ในวันแต่งงาน สาวสวยจากโรงเรียนที่รังแกฉัน ได้ลักพาตัวเจ้าสาวของฉันไปในที่สาธารณะ
ฉันคิดว่าจิงเหิงจะยืนเคียงข้างฉันอย่างมั่นคง
จนกระทั่งเขาปล่อยมือฉันแล้วเดินเข้าไปหาเธออย่างมุ่งมั่น
ต่อมาฉันได้ฟ้องร้องสาวสวยประจำโรงเรียนและเปิดโปงการกลั่นแกล้งของเธอในมหาวิทยาลัย
แต่จิงเหิงได้ระงับคดีและฟ้องร้องฉันในข้อหาละเมิดสิทธิในการมีชื่อเสียงของสาวงามประจำโรงเรียน
ในทันใดนั้น ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของทั้งอินเตอร์เน็ต
ในงานเลี้ยง จิงเหิงเยาะเย้ยอย่างดูถูกเหยียดหยาม：
“รอยแผลเป็นบนร่างกายของคุณทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก”
“ยอมแพ้เถอะ ฉันมีลุงรวยๆ คอยหนุนหลังอยู่ แกเอาชนะฉันไม่ได้หรอก“
วินาทีต่อมาลุงตัวเล็กในปากก็กอดเอวฉันไว้
กระซิบเบาๆที่หูฉัน：
“ผมส่งพวกเขาทั้งหมดเข้าไป คุณจะรับผมไปด้วยไหม”
1
“คุณจิงเหิง คุณเต็มใจที่จะแต่งงานกับคุณหนูเหวินซ่งไหม？“
“นายจิงเฮง？”
เมื่อชายที่อยู่ข้างๆ เขาได้ยินดังนั้นก็กลับคืนสู่สติของเขา
ฉันเห็นมีแววซักถามอยู่ระหว่างคิ้วของฉัน
เขาตกตะลึงเล็กน้อย
แขกทุกคนก็เฝ้าดู
ฉันบีบมือชายคนนั้นเบาๆ
กระซิบแห่งความห่วงใย：
“มีอะไรเหรอ อาเฮง？”
ดวงตาของจิงเหิงมีแววหม่นหมอง
จากนั้นเขาก็มองมาที่ฉันและฝืนยิ้ม
เขาเกือบจะพูดแล้ว
ทันใดนั้นประตูหอประชุมก็ถูกผลักเปิดออก
เสียงผู้หญิงที่รีบเร่งและเต็มไปด้วยน้ำตาได้ดังขึ้น：
“เฮิง！ เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าจะแต่งงานกับข้าแค่ในชีวิตนี้เท่านั้นหรือ？“
ทันทีที่คำพูดหลุดออกไป ทุกคนก็มองไปที่เขาด้วยความตกใจ
ฉันเห็นผู้หญิงสวยในชุดแต่งงานกำลังมองเจ้าบ่าวบนเวทีด้วยตาแดงก่ำ
จู่ๆ ฝูงชนก็เกิดความโกลาหลขึ้น
ฉันมองดูใบหน้าคุ้นเคยของผู้ที่มาและหายใจก็หยุดลง
ความทรงจำที่ฝังแน่นอยู่ในกระดูกทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัว
เจียงซื่อหนานคือคนที่รังแกฉันสมัยเรียนมัธยม
หลังจากความตกตะลึงก็เกิดความกลัวไม่รู้จบ
ฉันยืนไม่มั่นคงและคว้ามือจิงเหิงโดยไม่รู้ตัว
แต่มือของเขากลับว่างเปล่า
ฉันหันไปมองด้วยความประหลาดใจ
แล้วฉันก็เห็นผู้ชายคนนั้นมองไปที่ผู้หญิงในกลุ่มผู้ฟัง
ดวงตาของเขาเริ่มสดใสขึ้นเล็กน้อย
มีทั้งความประหลาดใจและความรักอยู่ในดวงตาของเธอ
เลือดของฉันแข็งตัวนิดหน่อย
“จิงเหิง คุณ...”
ชายคนนั้นมองมาที่ฉันด้วยสายตาสงสารเล็กน้อย
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยกระซิบว่า：
“ฉันขอโทษนะซ่งซ่ง ฉันอยู่กับคุณเพียงเพื่อชดใช้บาปของชีหนาน”
“เธอเป็นคนเดียวที่ฉันรัก”
หลังจากพูดสิ่งนี้ จิงเหิงก็กระโดดลงจากเวทีอย่างเด็ดเดี่ยว
เขาก้าวไปทางเจียงซื่อหนาน
ทันใดนั้นแขกทุกคนที่มาก็ตกตะลึง
“เหวินซ่ง เจ้าแพ้ข้าอีกแล้ว”
เจียงซื่อหนานพิงชายคนนั้นและพูดด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
รอยยิ้มสดใสและมีชีวิตชีวา
ทุกคนมองมาที่ฉันด้วยความประหลาดใจและสับสนขณะที่ฉันนั่งอยู่บนเวทีคนเดียว
ฉันมองดูร่างทั้งสองแนบชิดกันอย่างแนบแน่นขณะที่พวกเขาจากไป
ใบหน้าของเขาซีดและร่างกายของเขาแข็งทื่อ
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็หันศีรษะแล้วร้องไห้
มุมปากที่ซ่อนอยู่ในความมืดของเขาค่อยๆ ยกขึ้น
