"อ๊ะ...อ๊าาาาาา" เสียงม่านไหมร้องครางออกมาเบา ๆ เธอขยับลุกขึ้นมานั่งตักแล้วพยายามร่อนสะโพกใส่แท่งรักที่อยู่ใต้ร่มผ้าของผม
"ใจเย็น ๆ ครับคุณไหม" ผมร้องบอกกับเธอ ตอนนี้เธอซุกอกผมแน่นในขณะที่ตัวเริ่มสั่น
"พี่วิลล์ช่วยไหมหน่อยนะคะ ไหมจะไม่ไหวแล้ว"เธอครางกระเส่าอย่างน่าเห็นใจ
"ให้ผมช่วยยังไงครับ"
"หาคนมาช่วยไหมหน่อยค่ะ ลูกน้องพี่มีตั้งเยอะตั้งแยะ เอามาให้หมดเลยก็ได้ ไหมทรมานเหลือเกินแล้ว" เธอพูดพร้อมกับจับมือแกร่งของผมไปวางไว้บนเนินอกอวบ
"มันจะดีเหรอครับ ถ้ามัมผมรู้ผมโดนสวดยับแน่" เธอเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาเว้าวอน
"จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ค่ะ ถือว่าเป็นความลับของเรา ช่วยไหมหน่อยนะ" เธอพูดเสียงตะกุกตะกักและตัวสั่นหนักกว่าเดิม อันที่จริงผมไม่เคยรังเกียจเรื่องแบบนี้นะ ผมเข้าใจว่ารสนิยมทางเพศของคนเราไม่เหมือนกัน การที่เธอมีความต้องการแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร ถ้าเธอไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนและถ้าอีกฝ่ายหนึ่งเต็มใจก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร ผมหยิบโทรศัพท์มากดโทรหาไอ้นาวินทันที
(ว่าไงครับนาย) ไอ้นาวินรับสายผมเสียงสั่น สงสัยยังตกใจเหตุกาณ์เมื่อครู่ไม่หาย
"หาคนให้ม่านไหม มึงถามลูกน้องของเรา เลือกคนที่เต็มใจแล้วให้ขึ้นไปห้องวีไอพี 009 เครื่องป้องกันเตรียมให้พร้อม หรือมึงจะขึ้นไปด้วยก็ได้นะ" ผมอดแซวมันไม่ได้
(ผมขอบายครับนาย ตอนนี้ผมกำลังดูคุณไอด้าอยู่) ผมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สามจากปากของไอ้นาวิน .. "ไอด้า"
"ไอด้าอยู่ที่ไหน" ผมเอ่ยถามไอ้นาวิน
(อยู่ที่โต๊ะวีไอพี 01 ครับนาย)
"งั้นมึงมีอะไรก็ไปทำเถอะเดี๋ยวกูไปดูไอด้าเอง"
IDAR TALK
"น้องคะ พี่ขอไวน์ที่แรงกว่าตัวนี้ขวดหนึ่งค่ะ" ฉันบอกกับบริกรชายที่เดินมาพอดี
"ดื่มเยอะเดี๋ยวเมานะไอด้า" ฉันยิ้มทันทีที่ได้ยินเสียงคนที่ทักมา เพราะแค่ได้ยินเสียงฉันก็รู้ว่าเป็นใครโดยไม่ต้องหันไปมองให้เสียเวลา
"แหม..ดื่มไวน์แค่นี้ไม่เมาหรอกค่ะพี่วิลเซนต์" พี่วิลเซนต์ส่งยิ้มให้ฉันแล้วนั่งลงบนโซฟาใกล้ ๆ กัน ลำแขนแกร่งของเขาอุ้มร่างเล็ก ๆ ของฉันขึ้นมานั่งตักทันที ฉันเองก็ไม่ได้ห้ามอะไรเขาหรอก เพราะเขาทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่ว่าจะเป็นฉัน พี่แอลลี่ หรือพี่เซลลีน ถ้าได้เจอเป็นต้องสกินชิฟตลอด แรก ๆ ฉันก็บ่นแหละ แต่บ่นไปก็เท่านั้น เพราะคุณพี่เขาก็ยังทำเหมือนเดิม หรือบางครั้งอาจจะมากกว่าเดิมเสียอีก ขนาดพี่แอลลี่แต่งงานมีลูกมีเต้ากับพี่ฟาบริซไปแล้วพี่วิลเซนต์ยังไม่เว้นเลย
