บทที่ 2
เริ่มต้นด้วยการทำลายคนเลว
เลือดที่หน้าผากเพิ่งจะหยุดไหล กลับไหลอีกครั้งเพราะเจ้าออกแรงมากเกินไป
ตอนนี้หลินเยว่เลี่ยง เต็มไปด้วยเลือดบนใบหน้า ดูน่ากลัวมาก
ซุนหลี่ซื่อกลัวแล้ว แต่ให้กลับไปแบบนี้ เจ้าก็ไม่ยอม
เมื่อใช้วิธีแข็งไม่ได้ เจ้าก็ใช้วิธีอ่อน
คิดแล้ว เจ้าร้องไห้โฮ: "ต้าห่ายลูกแม่ ลูกชายผู้น่าสงสารของแม่......"
"แม่ไม่มีความสามารถพอจะพาภรรยามาให้ลูก แม่ขอโทษลูกด้วย...... แม่จะไปอยู่กับลูกใต้ดิน......"
พูดจบ ซุนหลี่ซื่อก็ทำท่าจะชนกำแพง
มีคนเห็นท่าทางเจ้า รีบยื่นมือห้ามไว้
แต่ซุนหลี่ซื่อดิ้นสุดแรง
หลินเยว่เลี่ยงยกมีดขึ้นอีกครั้ง: "อย่าห้ามเจ้า ปล่อยให้ชน อย่างมากข้าหลินเยว่เลี่ยงก็แลกชีวิตต่อชีวิต......"
พอพูดจบ ทุกคนเงียบกริบ
ซุนหลี่ซื่อก็หยุดดิ้น จ้องตาหลินเยว่เลี่ยง
หลินเยว่เลี่ยงหมุนมีดในมือ จ่อที่คอตัวเอง
พูดทั้งยิ้มทั้งไม่ยิ้ม: "ชนสิ! ถ้าเจ้าชนตาย ข้ารับรองจะตายตามไป......"
หวังซื่อเห็นลูกสาวอารมณ์รุนแรง รู้สึกกลัว
เจ้ากำลังจะเดินไปห้าม แต่ถูกหยางซื่อที่อุ้มลูกเพิ่งออกมาจากบ้านห้ามไว้
เจ้ากระซิบ: "แม่ หนูว่าเยว่เลี่ยงแค่ขู่ อย่าไปทำให้เสียเรื่อง"
หวังซื่อได้ยินลูกสะใภ้คนโตพูดแบบนี้ แม้ในใจจะยังไม่สบายใจ แต่ก็เลือกที่จะเชื่อคำพูดเจ้าสักครั้ง
หลินเยว่เลี่ยงมองซุนหลี่ซื่อเย็นชา: "ชนสิ ข้ารออยู่นี่!"
ภาพนี้ทำให้ทุกคนตกใจจนสูดหายใจเฮือก
นี่ยังเป็นหลินเยว่เลี่ยงคนเดิมที่อ่อนโยนอยู่หรือ?
ซุนหลี่ซื่อถูกการกระทำของเจ้าทำให้ตกใจจนโง่ไป ยืนอยู่ตรงนั้นถอยก็ไม่ได้ไปก็ไม่ถูก
ใบหน้าแก่ๆแดงๆเขียวๆ คอยส่งสัญญาณตาให้ลูกชายคนโตซุนต้าเจียง
ซุนต้าเจียงรู้ว่าวันนี้คงเอาดีอะไรไม่ได้จากบ้านตระกูลหลิน เขากลอกตาไปมา เดินไปข้างๆซุนหลี่ซื่อ
พอยืนมั่นคง ซุนหลี่ซื่อก็ล้มพับไปทางลูกชาย......
แกล้งเป็นลม กลเม็ดของคนโบราณก็ลึกล้ำดีนะ......
หลินเยว่เลี่ยงบ่นในใจ
ข้างๆนั้น ภรรยาของซุนต้าเจียงก็ร่วมมืออย่างดี โผเข้าไปกอดซุนหลี่ซื่อ พูดน้ำเสียงสะอื้น:
"แม่จ๋า...... ท่านอย่าตายแบบนี้นะ ลูกสะใภ้ยังต้องดูแลท่านอีก......"
