【คุณผู้หญิง มีใครกล้าทำให้คุณโกรธหรือคะ บ้านของฉันก็เหมือนบ้านของคุณนี่นา】
พวกเขาคงไม่คิดว่าเสิ่นหว่านหนิงจะมีไลน์ของหลินเหยียนเข่อ และยังอ่านความคิดเห็นทั้งหมดของพวกเขาได้หมด
ตอนค่ำ หั่วหลินโจวพาหลินเหยียนเข่อกลับบ้านจริง ๆ
เธอยิ้มแล้วยื่นมือออกมา มองเสิ่นหว่านหนิงจากบนลงล่างอย่างหยิ่งยโส
เสิ่นหว่านหนิงไม่ชินกับการถูกมองด้วยสายตาแบบนี้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเงียบไม่พูดอะไร พลางหมุนรถเข็นออกไป
หลินเหยียนเข่อเห็นชัดเจนว่าไม่พอใจ เธอหันสายตาไปทางหั่วเฉิงโจวเพื่อขอความช่วยเหลือ "พี่ไม่ชอบฉันหรือคะ"
ไม่นานเสิ่นหว่านหนิงเพิ่งนอนบนเตียง หั่วเฉิงโจวก็เข้ามาเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น
"หลินเหยียนเข่อเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็กของฉัน และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่บ้าน คุณจำเป็นต้องทำให้เธอไม่พอใจไหม? คุณรู้ไหมว่าเธอร้องไห้ข้างนอกเสียใจแค่ไหน ตอนนี้ออกไปขอโทษเธอซะ"
เสิ่นหว่านหนิงส่ายหัวอย่างดื้อรั้น จ้องตาหั่วเฉิงโจวและพูดทีละคำ "ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่อยากทะเลาะกับคุณเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้"
"ยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่ได้ทำผิด ทำไมต้องขอโทษด้วย ?"
ทันทีที่พูดจบ หลินเหยียนเข่อก็เข้ามาพร้อมกล่องกระดาษหนึ่งกล่อง
"หั่วเฉิงโจว ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณจะเก็บรองเท้ากับชุดเต้นรำของฉันไว้ที่บ้าน คุณแอบชอบฉันหรือเปล่า!"
หลินเหยียนเข่อพูดจบก็ชนไหล่หั่วเฉิงโจวอย่างเป็นธรรมชาติ
หั่วเฉิงโจวสับสน แต่เสิ่นหว่านหนิงจำได้ทันทีว่าสิ่งที่หลินเหยียนเข่อถืออยู่นั้นคือกล่องของเธอเอง
เธอพยายามยืนขึ้นแล้วผลักรถเข็นไปที่หลินเหยียนเข่อ ยื่นมือออกมาและมองอย่างเข้มงวด
"นี่ไม่ใช่ของคุณ คืนมันให้ฉัน"
หลินเหยียนเข่อสะดุ้งกับการเคลื่อนไหวที่ไม่คาดคิด มือเธอลื่นและของในกล่องก็ตกลงมาทั้งหมด
ถ้วยรางวัลข้างในก็หล่นลงมา แตกแยกกระจายออกไป
เสิ่นหว่านหนิงโกรธจัด ในความสับสน รถเข็นถูกใครบางคนเตะและล้มลง
เธอหยิบเศษถ้วยรางวัลที่แตกออกเป็นสองส่วนขึ้นมา หายใจหนัก
หลินเหยียนเข่อกลัวจนจับเสื้อหั่วเฉิงโจวแน่นและหลบอยู่ข้างหลังเขา
"พี่เป็นอะไรคะ ดูน่ากลัวจัง"
หั่วเฉิงโจวเพิ่งรู้สึกตัว เขาลูบหัวหลินเหยียนเข่ออย่างปลอบโยน แล้วขมวดคิ้วมองเสิ่นหว่านหนิงที่กำลังพยายามเก็บของทั้งหมดกลับกล่องทีละนิด
"ก็แค่ของธรรมดา ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้น?"
