บทที่ 2
เธอรอเขาหย่ากับลูกโซ่
ลูกโซ่ร้องไห้พลางพยักหน้ารับปาก
ที่เธอยอมรับปาก ไม่ได้เป็นเพราะคำสั่งเสียของคุณท่านเท่านั้น แต่ก็เป็นเพราะเธอไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่ตอนไหน เธอแอบตกหลุมรักโซโลเข้าให้แล้ว
โซโลอบอุ่นเหมือนกับแสงอาทิตย์ เขาฉลาด เท่ห์ ดูดีราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาวที่อยู่ในจินตนาการของลูกโซ่
เธอรู้ดีว่าเขาเป็นพี่ชายของเธอ เธอรู้ว่าต้องรักษาฐานะของตัวเองเอาไว้ เธอเข้าใจว่าควรต้องทำตัวอย่างไร แต่ว่าเรื่องแบบนี้ มันไม่สามารถห้ามใจเธอเอาไว้ได้เลย
ลูกโซ่ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาตัวเองออก
ในวันที่ห้าของทุก ๆ เดือน โซโลจะเซ็นชื่อลงในใบหย่าแล้วทิ้งเอาไว้ให้เธออย่างตรงเวลาทุกครั้ง
เริ่มต้นตั้งแต่วันที่แต่งงานกัน จนมาถึงตอนนี้ เธอมีใบหย่าเป็นจำนวนสิบสองฉบับพอดี
ลูกโซ่ยังจำได้ว่าตอนที่เธอเซ็นชื่ออยู่นั้น มือของเธอสั่นระริก เธอไม่รู้จะหาคำอะไรมาอธิบายความรู้สึกของตัวเองที่สะสมใบหย่ามาจนครบสิบสองฉบับได้
ใบหย่าฉบับที่สิบสอง จุดจบของพวกเธอ
เวลาสองทุ่ม
ลูกโซ่เคาะปากกาลงบนโต๊ะเบา ๆ นี่เป็นแพลนนิ่งฉบับสุดท้ายแล้วที่เธอจะเขียนให้กับบริษัทถาวรวิช เธออยากจะทำให้ดี ให้สมบูรณ์แบบที่สุด
เวลาสองทุ่ม
คฤหาสน์ถาวรวิชเปิดไฟสว่างไสว บนโต๊ะอาหารวางเรียงรายไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด ดูสวยงามและน่ารับประทานทั้งนั้น
บนโซฟา มีคนนั่งอยู่เป็นจำนวนมาก
หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตำแหน่งตรงกลางเป็นเจ้าภาพในคืนนี้ คุณหญิงของตระกูลถาวรวิช วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ
โซโลดึงเน็คไทด์ของตัวเองอย่างหงุดหงิด ให้ตายเถอะ ป่านนี้แล้วทำไมลูกโซ่ยังมาไม่ถึงอีก!
“โซโล” ลิลลี่เดินมาตรงหน้าของโซโลอย่างช้า ๆ
โซโลนิ่งไปเล็กน้อย ‘ลิลลี่’ แฟนเก่าของเขา ในตอนนั้นที่เขาถูกจับได้บนเตียงพร้อมกับลูกโซ่ เธอก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ลิลลี่พูดด้วยน้ำตาว่า ‘โซโล ฉันเชื่อคุณนะ’
ในตอนนั้นโซโลซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เขาสาบานกับตัวเองว่าเขาจะต้องดีกับลิลลี่ไปตลอดทั้งชีวิต แต่สุดท้ายเขาก็ถูกผู้ใหญ่กดดันอย่างหนักจนต้องเลิกกับลิลลี่ไป แล้วมาแต่งงานกับลูกโซ่
ต่อมา ลิลลี่ก็ไปอยู่ต่างประเทศ หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิตไป เธอก็กลับมา เธอยังคงเป็นโสดอยู่ตลอด
โซโลรู้ เธอกำลังรอเขาหย่ากับลูกโซ่อยู่
“นั่งก่อนสิ เดี๋ยวงานก็จะเริ่มแล้วล่ะ” โซโลเอ่ยปาก น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนมากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“ภรรยาของคุณ…ยังมาไม่ถึงอีกเหรอคะ?” ลิลลี่ถามเขาเบา ๆ
“ลิลลี่ เวลาดี ๆ แบบนี้จะพูดถึงเธอทำไมจ๊ะเนี่ย!” คุณหญิงเอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจ
ทุกคนรู้ดีว่าลูกสะใภ้ในฝันของคุณหญิงก็คือลิลลี่ แม่ของลิลลี่สนิทกับคุณหญิงมาก เป็นเรื่องที่รู้โดยทั่วกันว่าโซโลกับลิลลี่ถูกจับคู่กันตั้งแต่เล็ก ๆ
แต่ต่อมากลับถูกนังลูกบุญธรรมหน้าไม่อายนั่น…
“คุณป้าอย่าพูดแบบนี้สิคะ น้องโซ่เป็นภรรยาของโซโลนะคะ” ลิลลี่พูดด้วยเสียงเบา ๆ น้ำเสียงของเธอดูเรียบ ๆ แต่ไม่ว่าใครก็ย่อมฟังออกถึงความขมขื่นที่แฝงอยู่
โซโลพูดไม่ออก เขาอยากจะยื่นมือออกไปกุมมือของลิลลี่เอาไว้ แต่ในตอนที่เขาเพิ่งจะยกมือขึ้นมา เขาก็ได้ยินเสียงคุณหญิงแม่ของเขาดังขึ้น
“เธอไม่ใช่แล้วล่ะจ้ะ”
โซโลหดมือกลับมาอย่างรวดเร็ว เขามองคุณหญิงแม่ด้วยความอึ้ง เธอไม่ใช่แล้ว?
“ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดที่ดิฉันได้รับในปีนี้ก็คือ…นี่ค่ะ” คุณหญิงหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา
โซโลลุกขึ้นก้าวยาว ๆ เดินไปข้างหน้า เขาคว้าเอาเอกสารมาเปิดดูด้วยมือที่เกร็ง
‘ใบสำคัญการหย่า’ เขาเปิดดูจนถึงหน้าสุดท้าย ด้านบนมีลายเซ็นของเขา ข้าง ๆ ยังมีลายเล็น ‘ลูกโซ่’ อยู่ด้วย ระบุหมายเหตุเอาไว้ว่า ‘ลูกโซ่ยินยอมที่จะออกไปจากตระกูลด้วยตัวเปล่า’
