เยว่ซินกลับบ้านมาพร้อมกลับพี่กล้วย พอกล้วยจอดรถแล้วเยว่ซินก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที กล้วยมองแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว เยว่ซินจะเป็นแบบนี้เฉพาะกับคนที่ใกล้ชิดเท่านั้น เธอจะมีนิสัยที่ซุกซนอยู่บ้าง แต่ถ้าอยู่กับคนที่ไม่ได้รู้สึกสนิทสนมอะไรเยว่ซินก็ค่อนข้างที่จะเย็นชาเล็กน้อย กล้วยเดินตามเยว่ซินเข้าไปในบ้าน
" ม๊าคะ หนูคิดถึงม๊ามากเลยค่ะ " เยว่ซินที่เห็นม๊าก็รีบวิ่งไปกอดม๊าในทันทีด้วยความคิดถึง
" ให้มันน้อยๆหน่อย คิดถึงม๊าคนเดียวหรือไง " ป๊าของเยว่ซินกอดอกใส่แล้วทำสีหน้าน้อยใจ
" โอ๋ๆ ป๊าไม่ต้องน้อยใจนะหนูก็คิดถึงป๊าเหมือนกันค่ะ " ว่าแล้วเยว่ซินก็หันไปกอดป๊า
" ป๊าก็รักหนูเหมือนกัน " ป๊าลูบหัวเยว่ซินด้วยความรัก
ป๊าของเยว่ซินชื่อซูอู๋เหอ ส่วนแม่ของเยว่ซินชื่อซูมี่ฟาง ต้นตระกูลซูนั้นเป็นคนจีนและนี่ก็ผ่านมาหลายรุ่นแล้วทำให้สายเลือดจีนมันเจือจางลงมากแล้ว เยว่ซินในตอนนี้เหมือนลูกครึ่งจีนมากกว่า แต่ที่บ้านก็ยังมีความเป็นจีนอยู่บ้าง
" ป๊าม๊าสวัสดีค่ะ " กล้วยเดินเข้ามาสวัสดีพวกท่านก่อน
" จ้ะ สบายดีนะอากล้วย " มี่ฟางพูดด้วยความอ่อนโยน
" กินข้าวมาหรือยังหืมพวกเรานะ "
" กินแล้วก็กินอีกได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะลงครัวเองคะม๊า ป๊าม๊าต้องคิดถึงฝีมือหนูแน่ๆเลยใช่มั้ยคะ " เยว่ซินพูดด้วยความร่าเริง
" ลื้อนี่ชอบอวยตัวเอง ดูเธอสิอากล้วย "
" ก็น้องเยว่ซินทำอร่อยจริงๆนี่คะ " ในใจของกล้วยแล้วไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่าเยว่ซินอีกแล้ว
" พวกลื้อนี่มันก็พอๆกันเลย ไปๆเข้าไปในครัวทั้งสองคนเลย ฝีมืออากล้วยอั๊วก็คิดถึงเหมือนกัน " สำหรับป๊าม๊าแล้วก็รักกล้วยเหมือนลูกสาวแท้ๆเหมือนกัน
" รับทราบค่ะๆ " ทั้งสองพูดทะเล้นใส่ป๊ากับม๊าแล้วก็พากันวิ่งเข้าไปในครัว
เยว่ซินกับกล้วยเข้าไปในครัวได้พักใหญ่แล้วก็ได้ยินเสียงรถมาจากหน้าบ้าน
" พี่ชายจะต้องกลับมาแล้วอย่างแน่นอน พี่กล้วยเราไปรับพี่ชายกันค่ะ " เยว่ซินเขย่าแขนกล้วยด้วยความดีใจ
" น้องไปเถอะพี่ยังต้องเตรียมอาหารอีกนิดหน่อย รับพี่ชายแล้วก็ไปอาบน้ำเลยนะเสื้อผ้าเลอะแป้งจนหมดแล้ว "
" ได้ค่ะ พี่สะใภ้ " เยว่ซินพูดล้อกล้วย
" เด็กคนนี้นี่ " กล้วยดุเยว่ซินด้วยความเขินอาย แต่เยว่ซินกลับวิ่งออกจากครัวไปแล้ว
