาเก็บไว้มาแปดปี
เธอจำคืนที่เขามาหาเธอได้ กองทุนเฮดจ์ฟันด์ของเขาใกล้จะล่มสลายหลังจากการเดิมพันที่ผิดพลาดกับบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพ เขาหมดตัวแล้ว
เขาคุกเข่าต่อหน้าเธอ เหมือนกับที่เขาเคยทำในตรอกซอยเมื่อหลายปีก่อน
"ช่วยผมด้วย รุจิรา" เขาอ้อนวอน "ผมจะทำทุกอย่าง"
เธอมองลงไปยังผู้ชายที่เธอสร้างขึ้น ผู้ชายที่เธอรัก และเห็นโอกาสที่จะผูกมัดเขาไว้กับเธอตลอดไป
"แต่งงานกับฉัน" เธอพูด
มันไม่ใช่คำขอ แต่เป็นเงื่อนไขของข้อตกลง เธอจะช่วยเขา ทำให้เขามีอำนาจมากกว่าที่เคย และในทางกลับกัน เขาจะเป็นของเธอโดยสมบูรณ์
เขาลังเลเพียงชั่วครู่
"มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง" เขาพูด ศักดิ์ศรีของเขายังคงอยู่แม้ในยามสิ้นหวัง "เราต้องเก็บเป็นความลับ อาชีพของผม...ชื่อเสียงของผม...ผมไม่อยากถูกมองว่าเป็นคุณอิสระ อัครเดโชชัย"
ตอนนั้นเธอรู้แล้วว่าเขาเป็นคนยังไง เขาต้องการอำนาจของเธอ แต่ไม่ใช่ชื่อของเธอ เขาต้องการผลประโยชน์จากอาณาจักรของเธอโดยปราศจากความอัปยศที่ถูกมองว่าเป็นสามีเกาะเมียกิน
เธอตกลง มันเป็นราคาเล็กน้อยที่ต้องจ่ายเพื่อความเป็นเจ้าของ
พวกเขาสร้างอาณาจักรร่วมกัน เป็นหุ้นส่วนเงียบๆ ที่ครอบงำโลกการเงิน เขาเป็นหน้าตาที่มีเสน่ห์ เธอเป็นสมองที่เหี้ยมโหด
ตอนนี้ หุ้นส่วนนั้นกลายเป็นสงคราม
งานประมูลเพื่อการกุศลจัดขึ้นที่ห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล เป็นงานหรูหราสำหรับชนชั้นสูงของเมือง
รุจิรานั่งอยู่ที่โต๊ะของเธอ เบื่อหน่ายกับขบวนพาเหรดของงานศิลปะและเครื่องประดับราคาแพงเกินจริง
แล้วของชิ้นสุดท้ายก็ถูกนำขึ้นมาบนเวที
มันคือสร้อยคอ สร้อยคาร์เทียร์วินเทจที่บอบบางพร้อมมรกตโคลอมเบียขนาดใหญ่
มันเคยเป็นของแม่เธอ เป็นมรดกชิ้นสุดท้ายของครอบครัวเธอที่สูญหายไปหลังจากธุรกิจของพ่อเธอล้มละลายเมื่อหลายสิบปีก่อน เธอตามหามันมาหลายปี
รุจิรายกป้ายประมูลขึ้นโดยไม่ลังเล
"ห้าล้านบาท" ผู้ประกาศราคาประมูลประกาศ
"หกล้าน" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากอีกฟากของห้อง
เป็นไคลีย์ เธอนั่งข้างอิสระ โบกป้ายประมูลด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ
อิสระสบตากับรุจิราและยิ้มเยาะเล็กน้อย เขากระซิบอะไรบางอย่างที่หูของไคลีย์ และเธอก็หัวเราะคิกคัก
รุจิราส่งสัญญาณให้มานพ เขายกป้ายขึ้นอีกครั้ง
"สิบล้าน"
"สิบห้าล้าน" ไคลีย์สวนกลับทันที
สงครามการประมูลทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว ฝูงชนเฝ้ามองอย่างเงียบกริบขณะที่ตัวเลขไต่ระดับสูงขึ้นจนน่าขัน
"สามสิบล้าน" มานพประมูลตามคำสั่งของรุจิรา
อิสระลุกขึ้นยืน
"ห้าสิบล้าน" เขาประกาศ เสียงดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบงัน "และเราจะจ่ายเป็นเงินสด"
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง
มานพโน้มตัวไปหารุจิรา "เขาไม่มีเงินสดหมุนเวียนขนาดนั้นหรอกครับ" เขากระซิบ "ไม่ใช่เงินสะอาดด้วย"
รุจิรายิ้มจางๆ
"โอ้ ฉันรู้" เธอพูดด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา "มันมาจากแก๊งเจ้าพ่อวิรัช เขาฟอกเงินให้พวกมันผ่านกองทุนของเขามาเป็นปีแล้ว"
เธอรู้เรื่องนี้มาหลายเดือนแล้ว เธอถึงกับเป็นคนอำนวยความสะดวกในการติดต่อครั้งแรก เป็นระเบิดเวลาที่เธอซ่อนไว้ในใจกลางการดำเนินงานของเขา
เธอลุกขึ้นยืน การเคลื่อนไหวของเธอสง่างามและไม่รีบร้อน
เธอจัดชุดราตรีให้เข้าที่และเดินออกจากห้องประมูลโดยไม่หันกลับมามอง
มานพตามเธอออกไปที่รถที่จอดรออยู่
"สร้อยคอล่ะครับ คุณรุจิรา" เขาถามขณะเปิดประตูให้เธอ
"ของมันก็แค่ของ มานพ" เธอพูดขณะนั่งลงบนเบาะหนังนุ่ม "มันซื้อได้ ขายได้ หรือหายได้ คุณค่าที่แท้จริงของมันอยู่ที่ว่ามีคนยอมจ่ายเพื่อมันเท่าไหร่"
เธอมองออกไปนอกหน้าต่างขณะที่รถเคลื่อนออกจากขอบทาง
"และคืนนี้" เธอเสริม รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก "อิสระเพิ่งจ่ายไปมากกว่าที่เขาจะจินตนาการได้เยอะเลย"