"น้องชายคนที่สองจากไปแล้ว ล้วนเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้มีดวงกินผัว บ้านเราไม่อาจให้ผู้หญิงที่มีดวงแรงแบบนี้เข้าบ้าน......"
หวังซื่อก็ตกใจ ซุนหลี่ซื่อจะไม่ตายจริงๆนะ?
หลินเยว่เลี่ยงค่อยๆเอามีดออกจากคอ เดินทีละก้าวไปข้างๆซุนหลี่ซื่อ
ยกคิ้ว: "จุ๊จุ๊ ไม่ใช่โกรธข้าตายจริงๆนะ?"
ซุนต้าเจียงกำลังจะโต้กลับ หลินเยว่เลี่ยงก็พลันกรีดร้อง:
"กรี๊ด...... ดูนั่นสิ มีงูเลื้อยขึ้นตัวแม่เจ้าแล้ว!"
ซุนหลี่ซื่อร้อง "โอ้ย" เสียงดัง ร่างกายกระโดดขึ้นทันที
หลินเยว่เลี่ยงหัวเราะอย่างไม่ซื่อ: "ฮ่าๆๆๆ...... แกล้งเป็นลมแต่โดนจับได้แล้วสิ?"
คนรอบข้างที่มาดูเรื่องสนุก เห็นภาพนี้ก็เข้าใจทุกอย่าง
พากันหัวเราะตามเสียงหัวเราะของหลินเยว่เลี่ยง
หวังซื่อก็ฉวยโอกาสเยาะเย้ย: "ซุนหลี่ซื่อ อยู่หมู่บ้านเดียวกันมาหลายปี ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้ามีความสามารถนี้!"
"ฮ่าๆๆๆๆ......"
หน้าของซุนหลี่ซื่อแดงก่ำด้วยความโกรธ
ชี้นิ้วใส่หวังซื่อที่กำลังหัวเราะ พูดอะไรไม่ออก!
ซุนต้าเจียงเห็นว่าวันนี้ทำให้ครอบครัวขายหน้า รีบลากซุนหลี่ซื่อจากไป
ก่อนไปยังไม่ลืมเรียกญาติๆของตน ให้ขนหีบสินสอดกลับไปด้วย
ตอนจะไป ซุนหลี่ซื่อเพื่อเรียกหน้าคืนมาบ้าง ตะโกน:
"ครอบครัวหลินหล่าวเอ๋อร์ พวกเจ้าจำไว้ให้ดี แม่ไม่มีทางยอมเสียเปรียบเปล่าๆหรอก"
นับจากนี้ นอกจากชื่อเสียงเรื่องยั่วยวนคุณชายและดวงกินผัว หลินเยว่เลี่ยงก็มีชื่อเสียงว่าดุร้ายเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง
ส่วนตัวเจ้าไม่สนใจหรอก อย่างที่สุภาษิตว่า เหาเยอะก็ไม่กัด หนี้เยอะก็ไม่กังวล
แต่กลัวว่าญาติของร่างเดิมจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย......
หลินเยว่เลี่ยงเห็นทุกคนไปแล้ว ในใจโล่งขึ้น มองญาติๆที่เป็นห่วงตน:
"พ่อ แม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ ทำให้พวกท่านเป็นห่วงแล้ว......"
หวังซื่อรีบรับมีดจากมือเจ้า เช็ดน้ำตาพูด:
"ล้วนเป็นเพราะแม่ไม่มีความสามารถ ทำให้ลูกต้องลำบาก......"
พูดจบ หันไปมองชายที่ยืนเหม่ออยู่:
"หลินหล่าวเอ๋อร์ ยืนงงอะไรอยู่ ลานบ้านรกขนาดนี้ รีบจัดการสักหน่อย"
หลินหล่าวเอ๋อร์ชื่อจริงคือหลินโหย่วซาน เป็นคนไม่ค่อยมีความคิดเป็นของตัวเอง
ก่อนแต่งงานฟังพ่อแม่ หลังแต่งงานฟังเมีย
เห็นเมียระเบิดอารมณ์ รีบทิ้งพลั่วในมือ รับคำ: "ครับ ข้าไปจัดการเดี๋ยวนี้"
หวังซื่อพยุงหลินเยว่เลี่ยงกลับห้อง
หยางซื่อวิ่งไปตักน้ำ เตรียมล้างหน้าให้หลินเยว่เลี่ยง หน้าเต็มไปด้วยเลือดของเจ้าดูน่ากลัวมาก
หลินเยว่เลี่ยงเพิ่งนั่งลงบนเตียง ก็ได้ยินเสียงน้องชายหลินซิงจากนอกประตู:
"แม่ พี่สาวเป็นไงบ้าง หมอมาแล้ว......"