ใครๆในตระกูลซูก็รู้ว่าพี่ชายของเยว่ซินชอบกล้วย พี่ชายของเยว่ซินชื่อ ซูเหอหยาง เขาชอบกล้วยมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ตอนแรกๆก็มีแวว ว่าจะได้คบกันดีๆแต่ว่าตั้งแต่ที่พ่อกับแม่กล้วยเสีย กล้วยก็ไม่มีความมั่นใจอีก เธอคิดเสมอว่าเธอไม่คู่ควรกับเหอหยาง เธอถึงได้ถอยห่างออกมาจากเขา
" พี่ชายมาแล้ว " เยว่ซินที่เห็นพี่ชายเดินลงมาจากรถก็วิ่งไปกอดเขาทันที เหอหยางรีบกอดเยว่ซินที่พุ่งมาด้วยความเร็วด้วยกลัวว่าจะล้มกันไปทั้งคู่
" อายุสามสิบแล้วนะเราน่ะ ยังทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ " ใช่แล้วปีนี้อายุเยว่ซินสามสิบแล้วล่ะ
" แต่ก็น่ารักใช่มั้ยค่ะ พี่ชาย " เธอทำหน้าอ้อนพี่ชาย
" ครับ น่ารักที่สุดอยู่แล้วคนนี้ แต่ว่าวันนี้กล้วยมาด้วยหรือเปล่า " เหอหยางรีบถามหากล้วย เขาคิดถึงเธอมาก
" หึ มาถึงก็ถามหาเลยนะคะ อยู่ในครัวค่ะ งั้นหนูไม่สนใจพี่แล้วไปอาบน้ำดีกว่า " ว่าแล้วเยว่ซินก็เดินขึ้นไปอาบน้ำที่ชั้นสองของบ้านทันที เหอหยางได้แต่ส่ายหน้าให้กับน้องสาว
" ป๊าม๊า สวัสดีครับ วันนี้มีอะไรกินบ้างครับผมหิวมากเลย งั้นผมเข้าไปดูในครัวดีกว่าครับ " พูดแล้วก็ไม่รอคำตอบแล้วเขาก็เดินเข้าไปในครัวเลย
ป๊าม๊าได้แต่สายหัวแล้วจะถามทำไมกันล่ะ ในเมื่อใจไปอยู่ที่ครัวแล้ว
กล้วยที่หันหลังยืนจัดโต๊ะอยู่ที่ครัว อยู่ๆก็รู้สึกได้ถึงแรงกอดรัดที่เอวของเธอ
" คิดถึงครับ " เหอหยางที่กอดกล้วยอยู่พูดจบแล้วก็หอมแก้มเธอ
" ทำอะไรคะเดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอกค่ะ " กล้วยพูดด้วยความเขินอาย
" เห็นก็ดีสิค่ะ พวกเราจะได้แต่งงานกันเร็วขึ้นไงคะ " เหอหยางพูดคะขากับกล้วย
" คุณมันบ้าไปแล้ว "
" กล้วยคะ ตอนนี้พี่อายุสามสิบห้าแล้วนะพี่เริ่มแก่แล้ว พี่รอกล้วยมาตั้งสิบห้าปีแล้วนะ ถ้ากล้วยยังไม่ยอมแต่งงานกับพี่ พี่จะแต่งงานกับคนอื่นแล้วนะคะพี่อยากจะมีครอบครัวแล้วค่ะ " ใช่แล้ว ถ้าเธอไม่แต่งกับเขารอบนี้เขาก็จะแต่งงานกับคนอื่นจริงๆ เขารอเธอมานานเกินไปแล้ว ชีวิตที่ควรมีความสุขมันเลยมาไกลแล้ว
กล้วยรีบหันมามองเหอหยางทันที อยู่ๆน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาแล้วส่ายหน้าอย่างไม่ยินยอม เธอไม่อยากให้เขาแต่งงานกับคนอื่นในใจของเธอมันไม่สามารถยินยอมได้ เธอรักเขา
" ไม่ยอมแต่งเหรอคะ ถ้าอย่างงั้นตั้งแต่นี้ต่อไปพวกเราจะเป็นแค่พี่น้องกันนะคะ " เหอหยางพูดแล้วก็หันหลังจะเดินออกไปจากครัวในทันที
