กู้อวิ๋นเฉินที่หน้าดำถมึงย่อตัวลงมองไปซูหน่วน น้ำเสียงของเขาอ่อนยวบลงไปโดยไม่รู้ตัว
“เสี่ยวหน่วน คุณไม่เป็นไรใช่ไหม？”
ซูเยว่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองฉู่ช่านด้วยสายตาชิงชัง พลางใส่ไฟ “พี่อวิ๋นเฉินคะ คนใช้บ้านพี่นี่ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ กล้าดียังไงมาผลักว่าที่นายหญิงของตระกูลกู้ ฉันว่าหล่อนต้องอิจฉาพี่สาวฉันแน่ ๆ เลยค่ะ ถึงได้จงใจผลักพี่ฉันแบบนี้ จิตใจสกปรกจริง ๆ！”
ซูหน่วนมองกู้อวิ๋นเฉินด้วยสีหน้าท่าทางอ่อนแอ แสร้งทำเป็นไร้เดียงสา “อวิ๋นเฉิน อย่าไปถือสาคุณฉู่เลยนะคะ เธอ…… เธอก็แค่กำลังอารมณ์ไม่ดี ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ฉันเข้าใจเธอค่ะ”
กู้อวิ๋นเฉินเอ่ยด้วยความสงสารจับใจ “เสี่ยวหน่วน คุณนี่มีเมตตาจริง ๆ”
เขาเอื้อมมือไปช้อนตัวซูหน่วนขึ้น ก่อนจะตวัดสายตาเย็นเยียบมาทางฉู่ช่าน “ฉู่ช่าน คุณทำให้ผมผิดหวังจริง ๆ”
พูดจบ เขาก็อุ้มซูหน่วนเดินขึ้นชั้นบนไปโดยไม่เหลียวกลับมามองอีกเลย
ฉู่ช่านอยากจะอธิบาย แต่เมื่อนึกถึงท่าทีเมินเฉยของกู้อวิ๋นเฉิน ในลำคอก็รู้สึกราวกับมีก้อนสำลีเปียก ๆ มาอุดอยู่จนพูดอะไรไม่ออก
ในขณะที่ซูเยว่ถลึงตาใส่ฉู่ช่านอย่างดุร้าย
“นังสารเลว！”
ฉู่ช่านได้ยินซูเยว่ด่าเธอ ในดวงตามีเพียงความนิ่งงัน
เมื่อตั้งสติได้ ฉู่ช่านก็ยกยิ้มอย่างเย้ยหยันให้ซูเยว่
“ซูเยว่ เธอควรไปถามพี่สาวเธอมากกว่านะ ว่าใครกันแน่ที่สารเลวชอบทำลายครอบครัวคนอื่น”
เธอคว้ากระเป๋าเดินทาง แล้วเดินออกจากบ้านตระกูลกู้ไปอย่างเงียบ ๆ ต่อให้เสียงด่าทอที่ตามหลังมาของซูเยว่จะหยาบคายเพียงใด เธอก็ไม่หันกลับไปมองอีก
ในคืนฤดูร้อน สายฝนสาดซัดลงมาอย่างหนัก
ฉู่ช่านเดินฝ่าสายฝนไปตามลำพัง ปล่อยให้หยาดฝนและน้ำตาไหลผสมกัน
ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน ฉู่ช่านมาหยุดอยู่ที่หน้าอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ แห่งหนึ่ง
ที่นั่นเคยเป็นที่อยู่อาศัยของเธอก่อนที่พ่อแม่จะร่ำรวยขึ้นมา
หลังจากผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ไป สุดท้ายเธอก็กลับมาที่นี่จนได้
เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยทั้งคืน จนกระทั่งเช้าตรู่วันถัดมา เสียงโทรศัพท์ของฉู่ช่านก็ดังขึ้น
เป็นลู่หว่านหว่าน เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง
“อ๊ากกกก！ ช่านช่าน เธอเห็นข่าวหรือยัง ไอ้ชายโฉดหญิงชั่วนี่มันหน้าด้านจริง ๆ！”
มือของฉู่ช่านสั่นเทาโดยไม่อาจควบคุม
เธอกดเปิดข่าวดู พาดหัวข่าวเด่นหราปรากฏแก่สายตา
【ประธานแห่งกู้ซื่อ กรุ๊ป กู้อวิ๋นเฉิน ขอดีไซเนอร์สาวซูหน่วนแต่งงาน พลุอันงดงามสว่างไสวเต็มท้องฟ้า】
ขอแต่งงาน……
ยังไม่ทันได้จดทะเบียนหย่า กู้อวิ๋นเฉินก็รอแทบไม่ไหวขนาดนี้ซะแล้วเหรอ？
ฉู่ช่านกดดูรูปบรรยากาศการขอแต่งงานที่ปรากฏในข่าว
แทนที่จะมองความรักของทั้งคู่ ฉู่ช่านกลับมองเห็นพลุเหล่านั้นได้ในทันที
หัวใจของเธอเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว
แสงจากพลุหลากสีสันอันงดงามพุ่งกระจายเป็นเส้นสายจนเต็มท้องฟ้า
นั่นคือพลุที่เธอออกแบบเพื่องานแต่งงานของพวกเขา……
แต่กู้อวิ๋นเฉินกลับเอาไปมอบให้ผู้หญิงคนอื่น
