ดวงใจปฐวิน

“คุณจะให้นางอยู่ในฐานะนี้อีกนานแค่ไหนคะ...”

อังศณาตัดสินใจพูดออกไปซึ่งคำถามของเธอทำให้คนที่กำลังเลาะเล็มพรมจูบไปตามแก้มเนียนชะงักแล้วมองหน้าเธอนิ่ง อังศณากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นเมื่อเห็นแววตาของเขา

“ถามทำไม หรืออยากจะไปหาผัวใหม่...” ชายหนุ่มถามเสียงแข็งเมินหน้าหนีแล้วลุกขึ้นด้วยท่าทางหงุดหงิด

“นางก็แค่... อยากรู้ว่าเวลาของนางบำเรออย่างนางจะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่เท่านั้น นางไม่อยากอยู่ในสภาพนี้...”

“เธอต้องการอะไรที่มากกว่านี้ล่ะ เราสนุกกันแล้วก็จบ เงินฉันก็มีให้เธอ อะไรที่เธออยากได้มากกว่านี้ล่ะ”

เขาถามเสียงเย็นแววตาคมเข้มมองหยันจนอังศณาหน้าร้อนด้วยความอับอาย... ร่างสูงผละไปโดยที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้า ร่างแกร่งแข็งแรงล่ำสันงดงามไปด้วยกล้ามเนื้อทำให้หญิงสาวใจแกว่งได้ทุกยามที่เห็น แต่เธอก็เขินอายเกินกว่าจะมองเขาในสภาพนี้ได้จึงหันหน้าหนีภาพชายหนุ่มที่แสนเร้าใจด้วยใบหน้าแดงก่ำ...

“เปล่าค่ะ เพียงแต่ได้ยินพนักงานพูดกันว่าอีกไม่นานคุณจะต้องแต่งงานกับคู่หมั้นของคุณ... นางก็เลยคิดว่าเรา เอ่อ.. ควรจะยุติความสัมพันธ์แบบนี้เสียที...”

“แค่นี้เหรอที่ต้องการ”

“ค่ะ...” เธอตอบเขาเสียงเบาแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอด้วยซ้ำ

“เรื่องนี้ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าเราควรจะมาสนุกกันต่อเมื่อต้องการหรือว่าเราควรจะต่างคนต่างไป” เขาพูดอย่างเลือดเย็นแต่กรีดใจของเธอให้เลือดไหล...

“แต่นางไม่อยากอยู่ในสภาพนี้อีกต่อไปแล้ว นางไม่อยากอยู่ในสภาพนี้คุณเข้าใจมั้ย...” อังศณาตัดสินใจพูดออกไปด้วยน้ำเสียงดังชัดถ้อยชัดคำ ปฐวินหันมามองด้วยแววตาที่ทำให้อังศณาหายใจติดขัดและขื่นขมในลำคอ

“ฉันว่าเธอต้องการอย่างอื่นมากกว่าล่ะมั้งนาง คราวก่อนก็แอบปล่อยข่าวเพื่อหวังเรียกร้องบางอย่างจากฉัน คราวนี้ก็มาทำเรียกร้องอิสระเพื่อให้ฉันผูกมัดเธอไว้หลอกล่อฉันเพื่อให้ฉันหลงกล เธอยากให้ฉันรับผิดชอบด้วยการแต่งงาน นี่ใช่ไหมล่ะที่เธอต้องการ...”

ชายหนุ่มพูดด้วยความทระนงตัว คนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องผูกมัดนางบำเรอด้วยการแต่งงาน เขาจะหาผู้หญิงที่สวยกว่าดีกว่าอังศณาได้เป็นร้อย... ชายหนุ่มคิดอย่างมั่นใจในตนเอง

“ไม่จริง... ฉันไม่เคยอยากเรียกร้องอะไรจากคุณแม้แต่น้อย ไม่เคยอยากอยู่ใกล้ๆ คุณด้วยซ้ำอย่าหลงตัวเองนักเลย สาเหตุที่ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะอะไรคุณก็น่าจะรู้ดี...”

