“เราแค่เดินผ่าน คนข้างในพูดเสียงดังจนได้ยินเอง เราไม่ผิด” ฝนทิพย์เออออกับตัวเองเป็นตุเป็นตะ ก่อนจะเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เพราะทุกครั้งที่บิดามีประชุมแบบนี้ย่อมมีงานชิ้นสำคัญให้ทุกคนในทีมทำเสมอ ยกเว้นเธอที่เหมือนส่วนเกินเข้าไปทุกวัน คิดแล้วก็เศร้า
“เบื้องบนกำชับมาว่างานชิ้นนี้ห้ามพลาดเป็นอันขาด เพราะเป็นงานประมูลเครื่องเพชรมูลค่าหลายร้อยล้านและคนที่คิดจะชิงมันไปแบบฟรีๆ ก็มีไม่น้อย” เสียงของ พ.ต.อ.บรรพต ดังขึ้น เพราะงานนี้ถือว่าคือชื่อเสียงของกรมตำรวจก็ว่าได้ เขารับหน้าที่ดูแลโดยตรง เพราะข่าวในทางลับบอกว่างานนี้อาจมีการโจรกรรมเกิดขึ้น ที่สำคัญงานนี้คนใหญ่คนโตเข้าร่วมทั้งนั้น ไม่ว่าจะเพชรที่นำมาประมูลหรือเพชรตามตัวของบรรดาคุณหญิงคุณนายที่คงขนมาประดับเพื่ออวดบารมีต่างต้องได้รับการดูแลไม่แพ้กัน แค่ได้ฟังฝนทิพย์ก็ใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เธออยากเป็นหนึ่งในทีมงานครั้งนี้
“ครับท่านรอง” เสียงตอบรับในตำแหน่งของ พ.ต.อ.บรรพต แบบสั้นๆ ที่ดังขึ้นเป็นเสียงที่ฝนทิพย์คุ้นเคยดี เพราะนั่นคือเสียงของ ร.ต.อ.ตรีภพ นายตำรวจรุ่นพี่ที่สนิทกันมาหลายปีและยังเป็นลูกน้องที่รับงานโดยตรงจากบิดาเธอด้วย ที่สำคัญเธอยังไม่ได้พบหน้าชายหนุ่มมาตั้งหลายอาทิตย์ เพราะเขาไปทำงานลับของทางราชการ
“พ่อกับพี่ภพกำลังรับงานอะไร” คำถามดังขึ้นจากริมฝีปากอิ่ม แต่ ฝนทิพย์รู้ว่าในห้องทำงานของบิดาตอนนี้ไม่ได้มีแค่สองคนแน่ ท่าทางในห้องตอนนี้ดูเคร่งเครียดต้องเป็นงานสำคัญมากแน่ๆ
“ผมจะส่งคนไปเฝ้าสังเกตการณ์โดยรอบโรงแรมซึ่งเป็นสถานที่จัดงานก่อนครับ เพื่อดูความเรียบร้อยและกันคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากระยะ ทีมงานวันนั้นจะมีทั้งในและนอกเครื่องแบบแฝงตัวปะปนไปกับผู้เข้าประมูล” เสียงที่เอ่ยขึ้นครั้งนี้ฝนทิพย์ไม่คุ้นหู แต่สิ่งที่ได้ยินก็ทำเอาเลือดตำรวจในตัวพลุ่งพล่าน เธออยากร่วมเป็นหนึ่งในทีมงานครั้งนี้
“แฝงตัวเหรอ” แทบไม่ต้องคิดฝนทิพย์ก็ตัดสินใจในทันทีว่าเธอต้องทำงานชิ้นนี้ให้ได้ แค่คิดก็สนุกแล้ว
“ดี...ถ้าอย่างนั้นพวกคุณไปจัดการตามแผนให้เรียบร้อย พรุ่งนี้มาสรุปให้ผมฟังอีกครั้ง เพราะงานใกล้จะเริ่มแล้ว”
“ครับท่าน” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นรับอย่างพร้อมเพรียง ฝนทิพย์จับใจความได้คงมีราวสี่คนเป็นอย่างต่ำ เมื่อได้ยินเสียงขยับเก้าอี้หญิงสาวจึงรีบก้าวลงไปชั้นล่างทันที เพราะรู้ว่าการพูดคุยครั้งนี้จบลงแล้ว หญิงสาวยืนหลบมุมมองชายหนุ่มทั้งสามที่มั่นใจว่าเป็นตำรวจแน่นอนเดินกลับไปยังรถแล้วขับออกไป ส่วนอีกคนเหมือนกำลังมองหาอะไรอยู่ หญิงสาวจึงเดินเข้าไปหา
“พี่ภพ”
“ฝน” รอยยิ้มของนายตำรวจหนุ่มผุดขึ้นบนใบหน้าทันที เพราะเขากำลังมองหาเธออยู่นั่นเอง แม้จะเป็นตำรวจด้วยกันทั้งคู่ แต่เขาทำงานเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบเสียเป็นส่วนใหญ่ การที่จะเข้าไปคุยกับเลขาของนายตำรวจที่มียศสูงกว่าบ่อยๆ นั้น ก็กลัวว่าจะถูกใครต่อใครมองฝนทิพย์ไม่ดี
“ไม่เจอกันตั้งหลายวัน พี่ภพสบายดีไหมคะ แล้วงานลับนั่นลุล่วงไหม”
“สบายดีครับ ส่วนงานลับก็ลุล่วง เป้าหมายถูกจับได้แล้ว”
“เยี่ยม” ฝนทิพย์ชูนิ้วหัวแม่มือให้ชายหนุ่ม
“แล้วฝนล่ะ พักนี้เป็นไงบ้าง” น้ำเสียงทุ้มๆ บวกกับแววตาที่แสดงออกว่าห่วงใยเอ่ยถามอย่างไม่ปิดบัง เพียงแต่ฝนทิพย์ยังไร้ประสบการณ์เรื่องความรักและคิดกับตรีภพเป็นเพื่อน เป็นพี่ชายคนหนึ่งจึงมองแววตานั้นไม่ออกว่าแฝงความนัยอะไรไว้ เพราะถ้ามองออกหญิงสาวจะรู้ได้ทันทีว่านายตำรวจตรงหน้านั้นคิดยังไงกับเธอ
“เซ็ง” พูดไปก็ทำหน้าเบื่อโลกตามคำพูด เพราะเส้นความอดทนของเธอเหลือน้อยนิดแล้วนั่นเอง
“เรื่องงานอีกแล้วล่ะสิ ถึงตอบอย่างเซ็งๆ แบบนี้” หัวคิ้วดกหนาของนายตำรวจหนุ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เพราะเดาออกว่าฝนทิพย์เซ็งด้วยเรื่องอะไร เธอบ่นกับเขาทุกครั้ง ตรีภพอยากช่วยแต่ก็ได้แค่คิด
“พี่ภพว่างไหม ต้องไปทำงานต่อหรือเปล่า ถ้าว่างนั่งคุยกับฝนสักสิบนาทีนะ เราจะได้ทานของว่างด้วยกัน” คำเอ่ยชวนของฝนทิพย์มีหรือที่ตรีภพจะปฏิเสธต่อให้ยุ่งแค่ไหนถ้าได้ยินแบบนี้เขาก็ต้องหาเวลาให้เธออยู่แล้ว คิดถึงใบหน้าหวานๆ คำพูดอ้อนๆ นี้อยู่ทุกลมหายใจ
