“ไวกูณฐ์”
เสียงใสที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ ผินหน้ามาเล็กน้อยมองต้นเสียงที่บัดนี้ยืนข้างกายเขา ก่อนหันหลังจะเดินหนี
“เอ้!…ไอ้นี่!” จิรัฐิติกาลคว้าข้อมือใหญ่ไว้ ไวกูณฐ์ชะงักกึกแต่ไม่ยอมหันมามอง
“โกรธ งอน ไม่พอใจหรืออะไร บอกมา” จิรัฐิติกาลเดินมาหยุดตรงหน้า เงยหน้าขึ้นดวงตาใสแจ๋วพยายามสบตาสวยที่หม่นลงหลังกรอบแว่นของเขาอย่างเต็มที่
“ฉันจะไปมีสิทธ์รู้สึกยังงั้นได้ยังไง เจ้าฟ้าหญิงจิรัฐิติกาล” ใบหน้าไวกูณฐ์ยังคงสงบนิ่ง แต่เขาไปยอมสบตาคนตรงหน้า
จิรัฐิติกาลเลิกคิ้วฉงนก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม
หนอนมันงอน
ฉัน?
เจ้าฟ้าหญิงจิรัฐิติกาล?
ช่างสรรหามาพูด เพราะสามสี่ปีมานี่เขาแทนตัวเองว่า พี่ มาตลอด
“ผู้ใหญ่งอนไม่น่ารักเลยนะ ไวกูณฐ์จ๋า”
จิรัฐิติกาลเดินเข้ามาจนชิดอิงศีรษะกับอกกว้าง ขณะเจ้าตัวยังยืนนิ่งเป็นรูปปั้น
“ที่ยังไม่แต่งใช่ว่าไม่…” จิรัฐิติกาลหยุดก่อนที่จะเอ่ยคำว่ารักออกมา “…มีโอกาสแต่งนี่ เอาไว้เราพร้อมกว่านี้ ทำอะไรๆ ที่อยากทำก่อนแล้วค่อยมาว่ากันอีกทีดีมั้ย”
ไวกูณฐ์ยังนิ่ง แต่จิรัฐิติกาลได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นโครมครามใต้แผงอกที่ซบอยู่ ไวกูณฐ์ถอนหายใจยาวเบี่ยงตัวหญิงสาวออกแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองคนที่ยืนหน้าคว่ำ ซอยเท้ายิกๆ พร้อมกล่าวคำอาฆาต
“จำไว้วันนี้เธอเดินหนีฉัน วันหน้าฉันจะหนีเธอสุดชีวิต”
