“ถ้ามาเรียสหายดีแล้วก็คงไม่จำเป็นกระมังคะที่ฉันต้องเดินทางไปถึงนอร์เวย์”
“จำเป็นสิครับ!”
เสียงนั้นดุดันจนหญิงสาวตกใจ ทว่าเพียงครู่เขากลับทำให้เธอประหลาดใจมากขึ้นอีกด้วยการจับมือบางไปเกาะกุมไว้และมีทีท่าอ่อนโยนลง
“ได้โปรดเถอะนะครับ...คุณพลอยพิชญา น้องชายของผมหายจากอาการบาดเจ็บก็จริง แต่เขามีอาการซึมเศร้าจนต้องพึ่งจิตแพทย์ ตอนนี้เราพยายามทำทุกวิถีทางให้เขามีสภาพจิตใจที่ดีขึ้น และทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการ และสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการได้พบคุณ”
“แต่...”
“ได้โปรดเถอะนะครับ”
เบนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ใกล้มากขนาดที่ลมหายใจร้อนเป่าปะทะผิวแก้มของหญิงสาว พลอยพิชญาตัวสั่นเล็กน้อย เธอไม่เคยชิดใกล้กับผู้ชายมากขนาดนี้เลย มันทำให้เธอหวั่นหวามจนบอกไม่ถูก
“ค่ะ...ฉันก็อยากให้มาเรียสหายเร็ว ๆ แต่...เอ...ฉันคงไม่มีเงินพอที่จะเดินทางไปประเทศของคุณหรอกค่ะ”
“นั่นไม่ใช่ปัญหา ผมบอกแล้วยังไงว่าจะทำทุกอย่างตามที่น้องชายของผมต้องการ ผมยินดีจะออกค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปประเทศของผมให้คุณทั้งหมด ถ้ามันจะช่วยให้มาเรียสพ้นจากอาการซึมเศร้าได้”
ชายหนุมกล่าวขณะบีบมือบางไว้แน่น ใบหน้าคร้ามเข้มยังคงอยู่ใกล้หญิงสาวเสียจนเขาเองก็เห็นชัดว่าพลอยพิชญาเป็นผู้หญิงที่สวยมากแค่ไหน แต่ผู้หญิงยิ่งสวยก็ยิ่งอันตราย เบนคิดในใจกับความรู้สึกบางอย่างที่แล่นปรี่ขึ้นมา
“ตกลงนะครับ”
เขาเปลี่ยนจากกุมมือหญิงสาวเป็นจับไหล่ของเธอและจ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลสวยใสคู่นั้น
“พรุ่งนี้ผมจะให้คนมารับคุณไปสนามบิน คุณพักอยู่ที่พี.เค. อพาร์ตเม้นท์ ใกล้กับรีสอร์ตนี่ใช่ไหมครับ?”
เบนทำให้เธอประหลาดใจอีกครั้ง เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงานหรือที่พัก เขาคงตั้งใจมาหาเธอตามความต้องการของมาเรียสจริง ๆ
“ค่ะ...ค่ะ...เอ้อ คุณ...”
“เรียกผมว่าเบนก็ได้ครับ คุณ...”
“พลอยค่ะ”
หญิงสาวหรุบเปลือกตาลงต่ำ เธอรู้สึกเขินอายที่อยู่ใกล้เขาจนรู้สึกถึงลมหายใจร้อน เขาอยู่ใกล้เธอมากเกินไปแล้ว มากจนเธอมีอาการสั่นสะท้านขึ้นมาเล็ก ๆ
“ครับ...คุณพลอย”
ร่างสูงพูดเสียงนุ่มก่อนค่อย ๆ ปล่อยมือเรียวบางอย่างอ้อยอิ่งแล้วเดินจากไป ท่าทีสุภาพของเขาทำให้เธอคิดเพ้อฝัน ใช่แต่หน้าตาของเบนจะเหมือนน้องชาย แต่เขายังมีอะไรหลายอย่างคล้าย ๆ กันด้วย
พลอยพิชญาเริ่มคิดถึงมาเรียส หนุ่มเชื้อสายไวกิ้งอายุ 28 ที่มีความเป็นมิตรและหน้าตาหล่อเหลา เขาเป็นผู้ชายประเภทที่ใคร ๆ ต่างฝันหา แต่มาเรียสมีผู้หญิงในสายตาเพียงคนเดียวเท่านั้นคือ ดาริน สาวสวยชาติตระกูลดีซึ่งตอนนี้อยู่ต่างประเทศเช่นกัน ดารินและเธอเป็นเพื่อนสนิทกันแม้ต่างฐานะ พลอยพิชญาเกิดมาในครอบครัวซึ่งฐานะการเงินง่อนแง่น เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัยก็เป็นได้แค่พนักงานเสิร์ฟในรีสอร์ตหรู
ในขณะที่ดารินใช้ชีวิตฟู่ฟ่าและมีเพื่อนชายรูปหล่อร้ายกาจอย่างมาเรียส เขาเป็นหนุ่มนอร์เวย์ที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจ ทั้งสองมักไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอจนแม้แต่เธอก็ยังนึกอิจฉา เธอรู้สึกชอบมาเรียสแต่แอบเก็บไว้ในใจลึก ๆ ตลอดมาและยอมหลีกทางให้ดารินอย่างไม่มีข้อกังขา หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ แต่ก่อนจะเดินกลับไปห้องอาหารเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ร่างบางล้วงมันจากกระเป๋ากระโปรงและเสียงปลายสายที่ได้ยินก็ทำให้เธอแปลกใจ
“พลอย...นี่ดารินนะ พลอยทำอะไรอยู่”
“ดี้!...นี่เธอจริง ๆ หรือ ดี้กลับมาจากต่างประเทศแล้วหรือ?”
“เปล่าจ้ำ...ตอนนี้ดี้อยู่ที่สวีเดน ดี้คิดถึงพลอยจังเลย”
เสียงอีกฝั่งบอกความตื่นเต้นไม่ต่างกัน พลอยพิชญาถึงกับน้ำตาซึมและกุมโทรศัพท์แน่น
“ดี้...นี่ก็ปีหนึ่งแล้วนะ ที่เราไม่ได้เจอกัน พลอยนึกว่าดี้จะลืมเพื่อนคนนี้เสียแล้ว”
“พลอย...ดี้จะลืมพลอยได้ยังไง ดี้น่ะ ยังเป็นหนี้พลอยอยู่มากเลยนะ วันนั้นถ้าพลอยไม่รับผิดแทน ดี้ก็คงต้องแย่แน่ ๆ “
