"ข้าวค่ะ" ข้าวจานหนึ่งถูกวางลงตรงหน้าชายหน้านิ่ง หนูซีนพูดด้วยรอยยิ้มสดใส นั่งแหมะลงตรงข้ามดรูฟโดยที่เขานั้นไม่ได้อนุญาตสักคำ
"..........." ไม่มีเสียงตอบกลับนอกจากสายตาที่แสนจะนิ่งเรียบ มือใหญ่ดึงจานข้าวเข้ามาใกล้ แล้วตักข้าวเข้าปากทีละคำโดยที่หนูซีนนั้นยังคงนั่งอยู่ที่เดิมมองดรูฟด้วยรอยยิ้ม
"อร่อยไหมคะ?" หนูซีนเอ่ยถามเพียงดรูฟตักข้าวเข้าปากคำแรก
"........." เงียบยิ่งกว่าป้าช้าก็ดรูฟนี่แหละ ดรูฟผู้ที่ต้องการอิสระในรั้วมหาวิทยาลัย เขามาแบบเงียบ ๆ ไร้ศักดินา ไร้การคุ้มกัน นอกจากอยู่ที่บ้านจึงมีบอร์ดี้การ์ดเฝ้าระวัง เพราะเชคฮคาม่านฟ้าสั่งไว้ แต่การอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย แม้จะขัดใจบิดาเรื่องคนคุ้มกัน เพราะดรูฟนั้นไม่ชอบความเอิกเกริก ไม่ชอบเป็นเป้าสายตาของใคร เขาอยากอยู่อย่างสงบ แต่เหมือนความสงบของดรูฟจะหายไปเมื่อเจอกับหนูซีนที่แสนจะพูดมาก!
"ต้องอร่อยแน่ๆ ใช่มะ เห็นกินไม่หยุดเลย คิกคิก"
".........."
"ซีน ไปเถอะอย่ากวนเขาเลย" ดิวที่ยืนมองอยู่ข้างหลังเอ่ยชวน เมื่อหนูซีนนั้นเอาแต่พร่ำคนเดียว ส่วนอีกคนนั้นไม่ได้สนใจจะพูดด้วยสักคำ
"ดิวเรานั่งกินตรงนี้แหละ เขาจะได้มีเพื่อนไง" หนูซีนเอ่ยชวนโดยไม่สังเกตสีหน้าดรูฟสักนิด สายตาที่เขามองหญิงสองคนด้วยแววตานิ่งเรียบแต่แอบดุดันและดูน่ากลัว ใบหน้านิ่งเหมือนคนหยิ่งแท้จริงแล้วเขาไม่มีพิษภัยเลยสักนิด แต่กลับไร้คนคบหาแต่เพียงเห็นหน้าเขาเท่านั้น ยกเว้นหญิงสาวที่แทบคลานเข่าเข้าหาแต่ดรูฟกลับไม่ได้สนใจหญิงใดเลย
"ถามเขาก่อนไหม ต้องการเพื่อนอย่างซีนหรือเปล่า ปะ ๆ" ดิวแย้งเมื่อหนูซีนเสนอตัวอย่างถือวิสาสะและพยายามดึงแขนเพื่อนให้ย้ายที่แต่กลับไม่ยอมไปไหน
"ก็ไม่รู้ล่ะ อยากนั่งเป็นเพื่อน เอ๊ะหรือจะนั่งเป็นแฟนดี" ประโยคแรกหนูซีนพูดกับเพื่อสาว และประโยคถัดมาหันไปพูดแซวดรูฟและส่งยิ้มจนตาหยี คำพูดที่แซวขึ้นโดยไม่ได้คิดอะไรแต่กลับทำให้หัวใจของดรูฟเต้นแรงแทบหลุดจากอก
"ซีน!" ดิวตะเบงเสียงอย่างย้ำเตือนในคำพูดของหนูซีน
"แค่ล้อเล่นน้า ดิวก็...ตวาดทำไมเนี่ย" หญิงสาวย้อนชี้แจงเมื่อคำพูดเธอนั้นแค่การแซวเล่นตามประสาคนฝีปากไม่อยู่นิ่ง
"เฮ้อ...ปวดตับกับเพื่อน" ดิวถึงกับฟาดฝ่ามือลงกลางหน้าผากอย่างเอือมระอาต้องมาตกกระไดพลอยโจนของเพื่อนสาวที่แสนจะพูดมากและก็เฟรนลี่อีกต่างหาก
"นั่ง ๆ ดิว....ว่าแต่ชื่ออะไรเหรอคะ?"
