๑
ชีวิตของสองแม่ลูก
ยี่สิบนาทีกว่าจะปลอบขวัญลูกให้หยุดร้อง ม่านฝนต้องพูดว่าจะซื้อนั่นซื้อนี่ให้ลูกตลอดทางเดินขึ้นบันไดข้ามถนนไปอีกฝั่งของห้างสรรพสินค้า
เมื่อเดินลงบันไดมายืนข้างถนนก็ปล่อยลูกให้ยืนเกาะขา และไม่ถึงสิบนาที เธอก็อุ้มเด็กน้อยรีบเร่งขึ้นไปนั่งบนรถสองแถวด้านในสุด
“ฮือออ” เด็กน้อยแสงเหนือยิ่งส่งเสียงร้องไห้ ใบหน้าน่ารักที่ซบอยู่บนทรวงอกอิ่มนั้นแหงนขึ้นมองหน้าแม่ แล้วหันไปมองห้างสรรพสินค้า
“สุดหล่อของแม่เงียบได้แล้วนะครับ” น้ำตาของลูกทำให้ม่านฝนหัวใจแตกสลายร้าวราน เธอหายใจเบาๆ ผ่อนออกมาช้าๆ แล้วก้มลงจูบหัวของแก
“แม่ครับ เหนืออยากได้เกมนินเทนโดครับ” เด็กน้อยไม่ยอมฟังคำปลอบขวัญ ยิ่งสะอื้นไห้ปนคำพูดเมื่อแหงนหน้ามองแม่
“ถึงบ้านแล้ว เดี๋ยวแม่ซื้อหุ่นไอ้มดแดงให้นะครับ”
ม่านฝนกลั้นน้ำตาไว้จนขอบตาแดงช้ำ เธอก้มลงหน้าผากชนหน้าผากของลูก กระซิบเสียงสั่นเครือชิดปลายจมูกโด่งคมเหมือนพ่อของแก
“จริงนะครับ” คำพูดของแม่ทำให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้ แต่ใบหน้ายังซบอกของแม่อยู่ แขนข้างหนึ่งก็กอดเอวคอดแม่ไว้แน่น อีกข้างก็กอดเจ้าตุ๊กตาเสือเน่าไว้แน่นเช่นกัน
“จริงสิครับ” ม่านฝนรับปากลูกได้ เพราะเธอเห็นร้านค้าในหมู่บ้านมีของเล่นขายราคาไม่ถึงร้อยบาท ซึ่งพอซื้อให้ลูกได้
“แม่ครับ เหนือจะเอาสองตัวนะครับ ที่ร้านยายสายมีอุลตร้าแมนขายด้วยครับ” เด็กน้อยพูดอ้อนแม่ปนเสียงหายใจยาวๆ ยามสะอื้นไห้
“ถ้าเหนือหยุดร้อง แม่จะซื้ออมยิ้มให้เหนืออีกสองอันเลยเอาไหมครับ” ดวงหน้าหล่อแม้แววตาดวงเข้มก็คล้ายคลึงผู้ชายที่ทำให้หัวใจของเธอเป็นแผลเหวอะ ม่านฝนก้มลงจูบดวงตาคู่นั้นด้วยความรักและขมขื่น
“อึกกก เหนือหยุดร้องไห้แล้วครับ”
แสงเหนือเกาะลำคอของแม่กระชับแน่นพร้อมทั้งยิ้มยิงฟัน จนคุณแม่อดใจไม่ไหวจูบหอมฟันน้ำนมของแก
“เป็นผู้ชายห้ามร้องงอแงนะครับ อายคนอื่นเขารู้ไหม” เมื่อลูกน้อยยังส่งเสียงสะอึก ม่านฝนก็กระซิบเสียงเบาบอกให้ลูกมองคนรอบข้างในรถ
“เหนืออยากถึงบ้านเร็วๆ จังครับ เหนืออยากได้ของเล่นครับ” เด็กน้อยอายจนพวงแก้มย้วยแดงเป็นลูกมะเขือเทศ เมื่อได้หันหลังไปมองสายตาหลายคู่ที่จับจ้องอยู่
“อีกสองป้ายก็ถึงบ้านแล้วครับ” ม่านฝนยิ้มดีใจที่เห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของลูกเปลี่ยนเป็นยิ้มระรื่น แววตาสีเข้มของเด็กน้อยก็สุกประกายแวววับดูมีความสุข
“เหนือรักแม่ที่สุดในโลกเลยครับ” เด็กน้อยกอดคอแม่ ฉุดให้แม่ก้มลงมาหอมแก้มกัน แล้วใบหน้าหล่อก็ซุกไซ้บนทรวงอกของแม่ เหมือนลูกไก่ซุกปีกแม่ไก่
“ดวงใจของแม่ แม่ก็รักหนูนะครับ”
ชีวิตของเธอเคยสิ้นหวังมาแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อตอนพ่อของลูกปฏิเสธไม่ยอมรับว่าเด็กในท้องเธอเป็นลูกของเขา ครั้งนั้น ม่านฝนหัวใจแตกสลายและคิดจะทำตามคำพูดของเขา ฆ่าตัวตายไปพร้อมลูกในท้อง
ม่านฝนกะพริบเปลือกตาหลายครั้งเพื่อกักกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แล้วนึกย้อนไปเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนั้น เธอเรียนอยู่ปีหนึ่งและได้รู้จักเขาคนนั้น...ผู้ชายคนที่ทำให้เธอรู้จักคำว่ารัก แล้วเขาก็ผลักให้เธอรู้จักคำว่าขุมนรกอเวจี
ที่โถงใหญ่บริษัทธิติการณ์...