เขาไม่เคยเห็นค่าเธอเลยจริง ๆ
ลู่หว่านหว่านโวยวายด้วยความโกรธจัด “ช่านช่าน ทั้งที่เธอเป็นคุณนายกู้ตัวจริงแท้ ๆ ตกลงกันไว้ว่าเดือนหน้าจะจัดงานแต่งงาน และประกาศฐานะของเธอแล้วด้วย ทำไมจู่ ๆ ถึงกลายเป็นนังซูหน่วนนั่นไปได้ล่ะ！”
เมื่อได้ยินเรื่องการประกาศสถานะ น้ำตาของฉู่ช่านก็ไหลรินลงมาไม่ขาดสาย น้ำเสียงของเธอยังคงสะอื้นไห้
“หว่านหว่าน ฉันกำลังจะหย่ากับกู้อวิ๋นเฉินแล้วล่ะ”
ลู่หว่านหว่านแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา “หย่า กู้อวิ๋นเฉินบังคับใหเธอหย่าเพื่อหลีกทางให้ซูหน่วนนังเมียน้อยนั่นใช่ไหม ช่านช่าน ตอนที่พวกมันอ้างว่าเป็นพี่น้องกัน พวกมันแอบไปขึ้นเตียงกันตั้งนานแล้วใช่ไหม！”
ฉู่ช่านเม้มปากแน่น “ฉันไม่รู้”
เธอไม่รู้จริง ๆ ว่ากู้อวิ๋นเฉินกับซูหน่วนพัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงขั้นไหนกันแล้ว
“และฉันก็ไม่อยากรู้อีกต่อไปแล้วด้วย หว่านหว่าน หลังจากหย่ากับเขาแล้ว ฉันควรจะกลับมาเป็นฉู่ช่านคนเดิมสักที ความฝันของฉู่ช่านไม่ควรเป็นแค่เรื่องจุกจิกในบ้าน หรือการอ้อนวอนขอความรักจากผู้ชายคนหนึ่ง”
“ช่านช่าน การแข่งขันออกแบบพลุครั้งใหญ่ที่สุดในเมืองไห่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เธอไปเข้าร่วมนะ เดี๋ยวฉันสมัครให้เอง！ เธอเป็นถึงดีไซเนอร์อัจฉริยะ แต่กลับไปเป็นแม่บ้านรับใช้กู้อวิ๋นเฉินแบบนั้น มันเสียดายความสามารถจะตายไป！ ตอนนี้เธอหย่าแล้ว เธอควรไปไขว่คว้าชีวิตที่เป็นของเธอจริง ๆ สักที！”
ลู่หว่านหว่านพยายามเกลี้ยกล่อมสุดชีวิต เธอทนเห็นเพื่อนสนิททิ้งความฝันของตัวเองเพียงเพื่อผู้ชายเพียงคนเดียวไม่ได้จริง ๆ
“ได้” ฉู่ช่านตอบตกลงโดยไม่ลังเล
คราวนี้กลับเป็นลู่หว่านหว่านที่อึ้งไปเสียเอง
“ช่านช่าน เมื่อกี้เธอตอบตกลงแล้วเหรอ จริงเหรอ？”
ฉู่ช่านเอ่ยย้ำ “ใช่”
ลู่หว่านหว่านพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ดีมากช่านช่าน รอให้เธอกลายเป็นนักออกแบบพลุที่เก่งที่สุดก่อนเถอะ ให้ไอ้สารเลวกู้อวิ๋นเฉินนั่นมันเสียดายจนอกแตกตายไปเลย！”
ทั้งสองคุยกันตั้งแต่เช้าจนถึงเวลาเย็น ส่วนใหญ่เป็นลู่หว่านหว่านที่ด่าทอกู้อวิ๋นเฉินฝ่ายเดียวว่าเขามันเป็นไอ้คนสารเลว
“ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่น สักวันต้องได้รับกรรม……”
จนกระทั่งรุ่งสาง ฉู่ช่านก็ยังอดไม่ได้ที่จะเปิดหน้าข่าวดูอีกครั้ง
คอมเมนต์ใต้ข่าวนั้นทิ่มแทงหัวใจเธอจนเหวอะหวะไปหมด
【คุณกู้กับซูหน่วนช่างหล่อสวย เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก】
【ผู้ชายอย่างกู้อวิ๋นเฉิน ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งโรแมนติก ใครได้แต่งงานด้วยสงสัยชาติที่แล้วเคยช่วยกู้กาแล็กซีเอาไว้แน่ ๆ】
【อิจฉาซูหน่วนจังที่มีคนรักเธอมากขนาดนี้】
……
น้ำตาของฉู่ช่านหยดแหมะลงบนหน้าจอโทรศัพท์
ในตอนนั้นเอง ข้อความหนึ่งถูกส่งมาที่โทรศัพท์ของฉู่ช่าน เป็นกู้อวิ๋นเฉินนั่นเองที่ส่งมา
【ฉู่ช่านเลิกเล่นแง่ได้แล้ว พรุ่งนี้ไปจดทะเบียนหย่ากับผมที่สำนักงานเขต ผมจะให้เงินชดเชยคุณสองพันห้าร้อยล้าน】
ฉู่ช่านปาดน้ำตาที่เปียกปอนบนหน้าจอออก แล้วพิมพ์คำตอบกลับไปเพียงคำเดียว
“ได้”
