“สวัสดีค่ะอาพีท อามาได้ไงคะ” ปอไหมยกมือไหว้และเอ่ยทักทายทันทีที่ร่างสูงเข้ามายืนในห้องนั่งเล่น
“อามาเยี่ยม” คำตอบนั้นฟังดูกลางๆ และคงเป็นคำพูดปกติ ทว่ากลับทำเอาใครบางคนว้าวุ่นใจไปหมด อุมารินทร์ถึงกับยืนอึ้ง มือไม้เย็นเฉียบราวกับดึงไปแช่ในน้ำแข็ง ไม่รู้ว่าเจตนาของพาทิศคืออะไร เขามาหาปอไหมตามประสาคนรู้จัก มาเพราะยังมีเยื่อใย หรือว่ามาด้วยเจตนาแอบแฝงอย่างอื่นกันแน่
“นึกว่าอาจะลืมปอแล้วซะอีก งานแต่งปอก็ไม่เห็นอาไปงาน”
“อาไปนะ อาก็อยู่ในงานตลอดนั่นแหละ แต่ที่ปอไม่เห็นอาเพราะอาติดธุระกับใครบางคน”
ใบหน้าของอุมารินทร์ร้อนผ่าวขึ้นอย่างคนมีชนักติดหลัง แม้เขาจะไม่ได้หันมาทางเธอ แต่เธอก็กลัวเหลือเกิน กลัวเขาจะโพล่งอะไรบ้าๆ ออกมาให้เธอเดือดร้อน เธอจึงได้แต่จ้องหน้าเขาอย่างขอร้องวิงวอนว่าอย่าพูดอะไรมากไปกว่านั้นเลย
“ใครเหรอคะ สำคัญกว่าปออีกเหรอ”
“เมื่อก่อนก็คงไม่สำคัญเท่าปอหรอก แต่ตอนนี้น่าจะสำคัญสำหรับอาพอสมควร”
“คงจะเป็นสาวๆ ล่ะสิ เออ...มัวแต่ชวนอาคุย ลืมแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการเลยค่ะ นี่คุณชาร์ลค่ะ” ปอไหมรีบเอ่ยแนะนำสามีให้กับคนมาเยือนรู้จักเมื่อหันไปเห็นสีหน้าบึ้งๆ ของราชันย์ สองหนุ่มใหญ่ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันมองหน้ากันและกันอยู่ครู่หนึ่ง แววตาของคนทั้งคู่เป็นแววตาของคนที่มีความมั่นคงทางอารมณ์พอสมควร หากกระนั้นก็ยังมีคนเผลอแสดงความหึงหวงออกมาผ่านแววตานั้น
“สวัสดีครับคุณชาร์ล ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการเสียทีนะครับ” พาทิศยื่นมือไปจับก่อน ทำให้ราชันย์จำต้องยื่นมาจับตอบทั้งๆ ที่ไม่ค่อยถูกชะตากับแขกของภรรยาสักเท่าไหร่
“ส่วนนี่อุ๋มลูกสาวของคุณชาร์ลค่ะ แล้วก็เป็นเพื่อนรักของปอด้วย” ปอไหมแนะนำพาทิศให้รู้จักกับอุมารินทร์ตามประสาซื่อ โดยไม่รู้ว่าทั้งพาทิศและอุมารินทร์ยิ่งกว่ารู้จักกันมาแล้ว
“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการเช่นเดียวครับคุณอุมารินทร์” พาทิศหันไปหาอุมารินทร์ตรงๆ เป็นครั้งแรก จากชื่อจริงของเธอที่เขาเอ่ยออกมาโดยที่ไม่มีใครในนั้นบอก ทำให้อุมารินทร์ยิ่งร้อนตัว พอเขายื่นมือมาเพื่อจะจับ เธอจึงทำแค่เพียงยกมือไหว้ ทั้งๆ ที่ไม่เคยอยากให้ความเคารพกับโจรปล้นพรหมจารีอย่างเขาเลยสักนิด
“อาทานข้าวมายังคะ ทานข้าวเย็นด้วยกันมั้ยคะ” ปอไหมเอ่ยชวนอย่างมีไมตรีและมีมารยาทอันดี
“อาไม่รบกวนหรอก แค่แวะมาเยี่ยมเยือน”
“รบกวนอะไรกันคะ อาอุตส่าห์มาเยี่ยมทั้งที”
“เกรงใจคุณชาร์ลน่ะ” พาทิศฉลาดพอจะโยนการตัดสินใจนั้นไปยังคนที่มีอำนาจมากที่สุดในบ้าน ซึ่งดูก็รู้ว่าไม่ค่อยจะชอบหน้าเขาสักเท่าไหร่ ก็แน่ล่ะ เมียก็ยังสาวแถมลูกสาวก็สวยขนาดนี้ จะมีใครยินดีต้อนรับผู้ชายอื่นที่มาเยือนแบบไม่สุจริตใจแบบเขาบ้าง
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เชิญตามสบาย คุณเป็นเพื่อนของคุณเก้าไม่ใช่เหรอ เพื่อนคุณเก้าก็เหมือนเพื่อนผม”
“ขอบคุณสำหรับมิตรภาพครับ”
ปอไหมยิ้มกว้าง พอจะรู้อยู่หรอกว่าสามีไม่เต็มใจจะต้อนรับพาทิศเท่าไหร่นัก แต่จะให้เธอตัดไมตรีหรือไม่ต้อนรับขับสู้คนที่ตัวเองรักเหมือนอา เธอก็ทำไม่ได้เหมือนกัน
“งั้นในระหว่างรอแม่บ้านตั้งโต๊ะ ปอจะพาอาไปเดินเล่นรอบๆ บ้านนะคะ”
“ไม่ต้องหรอกปอเดี๋ยวอุ๋มพาไปเอง ปอท้องอยู่ไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวเกิดสะดุดล้มขึ้นมาจะอันตรายกับน้องเปล่าๆ” อุมารินทร์รีบอาสาแทนทันที เพราะไม่อยากให้ปอไหมกับพาทิศมีโอกาสอยู่กันตามลำพัง ทั้งไม่อยากให้พ่อตัวเองไม่สบายใจที่เห็นภรรยาให้ความสนิทสนมกับผู้ชายอื่นจนเกินไป โดยไม่รู้ว่านั่นเข้าทางของคนเจ้าเล่ห์ที่ขุดหลุมล่อเอาไว้
“งั้นฝากด้วยนะอุ๋ม”
สรุปความได้เช่นนั้น อุมารินทร์จึงรีบเดินนำพาทิศออกไปยังสวนหย่อมข้างบ้าน เธอไม่ได้ตั้งใจจะพาเขาเดินชมบ้านหรอก แต่มีเรื่องอยากคุยด้วยตรงๆ ตามลำพัง ดังนั้นเมื่อลับสายตาคนในบ้าน เธอจึงเปิดฉากพูดในทันที
