ไม่มีอะไรตอบกลับมาเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้นมุนินกลับยิ่งร้อนรนใจมากกว่าเป็นทวีคูณ ก็เพราะว่าเห็นรองเท้าถูกถอดทิ้งเอาไว้ มันจะไม่มีใครอยู่ด้านในได้อย่างไร เมื่อเป็นช่นนั้นหญิงสาวจึงตัดสินใจบิดลูกบิดประตูเข้าไปทันที
แกร๊ก!
เสียงประตูลูกบิดดัง มุนินผลักประตูออกไปทันที ก่อนที่หญิงสาวจะรีบโพล่งเข้าไปในห้องเพื่อดูว่ามีอะไรเกิดขึ้น
มือเรียวตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปด้วยความร้อนรนใจ ต่อให้จะหวาดกลัวกับสิ่งที่ทำให้ตัวเองจะต้องเสียใจ แต่ถึงเช่นนั้นเธอก็คงจะต่อต้านกับความอัดอั้นนี้เอาไว้ไม่ไหว
และทันทีที่ประตูถูกผลักเข้าไป ภาพแสนตำตาก็ปรากฏหลาต่อหน้าของมุนินจนหญิงสาวรู้สึกอ่อนล้าแทบเข่าทรุด จุกอกจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
วิษรุทที่อยู่ในสภาพเปลือยกายขณะกำลังคร่อมหญิงสาวแปลกหน้า เป็นภาพแสนบาดตาจนมุนินไม่อาจทนมองต่อไปได้ เช่นเดียวกับคนทั้งสองที่ต่างก็ตกใจ กระเด้งตัวผึงออกจากกันราวแม่เหล็กที่ผลักกันเพราะเป็นขั้วตรงข้ามก็ไม่ปาน
แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้นทุกอย่างก็ถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตามุนินอย่างชัดเจนทุกอณูไปเสียแล้ว
“มุนิน!” วิษรุทตกใจร้องเรียกชื่อหญิงสาวขึ้นมาเสียงแตกตื่น
แต่นั่นกลับไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวอย่างมุนินนั้นต้องการจะฟัง เธอสะบัดหน้าหนีทันทีไม่พูดอะไรก่อนจะหันตัวกลับหลังออกมาแทบจะเดี๋ยวนั้น
ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก และมันก็ดันเป็นเรื่องที่เธอเองก็ไม่คิดว่าจะต้องเจอมาก่อน
ความรู้สึกหนึบหน่วงเหนี่ยวรั้งทำให้ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งเหมือนกับว่ามีอะไรมากมายทับถมตัวเธอเอาไว้ ทั้งสองขาและทั่วทั้งตัวเคลื่อนไหวช้าไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นมุนินก็ยังตัดสินใจที่จะรีบเดินหนีออกมาจากตรงนั้นให้ไวมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เสียงเรียกชื่อของเธอดังตามหลังไม่หยุด เธอไม่ทันฟังหรือมองอะไรทั้งนั้นเพราะยังคงตกใจและเสียขวัญ ไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องเลวร้ายแบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับเธอ มุนินไม่เคยนึกมาก่อนก็เลยไม่ได้ทันตั้งตัวหรือเตรียมใจ มันทั้งอึดอัดและแตกสลายจนยากจะอธิบายมันออกมาให้เป็นคำพูดในตอนนี้
ตุบ!
เพราะว่ารีบร้อนจนเกินไป ทำให้หญิงสาวอย่างมุนินไม่ได้มองทาง เธอทั้งกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจนสุดท้ายก็ขาไปเตะกับขาโต๊ะรับแขกจนตัวของเธอล้มลงตึง
หยาดน้ำตาที่ยากจะสกัดกลั้นก็ร่วงหล่นตรงนั้นทันที
“มุนิน!”
สิ้นเสียง เจ้าของร่างหนาอันเปลือยเปล่าที่ถูกพันด้วยผ้าขนหนูรอบบริเวณเอวก็เข้ามาประชิดตัวเธอได้ สัมผัสจากฝ่ามือของวิษรุทจับมาที่ต้นแขนของมุนิน หญิงสาวรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังมือสั่น แต่นั่นกลับยิ่งตอกย้ำภาพทุกอย่างที่เธอเพิ่งจะได้เห็นไปไม่นานนี้ เสียงสะอื้นจึงเล็ดลอดออกมาจากลำคอทันที
“ฮึก…”
มุนินพยายามอย่างถึงที่สุดแล้วที่จะไม่ร้องไห้ปล่อยโฮออกมา แต่นั่นก็เหมือนจะเป็นเรื่องง่ายๆ ที่ทำได้แสนยากลำบากเหลือเกิน เมื่อต้องมาเผชิญกับสถานการณ์อะไรแบบนี้ ไหล่ของเธอเริ่มสั่น เช่นเดียวกับน้ำตาที่เริ่มจะหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสายจนมาหยดลงไปที่พื้นเห็นเป็นหยดๆ
“มุนิน ฟังพี่ก่อน พี่ยังรักมุนินนะ”
คำบอกรักที่วิษรุทพูดตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นดั่งคำแก้ตัวแสนหลอกลวง มุนินยังเอาแต่สะอึกสะอื้นไม่ยอมพูดจาอะไรออกมา แถมยังก้มหน้าก้มไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นมายอมรับความจริง
ชายหนุ่มที่เห็นเช่นนั้นจึงพยายามจะดึงแขนมุนินเอาไว้เพราะเขากลัวว่าเธอจะวิ่งหนีไปจนไม่กลับมาอีก
แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังฟุบหน้ามองที่พื้นเช่นนั้น เธอเหมือนจะขืนแรงตัวเองเอาไว้ไม่ยอมให้ถูกดึงแขนไป แถมตอนนี้ก็เจ็บปวดใจมากเสียจนกลัวว่าถ้าเผลอไปเห็นหน้าของวิษรุทเข้าเธอคงจะต้องฝังใจไปจนตาย
ตอนนี้เธอรับรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วก็อยากจะจดจำชายหนุ่มคนที่เธอรักเอาไว้ในหัวใจว่า เขาคนนั้นเป็นคนดีขนาดไหน ไม่ใช่วิษรุทที่มุนินได้มาเห็นอยู่ตอนนี้
“ฮืออ...”
ถ้อยคำมากมายหลายร้อยพันอัดแน่นอยู่ในใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจจะเรียบเรียงออกมาให้เป็นคำพูดอะไรได้เลย สิ่งเดียวที่มุนินทำได้ตอนนี้ก็คงมีเพียงแค่การก้มหน้าร้องไห้และหนีความจริงต่อให้มันจะชัดเจนอยู่ต่อหน้าขนาดนี้แล้วก็ตาม
“พี่… พี่ ขอโทษ”
