หลังจากวันนั้นราวกับรอยประทับที่ลึกซึ้งในความทรงจำของหนูนา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับยามธนาคารก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่อาจหวนคืน แม้ภายนอกทั้งคู่จะยังคงแสดงบทบาทของพนักงานธนาคารและยามรักษาความปลอดภัยตามปกติ แต่ภายในใจกลับซ่อนไว้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนและอันตราย
รัฐเริ่มแสดงความใส่ใจต่อหนูนาอย่างเปิดเผยมากขึ้น แม้จะยังคงอยู่ในกรอบของความสุภาพและเกรงใจ แต่แววตาที่เขามองมายังเธอมักจะแฝงไปด้วยความเสน่หาและความปรารถนาที่ยากจะปกปิด เขาเริ่มซื้อขนมเล็กๆ น้อยๆ มาฝากเธอในตอนเช้า เป็นแซนวิชชิ้นพอดีคำ หรือผลไม้สดที่ปอกพร้อมทาน พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของหนูนาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
"ทานรองท้องก่อนเริ่มงานนะครับคุณหนูนา เห็นเมื่อวานบอกว่าทานข้าวเช้ามาน้อย" รัฐจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ยื่นถุงขนมให้เธออย่างสุภาพ
หนูนาจะรับมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ รอยยิ้มของเธอหวานซึ้งกว่าปกติยามที่สบตากับเขา "ขอบคุณมากนะคะคุณรัฐ"
นอกเหนือจากความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ในที่ทำงาน รัฐยังเริ่มส่งข้อความแชทมาหาหนูนาในช่วงเย็นหลังเลิกงาน ข้อความสั้นๆ ที่เริ่มต้นด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ถามถึงวันของเธอ หรือเล่าเรื่องราวเบาๆ ในชีวิตประจำวันของเขา แต่ค่อยๆ แฝงไปด้วยคำพูดที่หวานหูและชวนให้คิดถึงเรื่องราวในคืนนั้น
'เลิกงานแล้วพักผ่อนเยอะๆ นะครับคุณหนูนา ฝันดีครับ'
'วันนี้เห็นคุณหนูนาดูเหนื่อยๆ เป็นห่วงนะครับ'
'คิดถึงรอยยิ้มของคุณหนูนาจังครับ'
ข้อความเหล่านี้ทำให้หนูนาใจเต้นแรงทุกครั้งที่อ่าน เธอเก็บโทรศัพท์ไว้แนบอก ราวกับกำลังกอดความลับอันแสนหวานและอันตรายนั้นไว้ ความรู้สึกผิดบาปยังคงวนเวียนอยู่บ้าง แต่ความโหยหาความรักและความตื่นเต้นที่รัฐมอบให้กลับมีอำนาจเหนือกว่า
วันหนึ่ง ในช่วงพักกลางวัน ขณะที่พนักงานส่วนใหญ่ออกไปทานอาหารด้านนอก หนูนาเดินเข้าไปในห้องน้ำหญิงที่อยู่ชั้นสองของธนาคาร ห้องน้ำสะอาดสะอ้าน มีเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊อกเบาๆ และกลิ่นสบู่อ่อนๆ หนูนาส่องกระจกสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง วันนี้เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเข้ารูปพอดีตัว กระโปรงยาวคลุมเข่าเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาสวยเมื่อยามก้าวเดิน ผมยาวสลวยถูกปล่อยลงมาประบ่าอย่างเป็นธรรมชาติ
ขณะที่หนูนากำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น หนูนาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะเวลานี้ไม่ค่อยมีใครเข้ามาในห้องน้ำ
"ใครคะ?" หนูนาถามเสียงแผ่ว
"ผมเองครับ... คุณหนูนา" เสียงทุ้มนุ่มของรัฐลอดผ่านประตูเข้ามา
หัวใจของหนูนาเต้นกระหน่ำ เธอตกใจและตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก "คุณรัฐ... มีอะไรคะ?" เธอถามกลับไปเสียงสั่น
"ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหนูนาสักครู่ได้ไหมครับ?" รัฐตอบกลับมา
หนูนาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเตือนเธอว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมันไม่ถูกต้อง แต่ความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้ามาตลอดหลายวันกลับมีอำนาจเหนือกว่า
"รอสักครู่นะคะ" หนูนาตอบกลับไป ก่อนจะรีบเปิดประตูห้องน้ำออก รัฐยืนรออยู่ด้านนอกในชุดเครื่องแบบสีกรมท่าที่ดูทะมัดทะแมง ดวงตาคมของเขาจับจ้องมาที่หนูนาอย่างลึกซึ้ง
"มีอะไรเหรอคะคุณรัฐ?" หนูนาถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติ
"ผม... ผมคิดถึงคุณหนูนาครับ" รัฐพูดตรงๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย
คำพูดนั้นราวกับจุดไฟในใจของหนูนา ความปรารถนาที่เธอพยายามเก็บซ่อนไว้ปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอเหลือบมองไปรอบๆ โถงทางเดินที่เงียบสงัด ไม่มีใครอยู่แถวนั้น
"คุณรัฐ..." หนูนาเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตของเธอสั่นระริก
รัฐไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปในห้องน้ำ ดันประตูให้ปิดลงเบาๆ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับหนูนา ห้องน้ำแคบๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นสบู่อ่อนๆ และกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของหนูนา แสงไฟสีขาวสว่างจ้าจากหลอดไฟบนเพดานส่องกระทบร่างของทั้งสอง
