บทที่ 2
ตอนที่ 2 ดอกไม้เหล็ก
ไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจเลยสักนิด!
เฉียวอวี่ถงตะโกนลั่นอยู่ในใจ
ทั้งหมดนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทำไมมันช่างอธิบายได้ยากเย็นนัก!
"ได้โปรดเถอะ เด็กน้อยช่วยคิดให้ดีๆอีกทีได้ไหม? ฉันไม่ใช่แม่ของหนู อย่าใช้ข้ออ้างผิดๆ มาบอกว่าฉันเป็นแม่ของหนูเลย ฉันขอร้องล่ะ ฉันช่วยหนูเอาไว้นะ ทำไมหนูหักหลังฉันแบบนี้"
เสี่ยวจินมองดูท่าทีของเธอด้วยความคับข้องใจ เขาจึงหดตัวลงไปในอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้น ทำปากเบะเหมือนจะร้องไห้
เขาขมวดคิ้ว เพราะคำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ
เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้? ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหรอ พูดให้มันดีดีหน่อยได้ไหม?
เขาลุกขึ้นยืน มองเธอด้วยสายตาที่ไม่แยแส "คุณทิ้งลูกไปแล้วยังมาพูดกับลูกด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีกเหรอ?"
“……”
ห๊ะ?!
จู่จู่เธอก็สงสัยว่าเธอกำลังเห็นภาพหลอนอยู่รึเปล่า หรือผู้ชายคนนี้ป่วย หัวของเขาถูกประตูหนีบมาใช่ไหม
มาพูดจาไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ได้ยังไง!
เธอตบโต๊ะและยืนขึ้น "คุณหมายความว่ายังไง ฉันมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณ? ฉันรู้จักคุณหรอ?
เขาจ้องมองเธอพลางอุ้มเจ้าก้อนเล็กๆบนพื้นขึ้นมา ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมาลอยๆว่า
"พวกเราไม่รู้จักคุณเลยจริงๆนั่นแหละ" ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เฉียวอวี่ถงยังคงยืนอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามที่ถูกฉายออกมารอบๆ
เธอมองดูทิศทางที่เขาจากไปแล้วเส้นเลือดตรงขมับของเธอก็เต้นตุบๆอย่างโกรธแค้น
เจ้าคนสับปรับ เมื่อครู่ยังพูดความจริงอยู่เลย แต่อยู่ดีๆก็กลับคำซะงั้น!
เธอไล่ตามออกไปด้วยความโกรธ แล้วก็ได้เห็นว่าเจ้าคนตัวสูงนั่นอุ้มเด็กขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว
เธอโกรธจนจุกอก ได้แต่ตะโกนตามหลังแท็กซี่ไปว่า "นายตัวแสบ อย่าให้แม่จับได้ก็แล้วกัน!"
หลังจากกรีดร้อง เธอก็ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ เธอจึงถอดรองเท้าปาไล่หลังแท็กซี่ไปสุดแรง
น่าเสียดายที่แรงของเธอมีน้อยเกินไป รองเท้าจึงไม่ได้ลอยไปไกล มันตกลงบนพื้นข้างหน้าเธอ
ใบหน้าของเธอจมลงทันที
กว่าเฉียวอวี่ถงจะกลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปห้าทุ่มแล้ว ถ้าไม่มัวไปเสียเวลาอยู่ที่สถานีตำรวจ เธอจะกลับมาดึกขนาดนี้ไหม?
เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มหลังใหญ่อย่างอ่อนแรง ในอ่างล้างจานยังมีจานที่ไม่ได้ล้างในตอนเช้าอยู่เลย ได้ยินเสียงน้ำจากก๊อกหยดลงไปในอ่าง จนเกิดเสียงดังก้องเป็นพิเศษในห้องโล่งๆแบบนี้
เธอสลึมสะลือหลับไป จนกระทั่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาสายมากแล้ว
เธอลุกพรวดพราดขึ้นมาด้วยความตกใจ ลนลานหยิบขนมปังชิ้นหนึ่งแล้วรีบวิ่งออกไป
ตายแล้ว ตายแล้ว!
สายแล้ว!
เธอรีบพุ่งตรงไปที่ประตูพร้อมกับขนมปัง
จึงบังเอิญชนเข้าหน้าอกแกร่งอย่างแรง
"ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ" เธอรีบกล่าวขอโทษ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นผู้ชายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอก็มืดลงทันที
จะซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย?
วันนี้เธอน่าจะดูฤกษ์ดูยามก่อนออกบ้าน!
ดวงตาดอกท้อที่น่าหลงไหลของผู้ชายคนนั้นจ้องมองเธอ ก่อนจะมาหยุดลงตรงหน้าอกอย่างมีเลศนัย พูดอย่างเกเรว่า
"ถงถง นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาหลบอยู่ที่นี่"
"ใครหลบอยู่? หลีกไป ฉันจะไปทำงาน"
เธอเหลือบมองเขาก่อนจะเดินเลี่ยงไป
"นี่ ไม่เจอกันตั้งนาน คุณไม่คิดถึงผมบ้างเลยรึไง?"