"ถ้าอยากดื่มงั้นเดี๋ยวพี่ดื่มเป็นเพื่อนเอง" พี่วิลเซนต์บอกกับฉันพร้อมกับสั่งวิสกี้สำหรับตัวเอง
"ดื่มเยอะขนาดนี้มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า?" พี่วิลเซนต์เอ่ยถาม ในขณะที่ฉันได้แต่ถอนหายใจแล้วเอนหัวลงไปพิงกับบ่าแกร่งของเขา ฝ่ามือหนาเอื้อมมากอดเอวฉันไว้หลวม ๆ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งลูบผมนุ่มของฉันเบา ๆ
"มีอะไรก็บอกพี่ได้ เห็นพี่เป็นคนอื่นรึไง" พี่วิลเซนต์เอื้อมมือมาเชยคางของฉันให้มองไปที่เขา เราสองคนสบตากัน แล้วก็เป็นฉันนี่แหละที่ต้องเป็นฝ่ายหลบตาเขา ก็นะ.. เขาหล่อปานเทพบุตรขนาดนั้น เป็นใครจะไปทานทนไหว ผมสีบรอนซ์ถูกเซ็ตอย่างดี กรอบหน้าคมชัด สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับคิ้วดกและดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ริมฝีปากหยักลึกสีชมพูเข้มที่มองไปทีไรก็ใจสั่นทุกที
"หลบหน้าแบบนี้มีความลับอะไรหรือเปล่า?" ฉันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อที่ตอนนี้จมูกของเขาจะชนกับจมูกฉันอยู่รอมร่อ
"ก็เรื่องแฟนเก่าของไอด้านั่นแหละ" ฉันบอกกับพี่วิลเซนต์ จริง ๆ แล้วในบรรดาแฝดสามทริปเปิลวิลล์นี่ฉันสนิทกับพี่วิลเซนต์มากที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตอนเด็ก ๆ พวกเราต่างก็โตและเล่นมาด้วยกันไม่ว่าจะเป็นเฮียฟา พี่ฟาบริซ พี่เซลลีน พี่แอลลี่ ฉัน แล้วก็ฟาริส ฉันยังจำได้ดีว่าสมัยตอนเด็กเวลาจะเล่นพ่อแม่ลูก ฉันจะต้องแต่งงานกับพี่วิลเซนต์ ถ้าเป็นเจ้าหญิงก็ต้องให้พี่วิลเซนต์เป็นเจ้าชาย ไม่อย่างนั้นเป็นต้องร้องไห้จนคนอื่นไม่ได้เล่นกัน ดังนั้นทุกคนก็เลยต้องตามใจฉัน โดยเฉพาะพี่วิลเซนต์ที่กว่าจะโตเป็นหนุ่ม ต้องแต่งงานกับฉันเป็นร้อยเป็นพันหน คิดแล้วก็น่าขำ
"เพ้อรึไง อยู่ ๆ ก็ขำออกมา" พี่วิลเซนต์เอามือเคาะหน้าผากของฉันเบา ๆ ฉันเงยหน้าขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มให้กับเขาจนตาหยี
