เมื่อฉันเห็นการค้นหายอดนิยมนี้ ฉันรู้ทันทีว่าฉันได้กลายเป็นเบี้ยที่ถูกทิ้งซึ่งคุณจิงกำจัดไปพร้อมกับเงิน 30 ล้านหยวน
การที่เขาละทิ้งฉันทำให้ชื่อเสียงของจิงเหิงและตระกูลจิงเสียหาย
จู่ๆ ก็มีบทวิจารณ์เชิงลบมากมายอย่างล้นหลาม
【โซเหวินซ่งเป็นมือที่สามเหรอ？ ？ โอ้พระเจ้า ฉันถูกใช้เป็นปืนตั้งแต่แรกแล้ว]
[เจียงซื่อหนานไม่กลัวผู้มีอำนาจและแสวงหาความรักอย่างกล้าหาญเคาะประตู]
【คู่รักหนุ่มสาวอยู่ด้วยกันดีจังเลยนะ วู้ววว ...
[นายหญิงจะลงนรกได้หรือ？ สิ่งที่ฉันพูดแทนเธอเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ไร้ประโยชน์]
[ฉันกับจิงเจียงอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เรียนจบมัธยม น่ารักมาก！ ]
[เหวินซ่ง ไปตายซะเถอะ น่าขยะแขยง！ ]
นอกจากเงินชดเชยแล้ว จิงเหิงยังให้หุ้นของจิง 3% แก่ฉันด้วย ซึ่งฉันก็รับไว้
ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันได้พบกับเพื่อนเก่าหรือเปล่า แต่ฉันฝันร้ายตอนกลางคืน
ในความฝันมีกลุ่มเด็กสาวที่นำโดยเจียงซื่อหนาน
พวกเขาฉีกเสื้อผ้าของฉันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและทำให้ฉันนอนเห่าอยู่บนพื้นเหมือนหมา
เผาฉันด้วยก้นบุหรี่และเครื่องม้วนผม
การกลั่นแกล้งกันเป็นเวลาสองปี
ก็เพราะว่ารุ่นพี่ที่เจียงซื่อหนานชอบให้ร่มฉันในวันที่ฝนตก
เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ฉันเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
ความหนาวเย็นและความกลัวยังคงชัดเจนอยู่ในใจของฉัน
ฉันสงบสติอารมณ์ลงแล้วเตรียมจะไปรับยาจากโต๊ะข้างเตียง
จากหางตา ฉันเห็นร่างหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง และฉันก็ตัวแข็งไปด้วยความกลัว
วินาทีต่อมาชายคนนั้นก็ยื่นมือออกมาและกอดฉัน
กลิ่นคุ้นเคยของต้นซีดาร์เย็นๆ ใกล้เข้ามา
จู่ๆ ความกังวลของฉันก็ผ่อนคลายลง
“ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ？“
เสียงของชายคนนั้นทุ้มลึกและมีเสน่ห์ เขาค่อยๆ เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของฉัน แล้วหยิบยาออกมาสองสามเม็ดแล้วป้อนให้ฉัน
ฉันกินยาแล้วรู้สึกดีขึ้น
ในความมืดมิด รูปลักษณ์ของชายคนนั้นดูสูงและสง่างาม ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องมองมาที่ฉัน
“คุณกลับมาเร็วนะ“
“มันยังไม่ถึงจุดที่ฉันวางแผนไว้”
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
จากนั้นฉันรู้สึกว่าเขาโอบกอดฉันไว้ และลมหายใจอุ่นๆ ของเขาตกลงที่คอของฉัน
หลังจากนั้นไม่นาน ชายคนนั้นก็พูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า：
“ฉันคิดถึงคุณมากนะ ซงซง“
“ฉันรีบกลับไปเพราะฉันรู้ว่าคุณถูกกระทำผิด”
จูบเล็กๆ ของอีกฝ่ายหล่นลงที่หูของฉันอย่างอ่อนโยน จากนั้นจึงค่อยๆ เลื่อนลงมา
ฉันลังเล “อย่าทิ้งรอยใดๆ ไว้”
สิ่งที่ตอบกลับมาคือคลื่นการโจมตีที่ดุเดือดยิ่งกว่าครั้งก่อน ดูเหมือนชายคนนั้นต้องการเอาคืนทุกสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
มันไม่ได้สิ้นสุดจนกระทั่งดึกคืน
ฉันหลับไปอย่างเหนื่อยล้าและไม่เคยฝันร้ายอีกเลย
วันรุ่งขึ้นครอบครัวจิงก็เชิญฉัน
ทันทีที่ฉันเข้าประตู ฉันก็ได้ยินเสียงร่าเริงของจิงเหิง：
“ฉันได้รับข่าวว่าลุงของฉันกลับบ้านเมื่อคืนนี้”
“ถ้าเราสามารถจับตัวเขาได้ในครั้งนี้ บางทีเราอาจทำให้เขามอบโครงการเมืองเหนือให้กับครอบครัวจิงของเราได้“
คนรับใช้พบฉันแล้วพาฉันไป
ในห้องนั่งเล่น คุณจิงกำลังพักผ่อนโดยหลับตาอยู่
จิงเหิงและเจียงซื่อหนานกอดกันแน่น และเมื่อพวกเขาเห็นฉัน พวกเขาก็มีสีหน้าที่แตกต่างกัน
ฉันทักทายชายชราและพูดด้วยรอยยิ้มว่า：
“คุณกำลังพูดถึงคนรับผิดชอบตระกูลซุยใช่ไหม”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ทุกคนก็มองมาที่ฉัน
จิงเหิงยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย： “ซ่งซ่ง คุณรู้จักเขาไหม？“
เจียงซื่อหนานเห็นว่าทุกคนกำลังให้ความสนใจกับฉัน และความไม่พอใจก็ฉายชัดในดวงตาของเขา
ทันใดนั้นเธอก็พูดอย่างเคร่งขรึม：
“ทำไมคุณถึงมีรอยดูดที่หู？“