รัฐค่อยๆ เอื้อมมือมาสัมผัสแก้มเนียนของหนูนาอย่างอ่อนโยน นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้เบาๆ บนผิวเนื้อละเอียด ดวงตาคมของเขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหนูนา ราวกับต้องการอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน
"คุณหนูนาสวยมากครับวันนี้..." รัฐกระซิบเสียงแหบพร่า คำชมนั้นทำให้ใบหน้าของหนูนาแดงระเรื่อ
ความเงียบปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงลมหายใจถี่กระชั้นของพวกเขาที่ดังแข่งกัน ความปรารถนาที่อัดแน่นอยู่ในใจเริ่มก่อตัวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
รัฐโน้มใบหน้าลงมาใกล้ริมฝีปากอิ่มของหนูนาอีกครั้ง จูบเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มความหนักหน่วงและดูดดื่มขึ้นเรื่อยๆ หนูนาตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวของเธอเลื่อนขึ้นไปคล้องรอบคอของรัฐอย่างแนบแน่นพร้อมกับยืนเขย่งขาจนเกร็งสั่น
"คุณหนูนา... ผมทนคิดถึงคุณไม่ไหวแล้ว..." รัฐกระซิบเสียงแหบพร่า ถอนริมฝีปากออกจากเธอเล็กน้อย ดวงตาคมของเขามองสำรวจใบหน้าสวยที่กำลังแดงระเรื่อด้วยความปรารถนา
หนูนาเม้มริมฝีปาก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกผิดบาปยังคงเตือนสติเธออยู่ลึกๆ แต่ความปรารถนาที่รัฐปลุกเร้ากลับรุนแรงจนยากจะต้านทาน
"รอสักครู่นะคะคุณรัฐ..." หนูนาพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดของเขาเล็กน้อย เดินไปยังประตูห้องน้ำ เธอเปิดประตูแง้มมองออกไปด้านนอกโถงทางเดินที่เงียบสงัด ไม่มีใครเดินผ่านไปมา
รัฐมองตามเธอด้วยความสงสัย แต่ก็ยังคงรอคอยอย่างอดทน
หนูนาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอเดินตรงไปยังมุมหนึ่งของโถงทางเดิน ที่มีป้ายสีเหลืองสดใสวางพิงผนังอยู่ ป้ายที่เขียนด้วยตัวอักษรสีแดงเด่นชัดว่า "ปิดปรับปรุงชั่วคราว ขออภัยในความไม่สะดวก" เธอหยิบป้ายนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย เดินกลับมาที่หน้าห้องน้ำหญิง แล้วนำป้ายไปวางกั้นตรงหน้าประตูอย่างจงใจ
"เรียบร้อยค่ะคุณรัฐ..." หนูนาหันกลับมายิ้มให้กับรัฐ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นและประหม่า
รัฐเลิกคิ้วเล็กน้อย มองไปยังป้ายที่วางกั้นอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ก่อนจะหันกลับมาสบตากับหนูนา ดวงตาคมของเขาเป็นประกายวาววับด้วยความเข้าใจและความปรารถนาที่เพิ่มมากขึ้น
"คุณหนูนา..." รัฐเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำกว่าเดิม
"ไม่มีใครรบกวนเราแล้วค่ะ..." หนูนาตอบกลับด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา ใบหน้าของเธอแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม
รัฐไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปใกล้หนูนาอีกครั้ง โอบเอวบางของเธอเข้ามาแนบชิดกับร่างกายของเขา ความรู้สึกร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างของทั้งสอง
"ผมทนไม่ได้แล้วจริงๆ ครับคุณหนูนา..." รัฐกระซิบข้างหูเธอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจูบริมฝีปากอิ่มของเธออีกครั้ง จูบที่เร่าร้อนและลุ่มลึกยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
หนูนาตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวของเธอเลื่อนขึ้นไปคล้องรอบคอของรัฐอย่างแน่นหนา ปล่อยให้ความรู้สึกผิดบาปจางหายไปในความตื่นเต้นและปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง
รัฐค่อยๆ อุ้มหนูนาขึ้นเบาๆ พาเธอไปพิงกับผนังกระเบื้องเย็นเฉียบของห้องน้ำ ขาเรียวสวยของเธอโอบรอบเอวของรัฐอย่างแน่นหนา กระโปรงผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มถูกร่นขึ้นไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นเรียวขาสวยและกางเกงชั้นในลูกไม้สีดำที่เปียกชื้น รัฐจ้องมองไปยังความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้าบางเบานั้นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา
หนูนาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้ความรู้สึกผิดบาปจางหายไป เหลือเพียงความตื่นเต้นและปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ในห้องน้ำแคบๆ
