เกือบหกโมงเย็น กวินทร์เดินออกมาจากห้องทำงาน หลังจากเขานั่งทำงานเพื่อรอเวลาฝนซาไปได้สักพักใหญ่ หากทันทีที่เปิดประตูห้องออกมา พลันพบกับหัวหน้ายามรักษาความปลอดภัยที่กำลังด้อมๆ มองๆ เข้ามาพอดี
“สวัสดีครับคุณกวินทร์ ผมขึ้นมาตรวจดูความเรียบร้อย พอดีผมเห็นข้างในเปิดไฟอยู่ครับ”
“ตามสบาย ผมจะกลับแล้ว”
เอ็มดีหนุ่มยกมือเป็นเชิงลา เมื่อเขากำลังเดินตรงไปยังลิฟต์ คนที่ละล้าละลังก็รีบตัดสินใจบอก
“คุณกวินทร์ครับ ผมขอรบกวนครับ”
“มีอะไรหรือ” ชายหนุ่มชะงักเท้า แล้วหันกลับมาเลิกคิ้วถาม
“ผมเห็นว่าคุณนลินียังไม่กลับบ้าน ผม เอ่อ...ทราบว่าคุณกวินทร์กับเธอไปทางเดียวกัน ผมก็เลยจะขออนุญาตให้คุณนลินีติดรถกลับบ้านด้วยได้ไหมครับ”
“นลินี? ใครหรือ?”
กวินทร์มุ่นคิ้วงุนงง เขานึกชื่อนี้ไม่ออก ซึ่งอีกฝ่ายก็ตีสีหน้าประหลาดใจกับคำถามของเขาเสียอีก
“คุณกวินทร์ไม่รู้จักเธอหรือครับ ก็คุณครีมที่เป็นหลานสาวของท่านประธานยังไงล่ะครับ”
หลานสาวของท่านประธาน...คำนี้ทำเอากวินทร์คอแข็ง
ถ้าเขาจำไม่ผิด เจ้าสัวมีลูกสองคน นั่นก็คือแม่ของเขากับลุง ซึ่งลุงยังครองตัวเป็นโสด ดังนั้นนอกจากเขากับน้องสาว เจ้าสัวธงชัยก็ไม่ควรมีหลานคนใดงอกขึ้นมาอีก
“เธอให้คุณมาขอผมอย่างนั้นหรือ”
“เปล่าครับ คุณนลินีกำลังรอรถแท็กซี่อยู่ข้างล่าง เธอเรียกรถให้มารับ แต่ไม่มีรถแท็กซี่ตอบรับสักคัน ฝนตกรถติดมันก็เป็นอย่างนี้ทุกที ผมเลยให้รปภ.ไปดักรอรถแท็กซี่หน้าตึกบริษัท แต่ก็ไม่มีรถว่างเข้ามาเหมือนกัน เธอรอรถอยู่ครึ่งชั่วโมงแล้ว ไหนๆ เธอก็ไปทางเดียวกับคุณกวินทร์ ผมขอให้เธอติดรถไปด้วยก็แล้วกันนะครับ”
ไม่ใช่ไปทางเดียวกัน แต่เธอคนนั้นอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกับเขาต่างหาก กวินทร์ไม่รู้ว่าหัวหน้ารปภ.เข้าใจไปตามที่พูดหรือเจ้าตัวรู้ดี แต่ตั้งใจพูดเลี่ยง
“งั้นคุณบอกให้เธอไปรอผมตรงประตูทางออกของชั้นจอดรถก็แล้วกัน อีกสิบนาทีผมจะลงไป”
“ได้ครับ ผมขอบคุณคุณกวินทร์มากครับ”
หัวหน้ารปภ.ออกอาการดีใจ ก่อนจะรีบเข้าไปในลิฟต์สำหรับพนักงาน ส่วนตัวเขาเองนั้นก็ทอดฝีเท้าไปยังลิฟต์สำหรับผู้บริหารอย่างอ้อยอิ่ง
นลินีบอกตัวเองไม่ได้ว่าควรรู้สึกอย่างไรเมื่อได้ยินคำพูดจากคนที่ยืนทำท่านอบน้อมอยู่ตรงหน้า...เจ้าตัวบอกเรื่องที่ทำลงไปโดยพละการ ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่หล่อนคิดจะทำ
“ผมเห็นคุณกวินทร์กำลังจะกลับพอดี ผมเลยขอเขาว่าให้คุณครีมติดรถกลับบ้านไปด้วยครับ คุณกวินทร์ก็ไม่ว่าอะไร เขาบอกให้คุณครีมไปรอตรงประตูทางออกของชั้นจอดรถ”
“แต่ครีมรอรถแท็กซี่ได้ ถ้าฝนขาดเม็ดมากกว่านี้ รถก็เข้ามาเอง รถแท็กซี่มันคงไม่หายไปทั้งคืนหรอกค่ะ”
“ผมขอโทษอีกทีครับที่ไม่ถามคุณครีมก่อน แต่ผม เอ่อ...”
คนหวังดียกมือขึ้นเกาหัวแกรก...เขาเป็นห่วงนลินี ไม่อยากให้หล่อนรอรถแท็กซี่จนมืดค่ำ แถมฝนตกหนักขนาดนี้ อาจต้องเจอน้ำท่วมถนนระหว่างทาง คิดแล้วมันคงลำบากมากไปสำหรับผู้หญิงคนเดียว
“เอาเถอะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวครีมจะขึ้นไปรอเขาที่หน้าประตูชั้นจอดรถก็แล้วกัน ยังไงครีมขอบคุณลุงนะคะ”
“ไม่เป็นไรครับคุณครีม”
หัวหน้ารปภ.ยิ้มออกมาได้ เขาตั้งใจทำงานอย่างดีที่สุด แต่คราวนี้ก็รู้ว่าความตั้งใจของเขาทำให้พนักงานที่พ่วงตำแหน่งหลานสาวท่านประธานขัดใจอยู่ไม่น้อย
ทางด้านนลินี เมื่อเดินขึ้นบันไดจากโถงล็อบบี้ของสำนักงานไปยังชั้นสองซึ่งเป็นทางออกสู่ลานจอดรถของผู้บริหาร หล่อนก็ชะเง้อมองออกไปด้านนอก เห็นว่ารถบีเอ็มดับเบิลยูสีน้ำเงินคันหรูยังจอดอยู่ในตำแหน่งที่จอดรถของกรรมการผู้จัดการ
เขายังไม่มา...นลินีพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยหล่อนยังมีเวลาเตรียมใจตั้งรับ
หญิงสาวเดินเตร็ดเตร่อยู่ตรงหน้าประตู เมื่อสักครู่หล่อนแอบหลบเข้าห้องน้ำครั้งหนึ่ง เมื่อกลับออกมาก็พบว่าบริเวณนี้ยังเงียบกริบไร้ผู้คนเหมือนเดิม จนเริ่มสงสัยว่าตนต้องรอเขาถึงกี่โมงกันแน่
ขณะกำลังคิดเพลินๆ พลันหญิงสาวก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินคำทักทายเสียงเบา แต่กลับดังกึกก้องอยู่ในอก
“ครีม! ยังไม่กลับบ้านหรือ”
ท่าทางของคนทักถามตื่นเต้น หากต่างกับหญิงสาวโดยสิ้นเชิง หล่อนถอยห่างจากเขาพร้อมทั้งกวาดสายตามองรอบๆ คล้ายกลัวใครจะมาเห็น
“อ้อ! ยังค่ะ...แต่ครีมกำลังจะกลับ”