เขาพูดพลางขยับมายืนขวางหน้าเธอเอาไว้
เฉียวอวี่ถงขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ
"เฉินเฉิง ผู้ชายที่มาคอยยืนดักทำร้ายหญิงสาวระหว่างทางนี่เขาเรียกว่าอะไรคุณรู้ไหม?"
ใบหน้าของเขาจมลงทันที เขาไม่ได้โง่จนฟังไม่ออก ว่าเธอกำลังด่าว่าเขาเป็นหมา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
ผู้หญิงคนนี้นับวันยิ่งไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีมากขึ้นเรื่อยๆ
เฉินเฉิงยืนเท้าเอวมองดูเธอ "ตั้งแต่คุณออกจากตระกูลเฉียวไป คงไม่มีใครสั่งสอนสินะ"
"ฉันจะมีคนสั่งสอนหรือไม่มีก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!"
"ทำไมมันจะไม่เกี่ยวอะไรกับผม?" เขาพูดพลางก้าวเข้าหาเธอช้าๆอย่างมาดร้าย “คุณคงไม่ลืมไปแล้วสินะ ว่าพวกเราเป็นคู่หมั้นกัน”
"คู่หมั้น?" เธอคิดว่ามันไร้สาระสุดๆ พลางปรายตามองเขาอย่างดูถูกเหยียดหยาม
"เฉินเฉิง คุณรู้รึเปล่าว่าทำไมพ่อของฉันถึงไล่ฉันออกจากบ้าน?"
เฉินเฉิงมองเธอเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ของตระกูลเฉียวในตอนนี้เลย
แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่
ที่มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้ม "ถงถง ผมจริงใจกับคุณจริงๆนะ"
แม่งเอ๊ย!
ถ้าผู้ชายเสเพลคนนี้จริงใจ แม่หมูคงจะปีนขึ้นต้นไม้ได้แล้วมั้ง
เฉียวอวี่ถงเหลือบตามองที่นาฬิกาข้อมือของเธอ มันสายมากแล้ว เห็นทีว่าวันนี้คงหนีไม่พ้นที่จะถูกดุ
เธอคิดว่า ยิ่งอยู่ที่นี่นานไป ก็ยิ่งทำให้เธออารมณ์เสีย แล้วเธอก็ขี้เกียจเกินไป ที่จะต้องกลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก จึงพูดตัดบทว่า
"ฉันมีแฟนแล้ว ถ้าคุณยังมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก ฉันจะโทรเรียกเขามาจัดการคุณ"
"แฟน?"
เฉินเฉิงเกือบหัวเราะออกมาดัง ๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างไรเขาจะไม่รู้เชียวหรือ? ใครจะกล้ามาคบกับแม่เสือดุอย่างเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างนึกรังเกียจ "ทำไม ไม่เชื่อรึไง?"
"ก็ไม่เชื่อน่ะสิ ทำไมคุณไม่โทรเรียกเขามาล่ะ?"
เธอพยักหน้าโดยที่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง "ได้เลย คุณตามฉันมาสิ"
เขาชะงัก ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปในร้านขายรองเท้า
เธอดูมั่นใจมาก จนเขารู้สึกสับสนเล็กน้อย ดอกไม้เหล็กที่ไม่เบ่งบานมานานนับพันปีจะบานแล้วหรือ?
ผู้ชายคนไหนช่างตาบอดได้ขนาดนั้น?
"คุณรอฉันอยู่ตรงนี้นะ ฉันจะไปตามเขามา"
เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด จากนั้นเธอก็หายเข้าไปในห้องแต่งตัวของพนักงาน
เฉียวอวี่ถงแทรกตัวเข้าไปในประตูห้องแต่งตัว ตากลมโตคู่นี้กำลังจะพ่นไฟได้ เธอหนีออกจากบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงาน
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหมอนี่จะตามเธอมาถึงนี่
แม่ง!
ช่างเป็นหัวขโมยที่ฆ่าไม่ตายจริงๆ!
เธอกัดเล็บหัวแม่มือของเธออย่างทุกข์ใจ เมื่อวานนี้เธอควรจะตามเด็กน้อยไป เพื่อที่วันนี้เธอจะได้หนีพ้น
แล้วปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นหมดหวังไป
แล้วตอนนี้เธอจะไปหาแฟนสำเร็จรูปได้จากไหน!
พระเจ้าช่วยลูกด้วย
ช่วยชีวิตเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างลูกด้วยเถิด
เสี่ยวจางผลักประตูเข้ามา แล้วมองดูเธอตบผนังเหมือนเด็กสาวผู้โศกเศร้า อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยว่า "พี่อวี่ถง พี่กำลังทำอะไรอยู่?"