“แล้วที่ครางระงมเรียกร้องเอาจากฉันทุกครั้งที่ฉันอยู่ในตัวเธอมันคืออะไรล่ะอังศณา...”

“หยาบคาย... จิตใจคุณทำด้วยอะไรกัน ทำไมต้องคิดว่าคนอื่นเขาอยากจะได้คุณนักจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้คุณมากราบกรานให้ฉันรับคุณเป็นสามีฉันก็ไม่มีวันเอาคุณมาเป็นสามีแน่นอน...”

หญิงสาวกรีดร้องใส่เขาเมื่อคำพูดหยาบคายร้ายกาจนั้นมันทำให้เธอดูไร้ศักดิ์ศรีเหลือเกิน...

“ฉันก็ไม่มีวันคว้าเธอมาเป็นเมียหรอกอังศณา... ที่เห็นว่าฉันยังนอนกับเธอก็เพราะฉันยังไม่เบื่อก็เท่านั้น เธอเองก็อย่าสำคัญตัวเองนักเลย” ปฐวินเองก็ตอบกลับมาด้วยความกราดเกรี้ยว

ผู้หญิงอะไรชวนหาเรื่องได้อย่างน่าทึ่งทั้งที่เมื่อครู่เธอยังครางกระเส่าเร่าร้อนอยู่ใต้ร่างเขา แต่ดูตอนนี้สิเธอกลับมาตะโกนใส่หน้าเขา หาเรื่องทะเลาะกับเขาได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว ซ้ำยังพูดว่าเธอไม่มีวันจะยอมรับเขาเป็นสามีเธออีกด้วยจะอวดดีเกินไปแล้ว...

ปฐวินรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่เคยรู้สึกว่าถูกลบเหลี่ยมมากขนาดนี้มาก่อน อังศณาก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เขาอยากจะได้เธอเท่านั้น เธอไม่มีค่าอะไรมากกว่านั้นเลย แต่ทำไมแค่คำพูดของเธอที่ว่าไม่อยากได้เขาเป็นสามีถึงได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ในใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่ต้องมาพบกันอีก นับจากวันนี้เราจบกัน” อังศณาแหวกลับยังไม่ยอมแพ้

“เธอจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่ต้องการตราบใดที่ฉันยังต้องการเธออยู่อังศณา คนที่จะพูดว่าเราจบกันได้มีแค่ฉันเท่านั้น เธอไม่มีสิทธ์มาชิ่งหนีฉันไม่ว่าฉันจะแต่งงานกับใคร หรือมีใครกี่คนก็ตาม...” ปฐวินเดินมายังคนตัวเล็กที่ตะโกนใส่เขาด้วยความฉุนเฉียว มือหนาขยุ้มไหล่เปล่าเปลือยแล้วเขย่าแรงๆ จนอังศณาหัวสั่นหัวคลอนเลยทีเดียว...

“คนทุเรศ คุณมันคนไม่มีหัวใจ...”

“รู้ก็ดีแล้ว... อย่าได้มาพูดเรื่องนี้กับฉันอีก ฉันจะเป็นคนบอกเองว่าเราจะจบกันเมื่อไหร่...”

ปฐวินพูดจบก็เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างฉุนเฉียว อังศณามองตามแผ่นหลังแกร่งเปล่าเปลือยไปด้วยความเจ็บปวด... เธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้นานแค่ไหน เขาจะรู้ไหมว่ายิ่งเธออยู่ในสภาพนี้นานเท่าไหร่เธอก็ยิ่งเจ็บปวดและยิ่งตัดใจจากเขายากมากขึ้น

หนุ่มสาวต่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง โดยไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างทำร้ายจิตใจกันและกันโดยไม่รู้ตัว...