เย่ซิงเฉินไม่ค่อยได้เห็นผู้ชายที่มีรูปลักษณ์โดดเด่นเช่นนี้มาก่อน และตกตะลึงไปสองสามวินาที
ทันทีที่ Lu Shiting ปรากฏตัว Timi ก็วิ่งเข้าไปกอดเขาอย่างตื่นเต้น
ความวุ่นวายนี้ทำให้เย่ซิงเฉินกลับมามีสติอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทิมมี่ต้องพึ่งพาเขามากเพียงใด เย่ซิงเฉินก็ตระหนักได้ว่าชายตรงหน้าเขาต้องเป็นพ่อของทิมมี่แน่ๆ
เธอจึงลุกขึ้นยืนและพูดเบาๆ ว่า “สวัสดี ฉันนามสกุลเย่ วันนี้ฉันมาทดลองงานเป็นครูสอนพิเศษ”
ทันใดนั้น ท้องของทิมิก็ส่งเสียง “โครกคราก“ ขึ้นมา
หลู่ซื่อถิงอุ้มทิมี่ขึ้นมาและกระซิบกับเขาว่า “คุณหิวไหม？“ ฉันจะพาคุณออกไปกินข้าว
ทิมมี่กอดคอลู่ซื่อติงแน่น ซุกศีรษะลงบนไหล่ของเขา ท่าทางแสดงความรักของเธอชัดเจน
หลู่ซื่อถิงมองไปที่เย่ซิงเฉินอีกครั้งและพูดว่า “คุณได้รับการว่าจ้างแล้ว ฉันจะจัดการให้ผู้ช่วยของฉันเซ็นสัญญาการสอนพิเศษกับคุณ“
เย่ซิงเฉินตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มและพยักหน้าทันที พร้อมกับพูดว่า “โอเค ขอบคุณ คุณลู่“
ในขณะที่ Lu Shiting พา Timi ไปทานอาหารกลางวัน Ye Xingchen นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น หยิบข้อตกลงการสอนพิเศษที่ผู้ช่วย Jin มอบให้เขา และตรวจสอบอย่างละเอียด โดยมุ่งความสนใจไปที่บรรทัดเกี่ยวกับเงินเดือนและสวัสดิการ
เงินเดือนของติวเตอร์นั้นสูงมากจริง ๆ และสวัสดิการอื่น ๆ ก็น่าสนใจมากเช่นกัน งานนี้คือการไปช่วยทิมิเรียนและเล่นเกม
หลังจากอ่านแล้ว เย่ซิงเฉินก็ลงนามในข้อตกลงโดยเต็มใจ ในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจ
งานนี้ค่ารักษาพยาบาลของยายก็หมดไปในที่สุด！
ผู้ช่วยจินรับข้อตกลงการสอนพิเศษที่เย่ซิงเฉินลงนามแล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “อาจารย์เย่ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะฝากทิมมี่ไว้กับการดูแลของคุณ“
เย่ซิงเฉินยิ้มและกล่าวว่า “ยินดีครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด”
ในตอนเย็น เย่ซิงเฉินกล่าวคำอำลาทิมี่และจากไป
ในห้องทำงาน ผู้ช่วยจินยื่นสัญญาติวเตอร์ให้ลู่ซื่อถิง พร้อมกับกล่าวอย่างสุภาพว่า “คุณลู่ นี่คือสัญญาติวเตอร์ที่ลงนามแล้ว กรุณาดูให้หน่อย“
ขณะที่ลู่ ซื่อติง กำลังจัดการกับเอกสารสำคัญ เขาก็หยิบข้อตกลงการสอนพิเศษอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนมันลงในกองเอกสารข้างๆ เขา
มากเสียจนเขาไม่สังเกตว่าครูสอนพิเศษคนใหม่ที่เขาจ้างมามีชื่อเดียวกับผู้หญิงที่เพิ่งเซ็นเอกสารหย่าไป—เย่ซิงเฉิน
-
เมื่อพลบค่ำ North Bar ก็สว่างไสวด้วยแสงไฟสลัวๆ แต่แวววาว และเสียงเพลงอันดังกึกก้องปลุกเร้าความสนุกสนานที่สะสมอยู่ในร่างกายของผู้คน ขณะเดียวกัน อากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ทำให้มึนเมา
เหล้าครึ่งแก้วถูกเทลงไปในวิสกี้ออนเดอะร็อก และก้อนน้ำแข็งใสในแก้วก็สั่นไหวและไหวไปมาทันที
แก้วไวน์กระทบกับแก้วน้ำผลไม้เบาๆ ทำให้เกิดเสียงที่คมชัดและไพเราะ
เฉินเฟยส่งเสียงเชียร์ “ขอแสดงความยินดีกับสตาร์รี่เบบี้ของฉันด้วยที่ได้รับอิสรภาพคืนมาในเร็วๆ นี้！“
เย่ซิงเฉินจิบน้ำผลไม้พร้อมรอยยิ้มกว้างและพูดว่า “และเพื่อเป็นการฉลองที่ฉันพบงานพาร์ทไทม์ใหม่！“ งานพาร์ทไทม์รายได้สูง！
เฉินเฟยก้มตัวลงทันทีและหัวเราะอย่างเกินจริง ต่างหูของเขาสั่นเล็กน้อย
เย่ซิงเฉินมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม จากนั้นจึงหันสายตาไปที่ผู้ชายและผู้หญิงบนฟลอร์เต้นรำ พึมพำอย่างหงุดหงิดว่า “ฉันไม่รู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะเรื่องอะไรอีกแล้ว“
เฉินเฟยหัวเราะอยู่นาน ก่อนจะหยุดในที่สุด เขาจิบไวน์เพื่อพักหายใจ ก่อนจะพูดกับเธอด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า “ดูเหมือนเธอจะหางานใหม่ไม่ได้แล้วนะ“
เย่ซิงเฉินแลบลิ้นใส่เขา
เฉินเฟยยกศีรษะขึ้นด้วยมือข้างหนึ่งและถอนหายใจ “ดูสิ ฉันยื่นกิ่งมะกอกให้คุณมาหลายครั้งแล้ว เชิญคุณเข้าร่วมสตูดิโอของฉัน แต่คุณไม่เคยสนใจฉันเลยแม้แต่น้อย”
เย่ซิงเฉินยิ้มเย็นให้เขาและพูดทีละคำว่า “ฉันไม่ทำงานให้กับเจ้านายไร้หัวใจ“
เฉินเฟยเยาะเย้ยและพูดว่า “งั้นคุณก็บอกว่าเจ้านายปัจจุบันของคุณเก่งงั้นเหรอ？“
ขณะที่เย่ซิงเฉินนึกถึงภาพของลู่ซื่อติงในใจ เธอลังเลว่าจะประเมินเขาอย่างไร จู่ๆ เสียงแห่งความสุขก็ดังขึ้นในความคิดของเธอ
“เฉินเฟย！”
เย่ซิงเฉินหันกลับไปมองและเห็นชายคนหนึ่งในชุดหรูหราเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม เบื้องหลังชายคนนี้กลับกลายเป็นคนที่เธอเพิ่งเจอในวันนั้น
เธอพึมพำด้วยความประหลาดใจ “คุณลู่？” -