หวังซื่อเสียงดังตามธรรมชาติ: "พี่สาวเจ้าตื่นแล้ว รีบเรียกหมอมาดูหน่อย"
พูดพลางลุกไปเปิดประตู ต้อนรับหมอเข้ามา
หมอเห็นหลินเยว่เลี่ยงหน้าเต็มไปด้วยเลือดก็ตกใจ
รีบเดินเข้าไปดูบาดแผล
ตอนนี้ หยางซื่อก็ยกน้ำมาแล้ว
หวังซื่อรับอ่างน้ำมา ซักผ้าช่วยเช็ดหน้าหลินเยว่เลี่ยง
พูดไปด้วย: "หมอคะ ให้ข้าเช็ดให้สะอาดก่อนแล้วค่อยดูไหม?"
หมอพยักหน้า: "เช็ดเบาๆหน่อย อย่าโดนบาดแผล"
หวังซื่อฟังคำหมอ ค่อยๆเช็ดหน้าหลินเยว่เลี่ยง พอถึงบริเวณหน้าผาก ก็เบามือเป็นพิเศษ กลัวจะทำให้เจ้าเจ็บ
เช็ดหน้าเสร็จ น้ำในอ่างก็กลายเป็นสีแดงสด
หมอตรวจดูบาดแผลหลินเยว่เลี่ยงอีกครั้ง อดจะส่งเสียงแจ้วๆไม่ได้:
"แผลลึกมากจริงๆ ข้าจะเขียนยาทาภายนอก ทาก่อน"
"แล้วก็จะให้ยาลดไข้ไว้ด้วย ป้องกันตอนกลางคืนมีไข้"
หวังซื่อรีบรับคำ: "ดีๆๆ หมอเขียนยาได้เลย"
หมอหยิบยาสองห่อออกมา ช่วยทายาที่บาดแผลของหลินเยว่เลี่ยงก่อน พันแผลให้เรียบร้อย
แล้วส่งยาอีกห่อเล็กให้หวังซื่อ: "นี่ยาลดไข้ เผื่อไว้"
หวังซื่อรับยา จ่ายค่าตรวจและค่ายา ให้หลินซิงส่งหมอออกไป
ส่งหมอไปแล้ว หวังซื่อตั้งใจจะปลอบใจลูกสาวสักหน่อย
หลินเยว่เลี่ยงยังรู้สึกแปลกๆกับทุกอย่าง เจ้าอยากคิดวางแผนอนาคตอย่างเงียบๆ
จึงอ้างว่าไม่สบายตัว อยากพักสักครู่ ปฏิเสธความหวังดีของหวังซื่อ
หวังซื่อมองลูกสาวอย่างสงสาร ถอนหายใจแล้วเดินออกไป
หลินเยว่เลี่ยงหลับตานอนบนเตียงง่ายๆที่ทำจากไม้กระดานไม่กี่แผ่น
ในสมองมีภาพความทรงจำของร่างเดิมวูบผ่านไปมา
เจ้าพยายามต่อเติมความทรงจำเหล่านี้ อยากเข้าใจชีวิตของร่างเดิมให้สมบูรณ์
จากความทรงจำ ที่นี่คือราชวงศ์สมมติในประวัติศาสตร์ ชื่อราชวงศ์เทียนซุ่น
ที่ที่เจ้าอยู่อาศัยอยู่ในพื้นที่กึ่งกลางของประเทศนี้
เมืองหลวงชื่อเจียงโจว อย่างที่ชื่อบอก เพราะแม่น้ำหยาหลงไหลผ่านที่นี่ จึงได้ชื่อนี้
