สัญญาพราย

บทนำ

ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปตามทางดินแคบๆ พาดผ่านต้นหญ้าสูงครึ่งแข้ง เขาเดินโดยไร้จุดหมายรู้แค่ต้องมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ แม้เหนื่อยจนเหงื่อไหลก็ยกมือปาดทิ้งแล้วเดินต่อไปแบบหยุดไม่ได้ ความรู้สึกว่ามีคนคอยอยู่ทำให้หยุดเดินไม่ได้ เขาเดินต่อไปจนเห็นต้นไม้ใหญ่อยู่สุดปลายทาง ความรู้สึกบอกว่านั่นไงถึงแล้ว ต้นไม้ต้นนั้นคือจุดหมาย เขายินดีจนวิ่งไปอย่างไม่รู้สึกเหนื่อย หยุดใต้ต้นไม้แหงนมองคอตั้งบ่ากับกลิ่นหอมสดชื่น ก่อนจะนั่งยองๆ เก็บดอกไม้หอมที่ร่วงลงกราดเกลื่อนพื้น

“ดอกไม้สวยจัง เจ้าคอยฉันอยู่หรือ”

“ข้าต่างหากคอยเจ้าอยู่”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะ เขาแหงนหน้าขึ้นมอง จังหวะนั้นปลายผ้าผืนหนึ่งก็ตวัดรัดรอบคอแล้วกระชากร่างเขาขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เขาส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว ดิ้นรนเพื่อยื้อชีวิต แต่ยิ่งดิ้นยิ่งรัดรึงจนรู้สึกเหมือนจะขาดใจแล้วรอมร่อ ในวินาทีที่กำลังจะขาดใจฟ้าก็ผ่าลงมาทำให้ผ้าขาด ร่างเขาร่วงลงพื้นอย่างรวดเร็ว ทว่ามันจมดิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ถึงพื้นเสียที

จนเขาสะดุ้งตกใจตื่น