เหมือนฝันปาดเหงื่อออกจากใบหน้านวลใสของตนด้วยความเหนื่อยอ่อนแล้วถอนใจเล็กน้อยเมื่อวางถาดจานชามที่เก็บมาจากโต๊ะลูกค้าใส่ไว้ในรถเข็น วันนี้ลูกค้าเยอะกว่าทุกวันเพราะเป็นวันสิ้นเดือนตรงกับวันหยุดยาวหลายวัน และมีลูกค้าที่จองโต๊ะพิเศษหลายโต๊ะ รวมไปถึงห้องวีไอพีของภัตตาคารชื่อดังแห่งนี้ ซึ่งเธอมาทำงานหารายได้เสริมที่นี่หลังเลิกจากงานประจำที่เธอทำอยู่ในตำแหน่งพนักงานทั่วไปของบริษัทแห่งหนึ่ง เธอต้องหาเงินให้ได้ต่อเดือนไม่ต่ำกว่าสามหมื่นบาทเพื่อเก็บเงินให้ได้ตามจำนวน ที่จะต้องใช้ให้เจ้าหนี้รายใหญ่ของพ่อ เหมือนฝันทำแบบนี้มากว่าหกเดือนแล้วและตลอดเวลาหกเดือนที่ผ่านมาเธอแทบไม่เคยหยุดทำงานพิเศษยิ่งวันเสาร์อาทิตย์เธอแทบไม่เคยได้หยุด..
“ฝัน ลูกค้าวีไอพีที่ห้องสวีทริมน้ำนะ” วิกานดา เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ร้องบอกขณะกดรับออร์เดอร์ลูกค้าผ่านเครื่องมือทันสมัยไม่ต้องอาศัยกระดาษอีกต่อไป แต่เหมือนฝันก็มักจะพกกระดาษกับปากกาไว้ในกระเป๋าเสมอ เพราะเธอไม่ค่อยถนัดเรื่องเทคโนโลยีสักเท่าไหร่หากเป็นเรื่องงานเธอก็ใช้ได้แค่คอมพิวเตอร์สำหรับการทำงานเท่านั้น เพราะมีความชำนาญเป็นทุนเดิม จะเรียกว่าเธอเป็นพวกโลว์เทคก็ไม่ผิดนักและเธอก็ไม่อายที่จะบอกว่าใช้มันไม่เป็น โทรศัพท์ของเธอก็เป็นรุ่นปุ่มกดที่มีไว้ใช้โทรออกรับสายเท่านั้น
“จ้า..” หญิงสาวรับคำแล้วรีบเดินไปรอรับอาหารที่ช่องรับอาหารหน้าห้องครัวที่มีช่องสำหรับวางถาดอาหารไว้ให้พนักงานรับไปเสิร์ฟ เหมือนฝันถือถาดซึ่งมีอาหารหน้าตาน่ารับประทานอยู่สามอย่างไปยังโต๊ะวีไอพี ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวมากสำหรับลูกค้าที่มาเป็นหมู่คณะหรือมาเป็นครอบครัว หรือมากับคนรักที่ต้องการความเป็นส่วนตัว และทุกห้องจะตกแต่งงดงามมองเห็นวิวทิวทัศน์ริมแม่น้ำเจ้าพระยาอันงดงามได้ทุกย่ำยาม
เหมือนฝันเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดเข้าไปในห้องซึ่งมีชายหนุ่มอยู่สามคนเธอมองแวบเดียวโดยไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดมากไปกว่าพวกเขาสวมชุดสูทสุดเนี้ยบเหมือนนักธุรกิจ ที่เธอเคยเห็นในหนังสือและเคยเห็นคนในบริษัทที่พ่อของเธอเคยทำงานสวมใส่ เมื่อวางอาหารลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วเหมือนฝันก็เดินไปยืนข้างๆ โต๊ะเครื่องดื่มเพื่อรอบริการแก่ลูกค้าเพิ่มเติมตามที่ร้านได้อบรมมา
“ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวบอกพนักงานเสิร์ฟออกไป”
ชายหนุ่มคนที่นั่งก้มหน้าก้มตากับเอกสารในมือพูดขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าใครซึ่งเหมือนฝันก็เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างของเขาที่พ้นพนักเก้าอี้ขึ้นมาเท่านั้น และเมื่อตอนที่วางอาหารบนโต๊ะเธอก็ไม่ได้มองหน้าเขาด้วย
“เชิญออกไปก่อนนะครับ หากเราต้องการอะไรเพิ่มเติมเราจะเรียก”
ชายร่างสูงใหญ่หน้าตานิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ผายมือไปที่ประตูเหมือนฝันจึงเดินออกไปด้วยความโล่งใจ เธอเองก็อึดอัดหากจะต้องอยู่ในห้องที่มีผู้ชายตัวโตอยู่ในนั้นสามคน หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“อ้าว ฝันออกมาทำไมไม่รอดูแลลูกค้าล่ะ นั่นลูกค้าวีไอพีสุดพิเศษของร้านเลยนะ”
“เขาให้ฝันออกมาค่ะพี่วิว”
“ตายละ ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจรึเปล่า”
วิกานดาหน้ายุ่งกลัวว่าจะเกิดปัญหาเพราะรู้มาว่าลูกค้าในห้องนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน และยังเป็นเพื่อนสนิทเจ้าของร้านด้วย
“เปล่านะคะ ฝันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ท่าทางเขาอย่างกับมาเฟีย สงสัยกลัวว่าเราจะรู้แผนการค้ายารึเปล่าก็ไม่รู้” เหมือนฝันเอนตัวมากระซิบกระซาบอย่างที่ตนเองรู้สึก
“บ้าเหรอฝัน นั่นเพื่อนเจ้าของร้านนะ เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มหล่อชื่อดังทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังโสดอีกนะ”
“งั้นพี่วิวเข้าไปรอรับบริการพวกเขาเลยค่ะฝันกลัว”
“อะไรกัน มีแต่คนอยากคอยบริการคุณ ราม นี่มาแปลก ไม่อยากเห็นเขาเหรอ เป็นโชคดีของฝันมากเลยนะที่ได้บริการเขาน่ะ สาวๆ แทบจะฆ่ากันตายเพื่อให้ได้อยู่รับใช้เขาเลยนะวันนี้ แต่บังเอิญไม่มีใครว่าง ฮ่าๆ” วิกานดาหัวเราะเบาๆ
“คุณราม รามไหนคะพี่วิว” หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นทั้งสงสัยและรู้สึกสะกิดสังหรณ์ใจแปลกๆ
“อุ้ย ผู้จัดการร้านเรียกแล้ว พี่ไปแล้วนะแล้วไม่ต้องไปรอให้ใครไปทำหน้าที่แทนนะเพราะตอนนี้มีแค่ฝันคนเดียวที่ว่างพี่ไปล่ะ”
วิกานดาบอกเร็วๆ แล้วเดินไปหาผู้จัดการร้านที่ยืนหน้าหงิกรออยู่ เหมือนฝันถอนใจแล้วเดินไปยืนหน้าห้องแขกคนสำคัญอย่างรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย...
