บริเวณหน้าห้องน้ำภายในวัดมืดสลัว ไฟดวงเล็กไม่อาจอำนวยแสงสว่างให้ทางเดินตลอดแนวได้ อาศัยแสงจากในห้องน้ำที่ส่องออกมาหากคนใช้แล้วลืมปิด แต่นั่นทำให้สิ้นเปลืองทรัพยากรเป็นอันมากหญิงสาวจึงต้องช่วยปิดมันเสีย เมื่อปิดไฟในห้องน้ำด้านนอกก็มืดลงเล็กน้อย หล่อนจำต้องเดินออกมาให้พ้นบริเวณนั้นโดยเร็ว
“คุณคืออัญมณี”
คำถามที่ดังขึ้นด้านหลังทำเอาคนกำลังเดินอยู่ในที่สลัวสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองและจำได้ว่าเขาคือหนึ่งในคณะเจ้าภาพที่ต้อนรับแขก ชายหนุ่มที่ลูกสาวคนตายนำซองช่วยงานของหล่อนไปให้ อัญมณีจึงยิ้มให้เขาแล้วส่ายหน้าช้าๆ ก่อนบอก
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันชื่ออัญมณีแต่ไม่ใช่เจ้าของซองกับพวงหรีด ฉันแค่เป็นตัวแทน”
“อ้อ แล้วทำไมอัญมณีไม่มาเอง”
เสียงเขาแข็งจนหล่อนสะดุดหู และไม่พอใจเล็กน้อย เขาไม่ควรใช้น้ำเสียงและคำพูดห้วนๆ เช่นนี้ แต่เมื่อเขาพูดมาแบบไหนหล่อนก็ตอบกลับไปเช่นนั้นเสมอกัน
“ไม่สะดวกมา”
อัญมณีตั้งใจเดินเลี่ยงมาเพราะไม่อยากสนทนาอันใดต่อ แต่เขากลับขยับมาขวางทางไว้
“แล้วอัญมณีจะมาไหม”
“อ้าว! ก็บอกว่าไม่สะดวกมา”
หล่อนไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากคำถามนี้ แต่หล่อนกลัว ไม่ไว้ใจและอยากไปให้พ้นจากที่สลัวตรงนี้ เมื่อเขาไม่หลีกหล่อนจึงเดินเลี่ยงแต่เขากลับจับข้อศอกไว้ อัญมณีจึงกระทุ้งศอกเข้าใส่แรงจนได้ยินฝ่ายนั้นครางอ๋อย ก่อนสะบัดแขนแล้วเดินหนี แต่ทันทีที่เลี้ยวข้างศาลาก็ชนเข้ากับร่างหนึ่งจนเกือบล้ม
“เป็นอะไรไหมมานี่ ทำเหมือนหนีอะไรมา” ตั้มถามหลังช่วยจับไม่ให้หล่อนเซ
“หมอนั่นไง” หล่อนโบ้ยไปข้างหลัง
“อ้าว รู้จักหมอชลด้วยเหรอ ไหนบอกไม่รู้จักใครในงาน”
“อะไรนะ นายคนนั้นเป็นหมอหรือ” หล่อนลากตั้มให้เดินตาม แต่คนถูกลากกลับหันไปโบกมือลาคนที่หล่อนถามถึง
“กลับก่อนนะหมอชล แล้วเจอกันครับ”
“ขอบคุณนะครับที่แวะมา”
หมอชล ตั้มเรียกเขาว่าหมอชล อัญมณีหันไปมองเขาเชิดหน้าใส่ทั้งที่เห็นเขาโบกมือให้ หล่อนคิดว่าคงโบกมือให้ตั้มมากกว่า
“มานี่บอกว่าวิ่งหนีหมอชล ทำไมหรือ” ตั้มยังไม่ปล่อยผ่าน ถามขึ้นเมื่อเดินออกมาหน้าวัด พลางมองหารถของสวิชที่จะมารับ
“นี่ไม่ชอบ มาเซ้าซี้ถามว่าทำไมอัญมณีไม่มาเอง จะรู้ไหมละคนไม่ได้ตัวติดกันเสียหน่อย” หล่อนพูดไปตรงๆ และตั้มก็ไม่มีคำตอบหรือคำถามเพิ่ม มีแต่เสียงอือออรับทราบเท่านั้น
ฉับพลันรถสปอร์ตสีแดงเพลิงแล่นออกจากประตูวัดก็มาจอดเทียบ กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลงพร้อมคนขับชะโงกหน้าตะโกนถาม
“ให้ไปส่งไหมครับ”
“ขอบคุณครับหมอ เรารอรถเพื่อนอยู่ครับ ใกล้มาแล้วละ” ตั้มตอบ แล้วค้อมศีรษะให้คนมีน้ำใจอีกครั้ง
“อ๋อ งั้นผมไปก่อนนะครับ แล้วเจอกัน”
เมื่อชายคนนั้นขับรถออกไปอัญมณีรีบถามทันที
“ใคร”
“ก็หมอชลไง”
“ก็รู้แล้วว่าชื่อหมอชล แต่ทำไมต้องพูดเหมือนจะเจอกันอีก” หล่อนเลิกคิ้ว
ตั้มไม่ทันได้ตอบอะไร เสียงแตรรถก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณ สองคนจึงรีบเดินเร็วๆ ไปขึ้นรถเพราะจอดตรงนั้นนานไม่ได้ และตลอดทางก็ไม่ได้พูดคุยกันเรื่องนี้อีกเลย
