จากแม่หญิงคนงามแห่งอโยธยา
สู่กรุงเทพเมืองฟ้าอมร
แม่หญิงหวังให้พี่หมอสั่งพี่หมอสอน
จักว่านอนแลสอนง่ายด้วยตั้งใจ
แต่พี่หมอกลับอ่อนโยนจนหวั่นไหว
ทำหัวใจมิใคร่อยู่กับเนื้อตัว
ดั่งแสงสว่างชี้ทางยามมืดมัว
ที่เคยกลัวกลับมลายหายสิ้นไป
ยิ่งนานวันรักรุกคืบสู่หัวใจ
ฤๅชะตาไซร้ลิขิตให้เรามาพบพาน
ดลบันดาลให้อยู่เคียงคู่กัน
ถ้าเยี่ยงนั้นข้าจักอยู่เป็นคู่เคียง
…..
แปรงปัดแก้มถูกบรรจงปัดไล้เบา ๆ ลงบนผิวแก้มขาวละเอียดลออของคนดวงหน้าหวานเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ช่างแต่งหน้าจะค่อย ๆ วางแปรงลง แล้วสำรวจผลงานตัวเองอีกครั้ง ใบหน้างดงามหมดจดสร้างความภาคภูมิใจให้แก่ช่างแต่งหน้าไม่น้อย
“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณฟ้าชอบรึเปล่าคะ”
“ฟ้าชอบค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
สิ้นคำนั้นช่างแต่งหน้าก็ค้อมศีรษะรับ ก่อนจะก้าวออกไปจากห้อง ปล่อยให้เจ้าของห้องนั่งอยู่หน้ากระจกเพียงลำพัง
เจ้าของดวงตากลมโตจ้องมองตัวเองในกระจกนิ่ง ริมฝีปากรูปกระจับที่เคลือบด้วยลิปสติกสีโอลด์โรสค่อย ๆ คลี่ยิ้มเต็มใบหน้า แม้กระทั่งแววตาของเธอก็ยังเปล่งประกายทอแสงแห่งความสุข เรียวปากบางค่อย ๆ เผยอและขยับเขยื้อนเอื้อนเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น
“ฉันชื่อ ‘ฟ้ารดา มหานคร’ เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของคุณก้องเกียรติ และคุณรดาภา มหานคร เจ้าของห้างทองสี่สาขาในกรุงเทพฯ”