"นึกถึงตอนที่เรายังเป็นเด็กๆ ค่ะ ตอนนั้นจำได้ว่าไอด้าร้องไห้โยเยจะแต่งงานกับพี่วิลเซนต์ท่าเดียวเลย ฮ่า ๆๆ " ฉันยังขำไม่หยุดในขณะที่พี่วิลเซนต์ได้แต่มองหน้าฉันแล้วยิ้มมุมปาก แต่เอ่อ...แววตาแบบนี้มัน .. ฉันว่ามันดูไม่ปลอดภัยแปลก ๆ แล้วอยู่ ๆ พี่วิลเซนต์ก็ก้มลงมาจูบหน้าผากมนของฉันดังจุ๊บ ฉันตกใจยกมือขึ้นตีปากของพี่วิลเซนต์ทันที ดีที่ว่ามันไม่ได้แรงมากนัก
"พี่วิลเซนต์จูบไอด้าทำไม" ฉันทำหน้ายู่ใส่เขาแต่พี่วิลเซนต์ทำหน้าไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด
"ก็อยากน่ารักเองหนิ" เขาพูดแล้วหยิบวิสกี้ของตัวเองขึ้นมาจิบ ฉันจึงขยับร่างเล็กลงมาจากตักแกร่งของเขาทันที
"ลงไปทำไม ขึ้นมานั่งตักเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้" เขามองหน้าฉันแล้วทำตาดุใส่ แต่มีเหรอที่ฉันจะกลัว
"ไม่ค่ะ เดี๋ยวพี่วิลเซนต์รังแกไอด้าอีก" ฉันบ่นอย่างไม่จริงจังนักพร้อมกับหยิบแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นมาจิบ
"พี่ฮอตนะจะบอกให้ ถ้าไม่ขึ้นมานั่งตักแล้วสาวอื่นมาเกี้ยวพี่ก็ช่วยไม่ได้นะ" พี่วิลเซนต์พูดแล้วหัวเราะในลำคอ หึหึ
เชอะ!! สาวที่ไหนจะมาเกี้ยวก็เรื่องของเขาเถอะ ฉันไม่เห็นต้องสนใจเลย เพลย์บอยตัวพ่อแบบนี้ใคร ๆ ก็รู้ดีว่าพี่วิลเซนต์เจ้าชู้ขนาดไหน ไม่มั่วแต่ทั่วถึง ไม่ง่ายแต่ก็ได้ไม่ยาก สโลแกนที่พวกพี่ชายของพวกฉันยกให้กับพี่เขาล่ะ
ฉันเมินพี่วิลเซนต์แล้วนั่งดื่มไวน์ของตัวเองฟังเพลงไปพลาง ๆ โดยมีพี่เขานั่งดื่มอยู่ข้าง ๆ ระหว่างนั้นฉันสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างดี และจัดว่าสวยมากคนหนึ่ง เธอนั่งมองพี่วิลเซนต์ตาไม่กระพริบ และก็น่าจะนั่งมองมานานแล้วด้วย เพียงแต่ตอนนั้นฉันอาจไม่ได้สังเกต หล่อนคงเห็นว่าฉันมองอยู่จึงปรายสายตามามองฉัน แล้วเธอก็เบะปากใส่ฉันหนึ่งกรุบ
อ้าว!! ไหงเป็นงั้นล่ะ อยู่ดี ๆ เบ้ปากใส่กันแบบนี้ได้ยังไง ยังไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย
แล้วอยู่ ๆ เธอคนนั้นก็เดินถือแก้วไวน์ของตัวเองเข้ามาหาพี่วิลเซนต์แล้วหย่อนสะโพกนั่งลงที่ตักของเขาอย่างถือวิสาสะ .. เหอะ!! ตักสาธารณะสินะ ใครนึกอยากจะนั่งก็นั่งได้ แถมเจ้าของตักยังยิ้มจนปากกว้าง ไม่ได้หวงเนื้อหวงตัวเองเลยแม้แต่น้อย นี่ดีนะที่เป็นพี่วิลเซนต์ ถ้าเป็นพี่วิลเซอร์แล้วหล่อนมานั่งตักแบบนี้คงโดนผลักจนกระเด็นแน่นอน