กล้วยรีบกอดเหอหยางไว้จากข้างหลังทันที " ไม่ค่ะ ฮึก กล้วยไม่ให้พี่แต่งงานกลับคนอื่นค่ะ "
" มันเป็นไปไม่ได้หรอกกล้วยพี่ไม่อยากจะเสียเวลาอีกแล้ว " เหอหยางพูดแล้วแกะมือของเธอออก
กล้วยที่เห็นแบบนั้นแล้วก็รีบพูดออกมาในทันที " แต่งค่ะ กล้วยจะแต่งงานกับพี่ " เธอกลัวมาว่าในชีวิตนี้จะไม่มีเขาอีก
" แน่นะ กล้วยคงไม่ได้พูดเพื่อรั้งพี่ไว้เฉยๆหรอกนะ "
" ค่ะ กล้วยแน่ใจแล้ว " ต้องเป็นเขาเท่านั้น เธอไม่มีทางที่จะเสียเขาไปได้
เหออยางที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันมาจูบเธอทันที เขายกเธอมานั่งที่เคาน์เตอร์ในครัวแล้วจูบเธออย่างร้อนแรง เขาจูบอยู่นานจนกล้วยทุบอกเขา เหอหยางถึงได้ถอนจูบแล้วเอาหน้าผากของเขาแนบกับหน้าผากของเธอ
" พี่รักกล้วยนะ แต่งงานกันนะครับ "
" ค่ะ กล้วยจะแต่ง เพราะกล้วยก็รักพี่เหมือนกันค่ะ " เหอหยางกอดเธอไว้แน่น เขามีความสุขมากจริงๆ มันเหมือนเป็นความสำเร็จในการใช้ชีวิต เขารอเธอมานานมากจนเขาเกือบจะยอมแพ้แล้ว
ป๊าม๊าและเยว่ซินพากันแอบดูกันอยู่ที่ประตูครัวกันคนละมุม
" คราวนี้แหละป๊ากับม๊าจะได้อุ้มหลานอย่างสมใจอยากแน่ " เยว่ซินพูดกระซิบเสียงเบา
" มันแน่นอนอยู่แล้วพวกเรารอกันมานานมากแล้ว " ม๊าพูดแล้วส่ายหัว
พวกเขาสามคนไปนั่งรอที่โต๊ะกินข้าว รออยู่ซักพักถึงได้พากันกินข้าวเพราะมีคนมัวแต่จีบกันอยู่นะสิ
" ป๊าม๊าคิดว่าวันนี้กับข้าวมันหวานหรือเปล่าคะ หนูคิดว่ามันหวานๆนะคะ "
" ใช่ม๊า ก็ว่ามันหวานเหมือนกัน "
กล้วยได้แต่ก้มหน้าเขินจนจะมุดลงใต้โต๊ะกินข้าวอยู่แล้ว เธอรีบยื่นมือไปหยิกที่เอวเหอหยางทันที เหอหยางที่เห็นแบบนั้นก็เอามือไปประสานกันกับมือของกล้วยทันที พวกเขากินข้าวกันแค่มือคนละข้าง
" ยังอีก ยังจะเติมน้ำตาลลงไปอีกนะ พ่อคนคลั่งรัก "
เหอหยางไม่ตอบเขาได้แต่ยักคิ้วให้น้องสาวไปทีนึง ส่วนกล้วยได้แต่นั่งแก้มแดงอยู่อย่างนั้น กว่าจะกินข้าวอิ่มเยว่ซินก็ได้กินน้ำตาลแทนข้าวจนอิ่มก่อนแล้ว
เยว่ซินเปลี่ยนรถอีกคันและขับมาที่บ้านของเธอ เธอเห็นมังกรที่ยืนอยู่ที่หน้าบ้าน เยว่ซินได้แต่จอดรถแอบๆไว้ และนั่งมองมังกรจากในรถแค่คิดว่าเขาหักหลังเธอยังไง เธอก็ได้แต่น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เธอรักเขามากจริงๆ อนาคตที่เธอวาดฝันไว้กับเขามันพังทลายไปทั้งหมด ยิ่งรักเขามากแค่ไหนเธอก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