"..........."
"นี่ เราพูดเยอะแล้วนะ ทำไมไม่พูดด้วยเลยล่ะ" หนูซีนนั่งวางแขนลงบนโต๊ะพร้อมขยับหน้าเข้าหา เพราะว่าเธอนั้นเริ่มงงว่าคนตรงหน้านี้ทำไมนิ่งได้นิ่งดี "อย่าลืมหายใจด้วยนะ นิ่งขนาดนี้ ชิ!" หนูซีนจิ๊ปากอย่างงอน ๆ เมื่อเร้าหรือแค่ไหนดรูฟก็ไม่ยอมเอ่ยปากพูดสักคำ
"............" ไม่สนใจปล่อยให้เธอพูดไปเลย ดรูฟยังทนได้
"นาย นี่จะไม่พูดจริงเหรอ" หนูซีนยังคงรบเร้าต่อไปอย่างมีความพยายาม
".........." เงียบกริบนั่งก้มหน้ากินข้าวต่อไป
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราพูดเองคนเดียวก็ได้ นายแค่ฟังหากเราถามก็พยักหน้าก็ได้ เคนะ" เมื่อรบเร้ายังไงก็ไร้เสียงตอบกลับ คนที่อยากพูดเลยตัดปัญหา (ปัญหาของใคร?555) ด้วยการเสนอตัวที่จะพูดต่อ
"............." ดรูฟยังคงนิ่งและเงียบ
"มาจากอาหรับเหรอ?" หนูซีนถามด้วยความอยากรู้
"............." ดรูฟก็ยังเงียบอีกต่อไป
"ซีนกินข้าวก่อน" ดิวจนต้องบอกอย่างเตือนสติเมื่อข้าวที่ซื้อมานั้นยังไม่พร่องสักคำ พูดจนน้ำลายจะท่วมจานข้าวอยู่แล้ว
"โธ่ ดิวเราขอพูดก่อนแป๊บนึง"
"............"
"เราถามชื่อไปนายยังไม่ตอบเลยนะ...." หนูซีนทวงคำตอบในคำถามมที่เธอนั้นถามก่อนหน้า
"............."
"ไม่เป็นไร เราบอกชื่อเราก่อนก็ได้ เราชื่อซีน ชื่อจริงเดือนเมษา ชื่อกิ๊บเก๋น่ารักชะ.....อื้อออออ" พูดยังไม่ทันจบประโยคดรูฟก็จัดการยัดช้อนข้าวปิดปากหนูซีนไว้ทันที ดวงตากลมเบิกโตเพราะต้องหยุดชะงักวาจาลงเมื่อข้าวเต็มปากไม่สามารถขยับปากพูดได้ "อายอำอับเอาแอบอี้ไอ่ไอ้อะ อื้ออ"
"ทำไมพูดมาก" ดรูฟพูดขึ้นอย่างตำหนิ เมื่อความอดทนที่มีเริ่มหายไป เขาหนวกหูเต็มที! (ใครก็ได้พาความสงบมาคืนดรูฟที)
"แค่กๆ....ดิวขอน้ำ อึกๆๆ" หนูซีนสำลักข้าวคำโตจนต้องร้องขอน้ำดื่มจากเพื่อน "เราไม่ได้พูดมากนะ" แม้จะสำลักจนหน้าดำหน้าแดงก็ยังมีความพยายามที่จะอธิบายต่อ
"พูดมาก!" ดรูฟย้อนอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนัก
"ไม่ใช่พูดมาก เราแค่พูดเก่งเฉย ๆ" หนูซีนแย้งอย่างน่ารัก ชี้แจงถึงสิ่งที่เธอเป็น ใครบอกว่าเธอพูดมากกันแค่เธอพูดเก่งเท่านั้น! "ชิ!"
ดรูฟลุกขึ้นด้วยความเร็ว เมื่อทานทนต่อเสียงที่พูดไม่หยุดหย่อนเป็นนกกระจิบแบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไป แม้จะดูน่ารักสดใส แต่พูดมากขนาดนี้ดรูฟจะไม่ทน ความสงบที่เคยมีต้องหายไปตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมาเรียน...แล้วต่อไปล่ะเขาจะหาความสงบได้จากที่ไหน !?
