ชีหยั่นโจวมาพร้อมกับพี่น้องเจียงชี่เหนียน
หลัวหว่านวันนี้แต่งตัวสวยมาก สวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าไหมแท้สีขาว ผมยาวถูกรวบขึ้น เผยให้เห็นผิวขาวเนียนด้านหลังที่สะท้อนแสง
เจียงชี่เหนียนที่งานเลี้ยงสังสรรค์สังเกตเห็นเธอในทันที เขาใช้ข้อศอกสะกิดชีหยั่นโจว
“แฟนเก่าของน้องนาย หลัวหว่าน! หน้าตากับหุ่นเธอนี่สุดยอดมากเลยนะ”
ชีหยั่นโจวมองตามสายตาเจียงชี่เหนียน ก็เห็นหลัวหว่าน สายตาเขามองผ่านข้อเท้าเรียวของหลัวหว่านอย่างแผ่วเบา
“ขาเรียวยาวของเธอคงสนุกใช่มั้ย ฉันเห็นนายกับเธอเดินออกไปด้วยกันเมื่อคืน!”
เจียงชี่เหนียนสนใจหลัวหว่านตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ไม่คิดว่าชีอี้หมิงและชีหยั่นโจวจะชิงตัดหน้าไปก่อน
ชีหยั่นโจวนึกถึงความรักที่ถูกบังคับให้จบลง เสียงเขาแหบพร่า “ก็แค่ธรรมดา”
“ไม่จริงหรอก แค่ขาคู่นั้นก็เล่นได้ปีหนึ่งแล้ว หรือว่าเบื่อเพราะน้องชายของนาย?”
เจียงชี่เหนียนบ่นพึมพำ ขณะที่หลัวหว่านถือแก้วไวน์เดินมาหาพวกเขา
“คุณชี เราคุยกันหน่อย”
หลัวหว่านทักทายชีหยั่นโจวเสร็จ ก็พยักหน้าให้เจียงชี่เหนียนเป็นการทักทาย
เจียงชี่เหนียนรู้ตัวดี รีบหลบหนีไป
ชีหยั่นโจวสูงหนึ่งเมตรแปดสิบแปด เมื่อหลัวหว่านยืนข้างเขา ดูตัวเล็กน่ารัก
เมื่อได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จากตัวเขา หลัวหว่านก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงจูบที่เสียการควบคุมก่อนหน้านี้
“คุณหลัว คุณอยากคุยอะไรกับผม?”
เขามองหน้าหลัวหว่านที่สวยงามจากมุมสูง
หลัวหว่านรู้สึกว่าเวลาชีหยั่นโจวเรียกเธอว่า "คุณหลัว" เสียงแหบพร่านั้นมีเสน่ห์ชวนให้หลงใหล เหมือนกำลังจีบเธอ
หลัวหว่านที่ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้มาก่อน หูของเธอเริ่มแดง แต่เธอพยายามทำตัวให้สงบและพูดว่า :
“เยี่ยนหางเซ็นสัญญาความร่วมมือกับลั่วหยวนไปแล้ว ตอนนี้เลยกำหนดการปล่อยเงินกู้ แต่เยี่ยนหางยังไม่ปล่อยเงิน ทำให้…”
แต่คำพูดของเธอถูกชีหยั่นโจวขัดจังหวะ
“นั่นคือสัญญาที่คุณเซ็นกับคนอื่น มันเกี่ยวอะไรกับผม?”
หลัวหว่านรีบพูด “ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรมารบกวนคุณชี แต่คุณช่วยเร่งให้หน่อยได้ไหม สำหรับคุณ มันแค่สองคำสั่ง”
แต่ชีหยั่นโจวเลิกคิ้วมองเธอ “ไม่ใช่ว่าผู้ชายในโลกนี้ตายหมดแล้วหรือ ถึงจะมาหาผมช่วย?”
หลัวหว่านหน้าแดงจัด ต้องกัดริมฝีปากแดงของเธอเพื่อพูดต่อ
“ตอนนั้นฉันเมา ความคิดไม่แจ่มใส ขอให้คุณช่วยลืมเรื่องที่ฉันผิดพลาดไปเถอะ…”
แต่ชีหยั่นโจวยังคงไม่สนใจ น้ำเสียงเหมือนเดิม “คืนนั้นผมไม่ได้ทำอะไรเลย”
หลัวหว่านเดาความหมายของเขา หากไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ย่อมไม่สามารถช่วยเธอได้
หลัวหว่านรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว แต่เธอไม่สามารถปล่อยโอกาสนี้ไปได้
มิฉะนั้นลั่วหยวนที่พ่อเธอสร้างขึ้นด้วยมือเขากำลังจะเปลี่ยนเจ้าของ
เธอใจแข็ง ใช้ขาเล็กๆ ถูชีหยั่นโจว ตาจ้องมองเขาด้วยความรัก
ชีหยั่นโจวหรี่ตาลง มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมินที่คลุมเครือ
เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ผลักเธอออก หลัวหว่านจึงกล้าหาญขึ้น โอบเอวเขาไว้แล้วเอียงตัวลง
หลัวหว่านมองชีหยั่นโจวด้วยท่าทางเย้ายวนใจ รู้ว่าเขามีปฏิกิริยา
เธอจึงถามด้วยความกล้า “ไปบ้านฉันไหม?”
“ยังเก่งอยู่” ชีหยั่นโจวหรี่ตา มองเธอขึ้นลง สายตาร้อนแรงเหมือนสัตว์ป่า
หลัวหว่านรู้สึกว่าหูร้อนจนเหมือนจะมีควันขึ้น เธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน
แต่ตอนนี้เพื่อที่จะไม่ทำสิ่งที่ผิดศีลธรรมเพื่อให้ได้เงินจากเยี่ยนหางมาปกป้องลั่วหยวน เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
ชีหยั่นโจวยื่นมือโอบเอวบางของหลัวหว่าน หลัวหว่านก็อ่อนโยนปล่อยให้เขาพาเธอออกจากงานเลี้ยง…
