ไอรดา POV:
ถาดเอียงคว่ำ น้ำซุปร้อนๆ และแก้วน้ำลอยละลิ่วในอากาศ
โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว คิรากรพุ่งตัวไปข้างหน้าโสภิตา ใช้ร่างกายของตัวเองเป็นเกราะกำบังเธอ เขาสบถออกมาเมื่อของเหลวร้อนๆ สาดลงบนหลังของเขา แต่ความกังวลเดียวของเขาคือเธอ
"โซฟี! เป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" เขาถามอย่างร้อนรน มือของเขาตรวจดูใบหน้า แขนของเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างแท้จริง
"โซฟีไม่เป็นไรค่ะพี่คิน" เธอพูด เสียงสั่นเล็กน้อย "แค่โดนหยดสองหยดที่แขน แต่พี่คิน..."
เขาดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขน ไม่สนใจความเละเทะและความเจ็บปวด "ไม่เป็นไรเลย ตราบใดที่โซฟีไม่เจ็บ" เขาอุ้มเธอขึ้นราวกับว่าเธอไม่มีน้ำหนักและรีบวิ่งไปทางออก ตะโกนให้ใครสักคนโทรหาหมอ
เขาไม่เคยหันกลับมามองฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เขาไม่เห็นแอ่งน้ำซุปขนาดใหญ่ที่สาดลงบนตักของฉัน ซึมผ่านชุดเดรสและแผดเผาต้นขาของฉัน ความเจ็บปวดแสบร้อนแล่นขึ้นมาที่ขาของฉัน รุนแรงจนทำให้น้ำตาคลอ
เขาไปแล้ว เขาได้เลือกอีกครั้ง ในช่วงเวลาของสัญชาตญาณล้วนๆ และฉันไม่ใช่ตัวเลือกของเขา
ฉันกัดฟันสู้กับความเจ็บปวด ลุกขึ้นยืนบนขาที่สั่นเทา และเดินออกจากร้านอาหารตามลำพัง ฉันเรียกแท็กซี่ไปคลินิกฉุกเฉินที่ใกล้ที่สุด ต้นขาของฉันเต้นตุบๆ ไปตามทุกการกระแทกของรถ
หมอบอกว่าเป็นแผลไหม้ระดับสอง พวกเขาทำความสะอาด ทายา และพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวหลายชั้น ฉันทำทั้งหมดด้วยตัวเอง
ต่อมาในคืนนั้น ขณะที่เลื่อนดูโทรศัพท์ในห้องที่ปลอดเชื้อและเงียบเหงาของฉัน ฉันเห็นโพสต์ล่าสุดของโสภิตา เป็นรูปคิรากรกำลังทาครีมอย่างอ่อนโยนบนรอยแดงเล็กๆ ที่แขนของเธอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทุ่มเทอย่างที่สุด
คำบรรยายของเธอเขียนว่า: `ฮีโร่ของฉัน โชคดีจังที่มีผู้ชายที่ยอมลุยไฟเพื่อฉัน`
ความเจ็บปวดที่ขาของฉันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดกลวงโบ๋ที่แผ่ซ่านไปทั่วอกของฉัน เขาเคยเอาใจใส่เสมอมา ซื้อดอกไม้ให้ฉัน จำวันครบรอบได้ แต่เมื่อเห็นเขาอยู่กับเธอ ฉันก็เข้าใจ สำหรับฉัน มันเป็นกิจวัตร สำหรับเธอ มันเป็นสัญชาตญาณ มันคือความรัก
โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นคิรากร
`เพิ่งได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้น พี่ขอโทษนะไอริน พี่ต้องพาโซฟีไปตรวจดูอาการก่อน แผลเป็นยังไงบ้าง?`
ฉันไม่ตอบ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาปรากฏตัวที่ประตูห้องของฉัน เขาเห็นผ้าพันแผลหนาๆ ที่ขาของฉันและใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดด้วยความรู้สึกผิด
"ไอริน...พี่ขอโทษจริงๆ" เขาพูด พลางรีบวิ่งมาข้างฉัน เขาได้โทรหาผู้เชี่ยวชาญส่วนตัวแล้ว ซึ่งกำลังเดินทางมาพร้อมกับยารักษาแผลไฟไหม้ที่ดีที่สุด มันเป็นการกระทำที่เกินจริงซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อลบล้างความประมาทของเขา
เขานั่งลงบนขอบเตียงของฉันและเริ่มแกะผ้าพันแผลออกเอง สัมผัสของเขาอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดใจ "พี่น่าจะเช็คดูเธอก่อน" เขาพึมพำ เสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ "มันแค่...ด้วยอาการของโซฟี ความคิดแรกของพี่คือต้องปกป้องเธอ จากนี้ไป พี่สาบาน เธอจะเป็นคนสำคัญที่สุดของพี่"
มันเป็นคำโกหกที่สวยงาม
"ไม่เป็นไรค่ะพี่คิน" ฉันพูด เสียงไร้อารมณ์ "พี่ไม่จำเป็นต้องให้สัญญาที่พี่ทำไม่ได้หรอกค่ะ ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นคู่ควงของคุณใหญ่ ไม่ใช่ของพี่"
เขาสะดุ้งราวกับถูกฉันตบหน้า "อย่าพูดแบบนั้นสิ คุณแค่โกรธ มันเป็นความผิดของพี่เอง" เขาหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าแล้วเปิดมัน ข้างในเป็นสร้อยคอเพชรที่ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงไฟ "พี่ตั้งใจจะให้คุณในวันแต่งงานของเรา ได้โปรดรับมันไว้นะ ให้พี่ได้ดูแลคุณ"
ฉันมองไปที่สร้อยคอ แล้วกลับไปมองใบหน้าที่อ้อนวอนของเขา ฉันผลักกล่องกลับไปในมือของเขาอย่างใจเย็น
"ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ" ฉันพูด "มันไม่เหมาะสมที่คู่ควงของพี่ชายคุณจะรับของขวัญราคาแพงแบบนี้จากคุณ"
ฉันลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดที่ขาเป็นเพียงความรู้สึกตุบๆ ทื่อๆ และเปิดประตูรอเขา เขาก้าวออกไป ดูพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง ของขวัญที่ยังไม่ได้เปิดยังคงอยู่ในมือของเขา
สัปดาห์ต่อมาเป็นช่วงเวลาของการรักษาตัวอย่างเงียบๆ และการไม่ให้เกียรติกันอย่างโจ่งแจ้ง คิรากรอยู่เคียงข้างโสภิตาตลอดเวลา เพื่อฉลอง "การฟื้นตัว" ของเธอ เขาจัดงานปาร์ตี้หรูหราให้เธอในสวนของคฤหาสน์
มันเป็นฉากในเทพนิยาย แสงไฟระยิบระยับนับพันดวงถูกประดับไว้ตามต้นไม้ และอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นกุหลาบและแชมเปญ โสภิตาสวมชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ทำให้เธอดูเหมือนเจ้าหญิง
คิรากรในชุดสูทสีดำคมกริบ มอบของขวัญราคาแพงให้เธอหลายชิ้น รถสปอร์ตวินเทจ ภาพวาดหายาก ม้าเผือกพันธุ์ดี ทุกครั้งที่มอบของขวัญ ฝูงชนก็ส่งเสียงฮือฮา
"พวกเขาดูเหมาะสมกันมากเลยนะ" ฉันได้ยินเสียงใครบางคนกระซิบอยู่ข้างหลัง "เหมือนเจ้าชายกับเจ้าหญิงเลย น่าสงสารคุณไอรดาจริงๆ เธอไม่มีโอกาสเลย"
