“แม่เลือกมาให้ผมได้เลยครับ”
ถ้อยคำจากปากของลูกชายทำให้คนเป็นแม่ชะงักคำพูดที่กำลังจะเอ่ยต่อ
“ริวว่าไงนะ”
“ผมจะแต่งงานกับคนที่คุณแม่เห็นว่าเหมาะสมครับ คุณแม่จัดการได้เลย”
“แต่ว่า...”
“ผมรู้ครับว่าทำให้แม่เป็นห่วงมามากแล้ว ผมจะตามใจคุณแม่ครับ”
“แต่แม่ไม่คิดจะบังคับจิตใจลูกนะ ริวจะเอาความผิดหวังมาประชดตัวเองไม่ได้นะลูก”
“ผมอยากแต่งงานแล้วจริงๆ ครับ”
เขาย้ำสั้นๆ แค่นั้น ก่อนจะขยับเข้ามาหอมแก้มมารดา แล้วเดินไปขึ้นรถและขับบึ่งออกไปทันที ปล่อยให้มารดายืนอึ้งอ้าปากค้างอยู่กับที่ เพราะแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับเรื่องที่ได้ยินจากปากบุตรชาย
ก็จะอะไรซะอีก กี่ครั้งกี่หนที่นางรบเร้าอยากให้ลูกชายแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา พยายามจะจับคู่กับลูกสาวของพรรคพวกที่พึงใจกัน แต่พ่อตัวดีก็พลิ้วหนีไปได้เสียทุกครั้ง
แล้วนี่อะไร กลับออกปากเอง แถมนางยังจะได้เลือกลูกสะใภ้ให้ลูกชายด้วยตัวเองอีกด้วย ว่าก็ว่าเถอะ คนที่เป็นแฟนลูกชายนั้นนางก็ไม่ได้รังเกียจหรอก ออกจะชื่นชมด้วยซ้ำจากที่เคยได้พบเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่ติดอย่างเดียวที่มาดของเจ้าหล่อนดูเชิดๆ และแต่งตัวเปรี้ยวจนเข็ดฟันเท่านั้น
กระนั้นคนเป็นแม่อย่างนางก็พร้อมจะเปิดใจยอมรับ ลูกรักใครก็พร้อมจะรักด้วย แต่ก็ดันเกิดเรื่องไม่คาดฝันจนได้ เมื่อวันหนึ่งลูกชายเมาแอ๋กลับมาบ้านตอนดึก นางลงมาหาน้ำดื่มในครัวจึงทันได้เห็นสภาพของเขาที่เอาแต่คร่ำครวญเหมือนคนไร้สติว่ามันจบแล้วๆ เธอมีคนอื่น ซ้ำไปซ้ำมา
ประกอบกับสภาพทรุดโทรมของลูกชายที่ไม่เคยปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ย่ำแย่ถึงเพียงนี้ จึงทำให้นางเข้าใจในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังเผชิญปัญหาหนักเรื่องความรัก
มันอาจไม่ถูกต้องนัก หากนางใช้จังหวะนี้ทำให้เขาตกลงปลงใจกับผู้หญิงดีๆ สักคนที่นางจะนำเสนอ แต่ก็เลยตามเลยไปเถอะ ในเมื่อเจ้าตัวออกปากเองนี่นาว่าอยากแต่งงานแล้ว นางไม่ได้บังคับเสียหน่อย เอาเป็นว่าเดินหน้าเลยก็แล้วกัน...
สหัสวัตเดินลงบันไดมาจนเข้ามาถึงห้องรับประทานอาหาร ก็พบว่ามารดากินข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะลุกออกไปแล้ว แต่เมื่อนางเห็นเขาก็ทรุดกายลงนั่งเหมือนเดิมพร้อมกับยิ้มอย่างยินดี
“มากินข้าวก่อนลูก เมื่อคืนกลับกี่โมง แม่ว่าจะรอก็ง่วงซะก่อน”
“ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงครับแม่”
“ไม่เป็นไร แม่แค่มีเรื่องจะคุยกับริวนิดหน่อย”
“ถ้าเป็นเรื่องแต่งงาน ผมตามใจแม่เลยครับ”
“ริวจะไม่ลองคิดทบทวนใหม่เหรอลูก ลองติดต่อหนูเกรซก่อนดีไหม บอกน้องเขาซะหน่อย”
“ไม่จำเป็นหรอกครับ ผมตัดสินใจแล้วครับแม่”
“แต่ถ้าแต่งกันไปแล้วริวทิ้งขว้างเจ้าสาว มันก็ไม่ดีอยู่ดี ชีวิตแต่งงานของลูกก็จะไม่มีความสุข ถ้าจะเป็นแบบนั้น แม่ยอมให้ริวกลับไปปรับความเข้าใจกับหนูเกรซยังจะดีซะกว่า”
แม่เขายังคงย้ำเตือน แต่สหัสวัตไม่คิดถอยหลังกลับไปทบทวนอะไรอีกแล้ว ตอนนี้เขามีแต่จะเดินหน้าต่อไปเท่านั้น
“ผมจะไม่ทำอย่างนั้นแน่ครับแม่ ถึงผมจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีมากมาย แต่ก็มีความรับผิดชอบพอ ผมจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังแน่ครับ” ชายหนุ่มยืนยันเสียงหนักแน่น
“จริงนะลูก” นางสาวิตรีดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบระงับท่าทางเมื่อเห็นสายตาเคลือบแคลงสงสัยของลูกชายมองมาอย่างจับสังเกต
“งั้น...”
ผู้เป็นแม่หยุดชะงักไว้เพียงแค่นั้นแล้วก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหารก็หันมาเอ่ยกับเขาเสียงอ่อนเสียงหวาน
“กินข้าวเสร็จแล้วออกมาคุยกับแม่ที่ห้องรับแขกก่อนนะ”
“ครับ” เขารับคำก่อนจะก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารเช้าให้มันเสร็จๆ ไป
ครั้นออกมาที่ห้องรับแขกก็ทรุดกายลงนั่งบนโซฟา ตรงข้ามมารดาที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ขณะที่นิ้วเรียวงามแต่ติดจะมีริ้วรอยน้อยๆ เลื่อนดูรูปภาพในแท็บเล็ตอย่างกระตือรือร้น
แค่นั้นสหัสวัตก็เดาเรื่องราวทั้งหมดได้ทันที จากนี้ชีวิตของเขาคงจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วสินะ
“ลูกสาวของเพื่อนแม่น่ะ มีแต่คนน่ารักๆ ทั้งนั้นเลย ริวลองดูสิลูก ถ้ามีใครถูกใจบอกแม่ เรื่องสู่ขอแม่ถนัด รับรองไม่มีพลาด”
สาวิตรีบอกลูกชายอย่างอารมณ์ดี ตรงกันข้ามกับคนที่กำลังจะมีเมีย ที่ยิ้มรับคำของมารดาอย่างแกนๆ กระนั้นก็จำต้องรับแท็บเล็ตมาเปิดดูรูปบรรดาสาวๆ ที่แม่ของเขาคัดไว้มาดูผ่านๆ
