บทที่ 1
ตอนที่1 แตงกวาฝักหนึ่ง
“ อ้าปาก กินยานี้ลงไปซะ ！”
ไป๋เฟิงแทบจะงัดปากของฉันให้อ้าปาก ยากำมือใหญ่ๆถูกเทใส่ปากของฉัน
ยากอบกำใหญ่นั้นเหนียวหนืดอยู่ในลำคอจนทำให้ฉันพะอืดพะอมขึ้นมาทันทีเลย
ฉันรู้สึกอยากจะอาเจียน ไป๋เฟิงกุมปากเอาไว้แทบไม่ทันเลยเพราะถูกฉันบังคับให้กลืนยาเหล่านั้นลงไป
ฉันเห็นผู้ชายตรงหน้า ไม่มีเหตุผลที่จะมาเกิดรู้สึกพะอืดพะอม
ในงานเลี้ยงของบริษัทแห่งหนึ่งเมื่อครึ่งปีก่อนหน้านี้ ตอนที่ฉันเห็นชายที่ดูฉลาดอ่อนโยนผู้นี้ก็ดึงดูดความสนใจไปบ้าง ก็โชคดีที่เขาก็รู้สึกดีกับฉันบ้าง รู้จักกันได้ไม่ถึงครึ่งเดือนพวกเราก็แต่งงานกันแล้ว
ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันได้แยกตัวออกจากครอบครัวนั้น ไปใช้ชีวิตที่มีความสุข แต่หลังจากแต่งงานนั้น ฉันถึงได้รู้ว่าชายคนนี้จริงๆแล้วน่ากลัวมากทีเดียว ชีวิตก็เหมือนหนีเสือปะจระเข้
แววตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ ดูแล้วน่ากลัวมากเลยล่ะ และก็ให้ความรู้สึกแตกต่างกับความอบอุ่นอ่อนโยนก่อนหน้านี้เลย เขากินยาแล้ว ยาที่รักษาทางด้านนั้น
แต่งงานใกล้ครบครึ่งปี ฉันยังคงบริสุทธิ์
ไป๋เฟิงไม่ทำอะไรเลย
เรื่องนี้ ฉันไม่เคยพูดกับใครเลย
วันที่แต่งงานวันนั้นเขาใช้เวลาทั้งคืนก็ยังคงไม่สำเร็จ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่ต้องการเพศสัมพันธ์ ฉันคิดแค่ว่าเขาดีกับฉันเรื่องพวกนี้จะไม่เป็นไร
แต่ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่เป็นผลยิ่งทำให้อารมณ์ของไป๋เฟิงยิ่งลดลง บ่อยครั้งที่ตะโกนเรียกฉัน คุยกันไม่กี่คำก็ทะเลาะกับฉัน
แม่....แม่สามีฟางฟางเดิมทีก็ไม่สนใจฉันเลย มักจะหาเรื่องฉันอยู่บ่อยๆ เขาก็เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ไม่สนใจฉันโดยสิ้นเชิง
เรื่องเหล่านี้ ฉันก็ทำได้แค่ต้องอดทนอย่างเดียว แต่ตอนนี้ เขาก็บังคับให้ฉันกินยาไปกับเขาด้วยเลย เหตุผลก็คือเพราะฉันยั่วยวนเขาไม่พอเขาจึงไม่มีอารมณ์ ！
ฉันคิดว่า เขาคงจะบ้าไปแล้ว ！
ฉันดิ้นรนจากโซ่ตรวนที่ไป๋เฟิงล่ามลุกขึ้นจากเตียง วิ่งไปที่โถส้วมข้างหน้าเริ่มล้วงเข้าไปในลำคอของตัวเอง เพื่อที่จะเอายาน่ารังเกียจพวกนั้นออกมา
ฉันถูกจิกหัวเอาไว้ทันที ไป๋เฟิงดึงฉันไว้อย่างหยาบคายลากฉันไปบนเตียง ตบมาบนหน้าฉันเต็มฝ่ามือ ฉันรู้สึกเหมือนในหัวของตัวเองดังอื้ออึงขึ้น
คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำร้ายผู้หญิง ? ตอนนั้นฉันคงจะตาบอดสินะ ถึงได้หาผู้ชายแบบนี้มาแต่งงาน !
“ อีดอก มึงยังกล้าหนีอีกนะ แต่งงานแล้วมึงก็ควรจะบำเรอสามีสิ ！”
ไป๋เฟิงพูดๆไป เล้าโลมอยู่บนตัวฉัน ฉันเป็นเหมือนร่างศพที่นอนอยู่บนเตียง ไม่มีท่าทีโต้ตอบใดๆเลย
หรือเรียกได้ว่า ฉันไม่กล้าที่จะโต้ตอบต่างหาก ฉันกระจ่างแจ้งแล้วเหมือนว่ามีปฏิกิริยาแล้ว ชายคนนี้ก็ยังคงไม่ทำอะไรอยู่ดี ถึงเวลานั้นใครจะมาจัดการอารมณ์ของฉันล่ะ ?
แต่ที่แน่ๆคือไป๋เฟิงเมินเฉยฉันที่กินยาซึ่งได้ผลลงไป เรื่องพวกนี้ก็ถือว่าฉันไม่ต้องการแต่ยังคงหลีกเลี่ยงไม่ได้
ไป๋เฟิงก็ปลุกปั่นตัวเองอยู่อย่างนั้น แต่ก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ เขาไม่พอใจผลักฉันล้มลงบนเตียง แล้วก็เดินออกไปด้านนอกเลย
หรือว่าเขาจะยอมแพ้แล้ว ?
ฉันรีบวิ่งไปที่ข้างถังขยะ เริ่มล้วงคอตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย ของที่กินเข้าไปตอนเย็นก็อาเจียนออกมาหมดเลย คละเคล้ากับเม็ดยาสีขาวนั้น แต่ฉันก็ชัดเจนแล้วฉันกินยาลงไปก็ไกลจากเรื่องนี้
เสียงเท้าจากด้านนอกเดินเข้าใกล้มาเรื่อยๆ ฉันรู้เลยว่าไป๋เฟิงกลับมาแล้ว จึงรีบกลับไปนั่งที่ข้างเตียง ตอนที่เห็นของที่อยู่ในมือของเขา ฉันกลัวจนถอยหลังกรูไปทันที
หรือว่าเขาคิดจะ....
ไป๋เฟิงเดินเข้าใกล้ฉันมาทีละก้าวๆ รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า ทำให้ฉันเสียวสันหลังเลยล่ะ
“ ฉันทำให้เธอไม่ได้ ถ้าเธอไปนอนกับชายอื่น สวมเขาให้ฉันแบบนั้นฉันต้องเสียใจแน่ เอาแบบนี้ละกัน ฉันคงสู้ใช้แตงกวานี่ทำให้เธอไปก่อนละกันนะ ！”
