นนทวัฒน์ชื่อเสียเป็นส่วนมากเรื่องผู้หญิง หนุ่มหล่อที่ใช้ชีวิตโลดแล่นบนเส้นทางสีเทา เขาเห็นเพศตรงข้ามเป็นแค่ขนมหวานใกล้มือ พร้อมที่จะ ‘ซื้อ’ และพร้อมที่จะโยนทิ้ง หากหมดความสนใจ ฤทธิ์เป็นผู้ชายเหมือนนนทวัฒน์ยังรู้สึกไม่ดีด้วยเลย แล้วมินตราที่ดำเนินชีวิตมาแบบคนจริงจังทุกย่างก้าว จะทนผู้ชายอย่างนนทวัฒน์ได้เหรอ ไม่เข้าใจความคิดของญาติผู้ใหญ่ของชายหนุ่มเหมือนกัน สมัยนี้เด็กหัวแข็งและไม่ค่อยยอมฟังคำสั่งสอนของคนที่โตกว่า ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว
แต่...ในสังคมคนรวยคงแตกต่างกันแหละ
พวกเขาบูชาเงิน นับถือเฉพาะคนระดับเดียวกัน
และหากไม่มองอย่างอคตินัก คงรู้จุดจบได้อย่างชัดเจนคนสองคนที่แตกต่างกันสุดขั้ว ไร้ความพิศวาส ชีวิตครอบครัวที่เริ่มต้นด้วยการถูกบังคับ...จุดจบคงไม่ต้องเดา
อาคารหลังใหญ่ตั้งอยู่ริมถนนย่านนักธุรกิจ นี่คือสำนักงานใหญ่ที่ฝ่ายบริหารระดับสูงของส่งไพศาสกรุปทำงานอยู่ ส่วนฝ่ายผลิต หรือโกดังเก็บสินค้าจะอยู่ที่อีกที่หนึ่ง มินตราต้องการพบบุคคลสำคัญเธอเลยจำใจเดินทางมาที่นี่
กว่าจะฝ่าการจราจรที่ติดหนึบมาได้ก็หัวเสียไม่รู้กี่รอบ เธอไม่เข้าใจคนในเมืองนักหรอก พวกเขาทนอยู่กันได้ยังไง ทั้งมลภาวะที่เป็นพิษ และการแข่งขันที่ทำให้ตัวเองต้องกระตือรือร้นอยู่ตลอดเวลา แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่เธอบุกฝ่าเข้ามานี่ ก็แทบกรีดร้องนับรอบไม่ไหว
“ถ้าฉันต้องมาอยู่ที่นี่คงประสาทกินตายพอดี”
หลังจอดรถยนต์ในที่ส่งไพศาสมีไว้บริการ มินตราเดินลากขามาที่โถงทางเดินด้านหน้าและบอกจุดประสงค์ของเธอกับพนักงานต้อนรับที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะประชาสัมพันธ์
สายตาดูแคลนกวาดมองขึ้นๆ ลงๆ หลายรอบ มินตรายกมือกอดอกจ้องมองกลับ เธอรู้ดีว่าพนักงานสาวตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่
การแต่งตัวของเธอขัดกับสถานที่ รอบตัวเธอมีแต่คนแต่งตัวดีผู้ชายใส่สูทผูกไท ผู้หญิงสวมชุดเดรสสีสดใส แต่เธอสวมแค่เสื้อเชิ้ตยีนสีซีดกับกางเกงวอร์มสีเทาและรองเท้าผ้าใบที่จำสีเดิมแทบไม่ได้
“ฉันต้องการพบคุณนนทวัฒน์ค่ะ”
“นัดไว้หรือเปล่าคะ ถ้าไม่ได้นัดไว้ ท่านคงไม่อนุญาตให้คุณพบ”
“ฉันมีจดหมายคุณท่านมาด้วย บอกเขานะคะวาฉันชื่อมินตรา”
มินตราอธิบาย เธอใช้จดหมายแนะนำตัวที่ครั้งหนึ่งแสงแขให้ไว้ เธอพยายามยื้อสุดฤทธิ์ เพื่อขอเวลาให้ตัวเอง แต่เวลาที่เธอยื้อไว้ใกล้หมดแล้ว เธอไม่อยากกลายเป็นคนเนรคุณ ดังนั้นเธอต้องมาตกลงกับนนทวัฒน์เสียก่อน
ซองสีขาวถูกยื่นให้ พนักงานสาวรับมาเปิดดูและติดต่อไปหาคนที่เธอต้องมาหาเขา
มินตราใช้เวลารอเกือบสามสิบนาที
กว่าผู้ชายคนนั้นจะอนุญาตให้เธอขึ้นไปพบเขาได้
เธอถอนใจเดินคอตกเข้าไปโดยสารลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังยอดปราสาท ที่ที่เธอไม่เคยคิดจะขึ้นไปเหยียบสักครั้งเลย
ประตูไม้สีฮอกกานีปิดสนิท เลขานุการหน้าห้องที่ควรนั่งประจำที่ก็ไม่อยู่ หญิงสาวจิปาก ยืนทำให้เกือบสามนาทีถึงได้ยกมือเคาะประตู แต่แล้วมือที่ทำท่าจะเคาะประตูแรงๆ ก็ต้องยกค้างไว้
“อ่าว์ อย่าคะบอส อูยยย อย่าทำแบบนั้น นินเสียว”
เสียงครางกระเส่าดังเล็ดลอดบานประตูตรงหน้าออกมา มินตราเม้มปาก ยืนตัวแข็ง เธอด่าชายหนุ่มที่อยู่หลังประตูบานนี้แบบสาดเสียเทเสีย เขาคือทายาทส่งไพศาสกรุป เป็นหลานชายคนเดียวที่แสงแขภูมิใจนักหนา ทุกครั้งที่แสงแขแวะไปที่สถานสงเคราะห์นางจะพรรณนาความเก่งกาจของหลานชายให้มินตราฟังตลอด เธอไม่เคยค้านเพราะหากเป็นเรื่องงานนนทวัฒน์เก่งกล้าสมราคาคุย แต่หากเป็นเรื่องส่วนตัว ชื่อเสียของเขาเธอได้ยินมาบ้างปละปลาย แต่ก็ไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะมักมากจนไม่เลือกสถานที่และเวลาเช่นนี้
เท่าที่ตามข่าวของเขา ชีวิตการเป็นนักรักของเขาประสบความสำเร็จพอๆ กับการเป็นนักธุรกิจ
ก๊อกๆ ..
บทที่3.สนามรบ
สะโพกสอบบดเป็นวงกลม กระแทกอัดแรงๆ จนเลขานุการสาวตัวกระเพื่อม หล่อนกรีดร้องออกมาและผวากอดเขาไว้ นนทวัฒน์เบียดหน้าขาครั้งสุดท้ายก่อนจะถอนความองอาจออกมาจากสัดส่วนนุ่มนิ่ม เขารูดถุงยางอนามัยใช้แล้วทิ้งลงถังขยะ กำลังจะรูดซิป เสียงเคาะประตูรัวๆ จากด้านนอกก็ดังขึ้น
ก๊อกๆ ...
ชายหนุ่มเลิกหัวคิ้วขึ้นสูง นลินตะเกียกตะกายลงจากโต๊ะทำงาน เธอควานมือหากางเกงชั้นในมาสวมช่วงล่างเร็วๆ พลางส่งยิ้มหยาดเยิ้มให้เจ้านายหนุ่ม เนื้ออ่อนๆ ด้านในยังเต้นตุ๊บๆ ไม่เลิก