เสิ่นหว่านหนิงทำเหมือนไม่ได้ยิน มือสั่นพยายามต่อถ้วยรางวัลกลับเข้าด้วยกัน
หั่วเฉิงโจวก้มลงพยายามจะอุ้มเธอขึ้น แต่เสิ่นหว่านหนิงมีอารมณ์มาก เธอหันกลับมาตบหน้าเขาอย่างแรง
"หั่วเฉิงโจว นี่ไม่ใช่ของธรรมดา นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน"
ในนั้นมีความฝันของเธอและความทรงจำที่พ่อเหลือไว้ให้เธอ
หั่วเฉิงโจวที่เคยหยิ่งยโสจากเด็ก ยอมลดตัวเพื่อปลอบเธอ แต่กลับถูกทำให้อับอาย เขาจึงโยนเธอลงบนพื้นทันที
หลินเหยียนเข่อโผล่หัวออกมาจากด้านหลังเขา ขอโทษเธออย่างระมัดระวัง "ขอโทษค่ะพี่ ฉันไม่รู้ว่าในนี้มีของของคุณ ฉันคิดว่าเป็นของฉัน"
"ฉันมีถ้วยรางวัลเยอะ ฉันสามารถซื้อใหม่ให้คุณได้!"
พูดจบเธอก็วิ่งออกไปโดยไม่หันหลังกลับ
หั่วเฉิงโจวไม่ลังเล รีบตามหลินเหยียนเข่อออกไปทันที
เสิ่นหว่านหนิงกอดถ้วยรางวัลที่แตกแล้ว อดทนกับความเจ็บปวดที่ขาและเดินกลับไปนอนบนเตียงเงียบ ๆ
นี่เป็นถ้วยรางวัลที่พ่อทำให้เธอเมื่อเธออายุสิบสองปี
ไม่ใช่ของมีค่า แต่เป็นความทรงจำที่พ่อเหลือไว้ให้เธอเพียงไม่กี่อย่าง
ตอนนี้มันแตกแล้ว
เหมือนกับความฝันในการเต้นของเธอ ถูกทำลายไปแล้ว
ไม่นาน หั่วเฉิงโจวเข้ามาและวางถ้วยรางวัลไว้บนหัวเตียงของเธอ
"นี่คือถ้วยรางวัลแรกที่เหยียนเหยียนได้รับ และเป็นถ้วยรางวัลที่เธอภูมิใจที่สุด เธอยอมเอามันมาชดใช้ให้คุณ เธอขอให้ฉันขอโทษคุณด้วย หนิงหนิงพอเถอะ อย่าทำให้เรื่องใหญ่ไปกว่านี้เลย"
เสิ่นหว่านหนิงหยิบถ้วยรางวัลบนตู้หัวเตียงขึ้นมามองดู
สามปีที่แล้ว ขาของเธอพิการและถูกบังคับให้ถอนตัวจากการแข่งขัน
ที่แท้แชมป์สุดท้ายของการแข่งขันนั้นคือหลินเหยียนเข่อ
ไม่แปลกใจเลยที่เป็นถ้วยรางวัลที่ภูมิใจที่สุด ได้มาโดยใช้วิธีที่ไม่ซื่อสัตย์ ใครจะไม่ดีใจล่ะ?
หั่วเฉิงโจวทำตามที่พูดจริง ๆ สัญญากับหลินเหยียนเข่อแล้ว แม้จะต้องทำลายชีวิตของเสิ่นหว่านหนิง เขาก็จะทำให้สำเร็จ
ตอนนี้หลินเหยียนเข่อนำถ้วยรางวัลนี้มาชดใช้ ก็ชัดเจนว่าเธอตั้งใจจะทำให้เสิ่นหว่านหนิงอับอาย
เสิ่นหว่านหนิงหลับตา ภาพต่าง ๆ ที่เคยอยู่กับหั่วเฉิงโจววนเวียนในหัวของเธอ
สามปีที่แล้ว หั่วเฉิงโจวเช่าจอใหญ่ทั่วเมือง และสารภาพรักกับเธอต่อหน้าทุกคน ปีนั้นเธอกลายเป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาที่สุดในเมืองจิง
เธอฝากหัวใจไว้ด้วยความยินดี แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เป็นแค่คำโกหก
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เธอหยิบถ้วยรางวัลข้าง ๆ แล้วโยนใส่กำแพง