"สวัสดีค่ะพี่วิลเซนต์ ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงจังเลยค่ะ คืนนี้ไปต่อกับเฮร่านะคะ" หล่อนพูดกับพี่วิลเซนต์ใกล้เสียจนใบหน้าแทบจะติดกัน ส่วนหน้าอกใหญ่โตของหล่อนก็แทบจะทิ่มตาพี่วิลเซนต์อยู่แล้ว แต่รายนั้นไม่พูดอะไรสักคำเอาแต่ยิ้มแล้วก็มองมาที่ฉัน จนยัยเฮร่านนั่นหันหน้ามามองฉันแล้วเบะปากใส่อีกหนึ่งกรุบ .. อ้าวเฮ้ย!! มันจะมากไปแล้วนะ แบบนี้สงสัยต้องจัด
ฉันลุกขึ้นยืนแล้วผลักร่างของนังเฮร่านนนน กระเด็นออกจากตักพี่วิลเซนต์ หล่อนลุกขึ้นมาแล้วชี้หน้ามาที่ฉันแต่ฉันเอามือปัดมือหล่อนจนกระเด็นล้มลงไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงกันข้าม
"แกเป็นใคร มาทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง" นังร่านนั่นลุกขึ้นยืนตะคอกใส่ฉัน ในขณะที่ฉันเดินนวยนาดลงไปนั่งที่ตักของพี่วิลเซนต์พร้อมกับเอาแขนเรียวคล้องคอของเขาไว้แล้วซบใบหน้าลงไปที่ซอกคอจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของพี่วิลเซนต์ ในขณะที่เขายกมือขึ้นกอดเอวคอดฉันไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบแก้มขาวของฉันไปมา ... เออนะ ได้ทีเอาใหญ่
"ฉันเป็นใครไม่จำเป็นต้องตอบคุณค่ะคุณเฮร่านนนนนนน แต่ฉันไม่อนุญาตให้พี่วิลเซนต์ไปไหนทั้งนั้น คืนนี้เขาต้องอยู่กับฉัน ทั้งคืน" ฉันพูดพร้อมกับเบะปากใส่ เธอดิ้นเร่า ๆ ด้วยความโกรธ
"พี่วิลเซนต์คะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอคะ ปล่อยให้เธอมาทำแบบนี้กับเฮร่าได้ยังไง" เธอทำหน้ากระเง้ากระหงอดใส่พี่วิลเซนต์
"พี่ว่าเฮร่ากลับไปเถอะ คืนนี้พี่คงไม่ออกไปไหนหรอก เพราะต้องคอยดูแลเด็กคนนี้ทั้งคืน" พี่วิลเซนต์พูดจบก็เอื้อมมือมาบีบจมูกฉันอย่างเอ็นดู จนยัยเฮร่านั่นเดินกระแทกเท้าออกไปจากผับ
"ไปซะได้ก็ดี หมั่นไส้นัก" ฉันพูดพร้อมกับขยับตัวเตรียมจะลุกจากตักพี่วิลเซนต์ แต่กลับถูกฝ่ามือแกร่งของเขากอดร่างเล็กไว้แน่น
"พี่วิลเซนต์ ปล่อยได้แล้วค่ะ ไอด้าจะลงไปนั่งที่โซฟา" ฉันหันกลับไปมองหน้าเขาที่ตอนนี้หน้าเราห่างกันไม่ถึงคืบ ไม่ใช่แค่เขาไม่ปล่อยฉันแต่ตอนนี้เขากลับกอดฉันแน่นไปกว่าเดิมเสียอีก
"ก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าคืนนี้จะอยู่กับพี่ทั้งคืน แถมยังไล่ผู้หญิงของพี่ไปแล้วด้วย แบบนี้ไอด้าต้องรับผิดชอบพี่นะ"
Write Talk: เดี๋ยว ๆๆ พี่วิลเซนต์ นั่นน้องไอด้านะ พี่จะหว่านเสน่ห์ไปทั่วแบบนี้ไม่ได้ เดี๋ยวก็ได้โดนแด๊ดแอลตันแพ่นกบาลเอาหรอก.... ฮึ่ยยย
รออ่านเม้นกำลังใจจากรี้ดๆ อยู่นะคะ