“พี่หมอกคะ”
เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินตรงมาหาในโถงใหญ่ ม่านฝนก็รีบพับใบตรวจครรภ์ใส่ในกระเป๋ากระโปรงนักศึกษา เธอยิ้มหวานเดินเข้าไปดักหน้าคนรัก
“มาหาพี่ ทำไมไม่โทร.บอกพี่ก่อน” ด้านแสงหมอกสีหน้าไม่พอใจ เขาถามโดยไม่ยอมมองหน้าหญิงสาว พยักหน้าให้เลขาฯ ส่วนตัวให้ไปรอที่ห้องทำงาน ส่วนตัวเขาก็เดินนำหน้าเธอไปยังห้องเก็บของ
“ฝนมีเรื่องสำคัญจะบอกพี่คะ” ม่านฝนดีใจจนไม่ได้สังเกตท่าทีของแฟนหนุ่ม เธอยิ้มเมื่อเอาใบตรวจครรภ์ออกจากกระเป๋ามากำไว้ แล้วเดินเข้าไปหาคนรัก แขนเล็กสอดเข้าข้างเอวหนากอดกระชับแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขซบลงบนแผ่นหลังกว้าง
“เรื่องอะไร!” แสงหมอกก้มมองมือน้อยกุมประสานกันตรงหน้าท้องเป็นลอน เขาจับมือสองข้างของเธอกางออก แล้วก็ฉุดกระชากให้ร่างบางมายืนตรงหน้า
“ฝนท้องค่ะ ลูกของเราอยู่ในท้องของฝนค่ะ” ม่านฝนตื่นเต้นดีใจจนไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าหล่อ เธอยื่นใบตรวจครรภ์ให้แฟนหนุ่ม
“แน่ใจเหรอว่าเด็กนั่นเป็นลูกพี่” แสงหมอกถามเสียงหยัน มือใหญ่ปัดมือเธอออกจนใบตรวจครรภ์หล่นลงพื้น โดยที่เขาไม่สนใจที่จะมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยซ้ำ
“ทำไมพี่ถามฝนอย่างนั้นคะ ถ้าไม่ใช่ลูกพี่แล้วจะเป็นลูกใครคะ” คำถามและเสียงหัวเราะ แม้แต่สรรพนามเรียกขานของเขาก็เปลี่ยนไป ทำให้ม่านฝนแหงนหน้ามองชายคนรักซึ่งสูงและตัวใหญ่กว่าเธอมาก
“หึ! พี่รู้นะว่าเธอไม่ได้มีพี่คนเดียว” แสงหมอกถึงจะร้าวในอกข้างซ้าย แต่สีหน้าของเขานิ่งเฉย โยนซองสีน้ำตาลใส่หน้าเธอ แล้วเดินเหยียบย่ำทำใบตรวจครรภ์เหมือนเป็นเศษขยะ ไปยืนหันหลังให้เธอ มองแสงแดดร้อนจ้าแผดเผาถนนจนเกิดเป็นละอองน้ำสะท้านด้านนอกผ่านกระจกใส
“พี่เชื่อว่าฝนมีอะไรกับพี่ยศเหรอคะ” ม่านฝนมองภาพถ่ายของเธอที่นอนเปลือยเปล่า โดยมีพี่ชายต่างสายเลือดนอนอยู่ข้างๆ เธอพยักหน้าให้กับรูปภาพอุบาทว์ตาหลายใบ เข้าใจแล้วว่าทำไมคนรักถึงมีทีท่าเปลี่ยนไปและไม่เคยกลับไปหาเธอที่ห้องพักเลย
“เธออยากดูวิดีโอทุเรศของพวกเธอไหม สมสู่กันเหมือนสัตว์ ไม่เลือกพี่เลือกน้อง” แสงหมอกเจ็บหัวใจมากที่แฟนสาวร่วมมือกับไอ้ลูกน้องที่ตนเองไว้ใจหักหลัง ทั้งสองพากันใช้เท้าเหยียบหัวใจเขาจนแตกละเอียด
“มันไม่เป็นความจริง ฝนไม่เคยมีอะไรกับพี่ยศ เด็กนี่เป็นลูกของพี่ ฮือออ” ม่านฝนปฏิเสธเสียงสั่นเครือ พร้อมทั้งหยิบใบตรวจครรภ์ที่ตอนนี้มีแต่รอยรองเท้าขึ้นมาให้เขาดูด้วยหัวใจแตกละเอียด
“เธออย่ามายัดเยียดลูกไอ้สารเลวนั่นให้เป็นลูกของฉันเลย ฉันไม่ยอมรับเด็กในท้องของเธอ แม้แต่ตัวเธอ ฉันก็ไม่ต้องการ ไปซะ” แสงหมอกกัดฟันเค้นเสียงกระดากจนกรามปูดเมื่อนึกถึงภาพบาดตาบาดใจนั่น
